menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van eRCee. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018, september 2018, oktober 2018, november 2018, december 2018, januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019

Hojarasca, La - Gabriel García Márquez (1954) 4,0

Alternatieve titel: Afval en Dorre Bladeren, 22 april, 12:02 uur

Schitterend. Mijn bovenbuurman zegt het allemaal heel duidelijk. Vooral de belevingswereld van het jongetje vond ik bijzonder goed getroffen. En de Marqueziaanse sfeer is gewoon fantastisch. Het vijfde hoofdstuk begint zo:

Er is een minuut waarop de siësta uitgeput raakt. Zelfs het geheime, diepverborgen, uiterst kleine gedoe van de insecten houdt precies op dat ogenblik op; de loop van de natuur staat stil; de schepping wankelt aan de rand van de chaos en de vrouwen komen kwijlend overeind met de bloem van het geborduurde kussensloop in hun wang, verstikt door temperatuur en wrevel, en ze denken: 'Nog steeds is het woensdag in Macondo.'

Ik bedoel maar.

» details   » naar bericht  » reageer  

Frantumaglia, La - Elena Ferrante (2003)

Alternatieve titel: Frantumaglia: Een Geschreven Leven, 21 april, 13:21 uur

Milan Kundera keert zich in Verraden testamenten tegen de de neiging om de persoon van de schrijver boven diens werk te stellen. Hij noemt bijvoorbeeld de uitlegtraditie van Kafka een exegese, die het esthetische aspect van zijn teksten naar de achtergrond verdrijft en de biografische micro-context ziet als sleutel voor het werk (of zelfs andersom: het werk als sleutel voor een begrip van het leven!). Kundera pakt uit met deze zin: "Biografen kennen het seksleven van hun eigen echtgenote niet, maar dat van Stendhal of Faulkner menen ze wel te kennen".

Iets van die felheid is ook te proeven bij Elena Ferrante, die tot frustratie van de media geen publiek persoon heeft willen worden, omdat deze auteur zich niet wil plooien naar de 'riten van de culturele industrie' maar alleen het werk wil laten spreken. Ze draagt daar meerdere redenen voor aan, die mij allemaal zeer valide lijken. Het is dan ook nogal teleurstellend dat bijna geen interviewer er gedurende de 400 pagina's van Frantumaglia in slaagt de vraag naar de schrijversidentiteit achterwege te laten. Sterker nog, sommige series vragen (allemaal schriftelijk uiteraard) zijn van een beschamend niveau. Voorbeeldje: een van de interviewers opent met de vraag 'hoe gaat het met u?', de schrijver weet bijkans niet hoe te reageren op zoveel onnozelheid.

Maar goed, gelukkig brengt Elena Ferrante zelf genoeg inhoud aan in de interviews, en ook in de overige teksten in deze bundeling: een enkel essay, briefwisselingen, ongepubliceerde fragmenten, dat soort zaken. Je moet uiteraard wel wat van haar romans hebben gelezen, hoewel ze zich onthoudt van een definitieve uitleg van haar verhalen (dat laat ze expliciet aan de lezer, die ze hoog acht). Haar visie op schrijven spreekt me erg aan. Literaire fictie is volgens Ferrante op unieke wijze in staat om waarheden te onthullen, ze heeft het zelfs over 'waarheidsschrijven'. Literatuur poogt de lagen verband om de ongeneeslijke wonden van het bestaan één voor één weg te halen. De stijl is hieraan ondergeschikt. Het is wellicht veelzeggend dat de 'Napolitaanse romans' zich vrij gemakkelijk lieten schrijven, zeker voor een auteur die veel pagina's weggooit of nooit laat publiceren. Ze zegt erover dat het in dit vierluik soms leek alsof alles al vast lag, en dat ze wel eens 50-100 pagina's achter elkaar schreef zonder terug te lezen (in de eindredactie uiteraard wel).

Hoewel lang niet alles even interessant is (met name de briefwisselingen met regisseurs die haar werk verfilmen niet, sommige interviews ook niet) en er nogal wat herhaling in zit (wat direct ook weer illustratief is voor de werking van de media), heeft Frantumaglia mijn bewondering voor het schrijverschap van Elena Ferrante wel verdiept. Het is een strijdbaar betoog voor de autonomie en kracht van literaire teksten. Of om het in haar woorden te zeggen: "Zelfs Tolstoj is een onbeduidende schim als hij met Anna Karenina op stap gaat".

» details   » naar bericht  » reageer  

Prizrak Aleksandra Vol'fa - Gajto Gazdanov (1947) 3,5

Alternatieve titel: Het Fantoom van Alexander Wolf, 7 april, 10:00 uur

De kleine hype rondom dit boek in 2013 is eerlijk gezegd langs me heen gegaan, maar ik kwam de titel weer tegen toe ik het forumtopic van het kwartaalboek doorploos. Het was een suggestie van RealTom en ik heb destijds toegezegd het boek te zullen lezen.

Dat was bepaald geen straf, integendeel, een fijn boekje is dit. Het biedt vooral een opvallende aaneenschakeling van wisselende decors en genres: een schietscene op de Russische steppe, een bokswedstrijd, een diepgaande romance, en dan nog de arrestatie van een crimineel in Parijs. En dat in heel weinig pagina's.

Het nadeel hiervan is wel dat het ietwat geconstrueerd aanvoelt, de roman is naar mijn smaak ook iets teveel 'af'. Maar het is een zeer onderhoudende vertelling en er staan mooie dingen in (het leven wordt bijvoorbeeld vergeleken met een treinreis; de ervaring van een schijnbare stilstand terwijl de wereld om je heen voorbij schiet, en het einde ongemerkt nadert).

» details   » naar bericht  » reageer  

Storia del Nuovo Cognome - Elena Ferrante (2012) 4,0

Alternatieve titel: De Nieuwe Achternaam, 6 april, 10:46 uur

Opnieuw heerlijk verslavend proza. Je zou de Napolitaanse romans misschien wel literaire soap kunnen noemen. De hoeveelheid drama ligt in deel twee een stuk hoger volgens mij, vooral het begin is heftig. De twee centrale vrouwen, ik-figuur Elena en haar geniale vriendin, Lila, blijven zeer boeiende figuren. Alle personages bij Ferrante zijn fluïde en veranderlijk (behalve misschien Enzo) en houden daardoor ook een bepaalde ongrijpbaarheid.

En dan is er nog de manier waarop Ferrante het opschrijft. De nieuwe achternaam is niet een boek waarin geen woord teveel staat of elke zin uitgebeiteld lijkt. Integendeel, de stijl zit tegen het slordige aan. Daarbij kent het narratief geen vast ritme. Centraal in het boek staat een strandvakantie van een paar weken, waaraan de auteur vele pagina's besteed, terwijl aan het eind de jaren ineens voorbij vliegen. Deze techniek geeft het proza een bruisend karakter en het gevoel van een hoog tempo, ook als het eigenlijk voor geen meter opschiet.

Ik heb er opnieuw van genoten. Het kan bijna niet anders of de overige titels van Ferrante, buiten deze cyclus van vier om, moeten ook zeer de moeite zijn. Dat belooft nog wat dus.

» details   » naar bericht  » reageer