menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van eRCee. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018, september 2018, oktober 2018, november 2018, december 2018, januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019, juni 2019, juli 2019, augustus 2019, september 2019, oktober 2019, november 2019, december 2019

An der Baumgrenze - Thomas Bernhard (1969) 2,5

Alternatieve titel: Op de Boomgrens, afgelopen zondag om 15:57 uur

stem geplaatst

» details  

Tigers Are Better-looking - Jean Rhys (1968) 3,5

afgelopen zondag om 12:27 uur

Volgens de Nederlandse uitgave uit 2019 door uitgeverij Orlando (Alle verhalen) horen hier ook nog 'Ik zie, ik zie een vreemdeling' en 'Temps perdi' bij. Van de drie verhalenbundels van Rhys vind ik deze collectie, gepubliceerd kort nadat ze weer in de spotlights kwam na haar obscure jaren op het Engelse platteland, denk ik de beste. Het gaat vaak over verschoppelingen en dwarsliggers, vrijwel altijd vrouwen. De stijl van Jean Rhys is heel trefzeker, soepel, ritmisch. Hoewel ik niet de grootste liefhebber ben van het genre korte verhalen raak ik hier toch wel aardig enthousiast over, bijvoorbeeld de prachtige vertelling vanaf een vrouwenzaal in het ziekenhuis in 'Buiten de machine'. Morgen plaats ik een recensie van Alle verhalen bij The left bank and other stories.

» details   » naar bericht  » reageer  

Patria - Fernando Aramburu (2017) 3,5

Alternatieve titel: Vaderland, 30 november, 15:46 uur

Het stijltje, waar mjk87 het hierboven over heeft, ja, ik herken dat wel. Maar om het nu precies te beschrijven? De taal voelt nogal plat aan bij Aramburu. Hij gebruikt rechtlijnige zinnen, die makkelijk verfilmbaar lijken, en dat gaat zelfs zo ver dat er met enige regelmaat twee woorden met een schuine streep ertussen in de tekst verschijnen, zonder dat de moeite is gedaan hiermee zelf een fatsoenlijke/goedlopende zin te vormen (op die manier dus). Ook perspectief wordt soepel gebogen al naar het uitkomt en interne monologen bestaan vrijwel altijd maar uit één zin. Tenslotte is er nog het Baskisch wat te overvloedig opduikt als dat niet nodig is (Ama en Aita, oke, dat is prima, maar het gaat ook regelmatig om niet-emotionele, normale woorden, die je dan op moet gaan zoeken in een woordenlijst).

Een andere nogal makkelijke keuze van Aramburu is dat hij het verhaal van de ETA vertelt vanuit een achttal personages, met telkens hun eigen hoofdstuk. Als ik een roman zou schrijven, dan zou ik het ook zo doen, opgeknipt in behapbare brokjes, omdat dit de eenvoudigste manier is.

En wat ik hem tenslotte verwijt is dat z'n personages iets teveel representanten zijn van verschillende gedragingen rondom nationalistische vrijheidsstrijd: het gaat van de echte terrorist (Joxe Mari), naar de krachtige ondersteuner (Miren), dan de gedogers (Gorka, Joxian, Nerea), het passieve verzet (Xabier, Arantxea, Bittori) en de openlijke tegenstand (Txato). Met name Miren is te rigide om geloofwaardig over te komen maar ook sommige keuzes van de anderen, zoals Xabier die zijn geluk letterlijk weggooit op het moment dat zijn vader wordt vermoord, dat is een personage volledig ondergeschikt maken aan datgene wat je wil zeggen.

Dus de eerste helft van het boek heb ik getwijfeld of het de moeite was om verder te gaan, maar het onderwerp en de regio boeien me wel, en Vaderland leest makkelijk weg. Het weet de lezer, juist door de korte hoofdstukken vanuit verschillende personages, zonder strakke chronologie, goed vast te houden. Door de lengte ga je je ook steeds meer verbonden voelen met de thematiek en de karakters. De literaire zwaktes doen dan wat minder ter zake. Uiteindelijk vond ik het de tweede helft zelfs zodanig pakkend dat ik er, ondanks bovenstaande klaagzang over de kwaliteit, een krappe 3,5* van maak. Aardig is nog dat Aramburu zichzelf lijkt op te voeren als naamloze schrijver die een lezing houdt over de literaire verwerking van het ETA verleden. Hij stelt daar dat een roman geen pamflet moet zijn. Dat is Vaderland, onder andere door de keur aan gezichtspunten, ook niet geworden. Het is een fijn boek, dat zich goed zou lenen voor een tv-serie. Ik denk alleen niet nogmaals een titel van Aramburu te lezen, daarvoor vind ik het literair iets te mager.

» details   » naar bericht  » reageer  

Sleep it Off, Lady - Jean Rhys (1976) 3,0

Alternatieve titel: Mens, Slaap Je Roes Uit, 24 november, 16:22 uur

Opgenomen in Alle verhalen van Uitgeverij Orlando, een integrale vertaling van alle kortverhalen van Jean Rhys. Bijzonderheid is dat deze bundeling al in 1977 is vertaald en de andere twee bundels die erin staan pas nu voor het eerst. Ik weet niet of het daaraan ligt, maar vond deze laatste iets minder fijn lezen dan de twee andere. Ook de inhoudelijke kwaliteit is wat wisselender. Maar nog altijd binnen het genre meer dan prima. Een langere recensie van de gehele verzameling volgt nog en zal ik plaatsen bij The left bank and other stories, het debuut van Rhys.

» details   » naar bericht  » reageer  

Left Bank and Other Stories, The - Jean Rhys (1927) 3,5

23 november, 17:06 uur

stem geplaatst

» details  

Unizhennye i Oskorblennye - Fjodor Dostojevski (1861) 4,0

Alternatieve titel: De Vernederden en Vertrapten, 6 november, 21:40 uur

Samen met Aantekeningen uit het dodenhuis herlezen in de nieuwe vertaling, dan heet het Vernederd en vertrapt. Voor beide was het meer dan 12 jaar geleden dat ik het las. De waardering is volstrekt ongewijzigd: ik vind Aantekeningen uit het dodenhuis een heel atypische Dostojevski maar het geeft wel interessante achtergrondinformatie over een bepalende levensepisode van hem en waarschijnlijk ontleende hij veel inspiratie uit de mensen die hij tegenkwam in de strafkolonie. Bepaalde scenes zijn wel echt sterk, zoals die in het badhuis. En ik vind dat hij zich nog vrij duidelijk uitspreekt uiteindelijk tegen deze barbaarse praktijken.
Wat Vernederd en vertrapt betreft, dat is juist vintage Dostojevski. Geweldig die vliegende haast in combinatie met de ziekelijke inslag van de protagonist, deze combinatie leidt tot een constant gevoel van urgentie. Leven en lot hangen af van de huidige ogenblikken! De gewetenloosheid van vorst Valkovski komt ook nog steeds binnen, dat hoofdstuk waarin hij zich 'toont', ongelofelijk. Dostojevski schrijft alles gewoon op, je hoeft nergens naar te raden, dus dat betekent dat je dan ook wel echt wat te zeggen moet hebben. De getroubleerde psychologie van zijn personages, inclusief zelfdestructieve krachten, en hoe hij de ene prachtscene aan de andere rijgt, dat blijft me erg aanspreken. Het risico bij Dostojevski is dat je hem vooral leest in je adolescenten-jaren, maar het is zonde om het daarbij te laten.

PS. Goed dat dit opnieuw vertaald is: voor Aantekeningen uit het dodenhuis was het meer dan 50 jaar geleden!

» details   » naar bericht  » reageer