menu

Hier kun je zien welke berichten Aca als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Bleak House - Charles Dickens (1853)

Alternatieve titel: Het Grauwe Huis

3,0
Aca
Ik heb me echt door dit boek moeten worstelen- ik denk dat ik nog nooit zo lang over een boek heb gedaan. Niet dat het een slecht boek is, of overdreven moeilijk, maar ik heb weinig tijd om te lezen en dit was geen boek waar ik even een paar uur in kon verdwijnen. Misschien dat de afstand tussen mijn interesses en belevingswereld gewoonweg te ver stond van Dickens' Bleak House. Iets waar ik veel minder last van had bij andere boeken van hem, of tijdgenoten- het zal misschien aan het juridische wereldje liggen dat mij totaal niet boeit.

Erg veel personages zoals al iemad heeft opgemerkt, waarvan de verteller niet bepaald de meest interessante was- een heilige is er niets bij. Gelukkig, zoals wel vaker bij Dickens zijn er allerlei figuren met kleinere rollen die dan weer wel de moeite waard zijn. De egoistische Guppy, de wereldvreemde Skimpole, de familie Smallweed en de Deadlocks- ik las liever over hen dan over de brave Ester en Ada.

Bleak House leest dus -in mijn geval- absoluut niet lekker weg al komt er zo rond de laatste 150 bladzijdes gelukkig wel wat verandering in omdat de vele verhaallijnen dan eindelijk bij elkaar komen- al moest ik ook dan wel weer terugbladeren omdat ik iets was vergeten wat ik een maand of 2 daarvoor had gelezen. De figuren zijn eendimensionaal, en er wordt veel gebruik gemaakt van herhaling, waardoor personages soms praten in, bij gebrek aan een goede Nederlandse term, catch-phrases. Niet nieuw bij Dickens natuurlijk, maar het viel nu wel heel erg op.

Masser Brock - Bert Wagendorp (2017)

2,5
Aca
Net als Ventoux leest ook Masser Brock lekker weg. Maar hoewel Wagendorp makkelijk schrijft ontbreekt het hem een beetje aan subtiliteit en, verrassend genoeg, humor. De hoofdpersonen (op alter ego Masser na) zijn plat, ze hebben één eigenschap die hen karakteriseert, en daarmee moet je het als lezer doen. Het maakt van veel personen pratende clichés, zoals de vuilpratende no-nonsense journaliste, de popi-jopi premier en de kwieke opa die war is van conventies. Omdat Wagendorp natuurlijk journalist is, komt de wereld die hij beschrijft misschien te dichtbij- het is geen sleutelroman, maar omdat sommige figuren wel erg dichtbij de werkelijkheid komen (de eerder genoemde premier) lijkt het alsof Wagendorp een beetje uitdaagt- zit er wellicht een kern van waarheid in? De verzuchting van Masser over de nieuwe tijd- journalisten die aan nieuws komen door te vissen uit gelekte data-bestanden) lijkt ook op de realiteit gebaseerd.

Misschien is het niet prettig als de schrijver hier vereenzelvigd wordt met de hoofdpersoon, dat is toch grotendeels door eigen toedoen. Wie weet schrijft hij nog eens een mooi boek, maar vooralsnog lees ik hem liever in de krant.

Rivage des Syrtes, Le - Julien Gracq (1951)

Alternatieve titel: De Kust van de Syrten

4,0
Aca
Bijzonder toch wel, deze roman die je wel een voorloper van cyberpunk zou kunnen noemen: een middeleeuwse wereld van vervallen steden, verveelde aristocratie en ruige landschappen, maar waarin ook auto's en motorboten rondrijden/ varen. De setting geeft het boek iets dromerigs, en schept afstand, al is Orsenna onmiskenbaar Europees (Italiaans?).

Het taalgebruik is ook opvallend, wel wat ouderwets (de vertaling dateert ook alweer van 1981) maar vol inventieve zinsneden. Sla een willekeurige bladzijde open en je weet wat ik bedoel. Het boek is dubbelzinnig, in de zin dat je als lezer net als de protagonist Aldo wel weet dát er iets gaat gebeuren, maar de achtergronden blijven grotendeels vaag, de motieven duister, Aldo zelf is een klein radertje in een machine die op volle kracht vooruit raast. Dat geeft een bepaalde spanning, al zal ik het geen pageturner willen noemen, eerder een slowburner.