Ik lees zelden populair-wetenschappelijke boeken, maar dit was me cadeau gegeven en ik begon er wat door te bladeren, en voila- het is intrigerend genoeg om te blijven lezen. Harari schetst een weinig vleiend beeld van de mens- humanisten krijgen het er nog het meest van langs door te denken dat de mens exceptioneel is, en mensenrechten zijn weinig meer dan een mythe. Het is ook moeilijk geworden de mens nog positief te aanschouwen als je je door honderden pagina's zogenaamde vooruitgang hebt geworsteld- niet dat het taai is, integendeel, maar als de slotsom is: we hadden eigenlijk maar beter gewoon kunnen blijven jagen en verzamelen is dat natuurlijk een cynische boodschap. Al dat streven naar vooruitgang en geluk heeft ons niks gebracht. En dan zijn we ook nog eens een van de laatste generaties die het moeten doen met armzalige genen en sterfelijkheid. Doh!

De vroege geschiedenis is leerzaam en vond ik het leukst, het laatste deel beschrijft best interessante ideeën die het ook goed doen in de kroeg in de late uurtjes. Maar toegegeven, Harari onderbouwt waar hij kan, en hij heeft dus een vlotte pen. Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik nou echt van het boek vind, maar ik heb toch wel aandachtig gelezen, dus ik geef het toch een ruime voldoende.

Naast alle beschreven ellende en massamoord vind ik het ook jammer dat onze verre voorouders niet nog wat eilandjes ongemoeid hadden kunnen laten zodat mijn favoriete prehistorische zoogdier (de reuzenluiaard) nog ergens had kunnen overleven,