Henning Mankell is samen met Michael Connelly naar mijn mening de beste nog levende thriller-auteur. Verschil is dat boeken van Connelly vrijwel nooit tegen vallen en die van Mankell van de laatste jaren vrijwel altijd.

Mankell heeft twee nadelen: in zijn hart wil hij eigenlijk liever literatuur schrijven en maakt dan de fout dat hij denkt daar dichter bij te komen door spanning op te offeren voor beschrijvingen van het wel en wee van de hoofdpersoon (terwijl de Wallander-boeken juist zo sterk waren door de balans tussen die twee). Andere nadeel is dat Mankell het bijna niet kan laten om over Afrika te schrijven.

Met De Chinees lijkt Mankell - na weliswaar goed geschreven maar saaie thrillers als Labyrint en Kennedy’s brein - echter weer op te krabbelen uit het dal. Het begin is sterk en ook het gedeelte dat in het verleden speelt. Maar het lijkt net of Mankell halverwege de interesse in zijn plot kwijtraakt en liever een ander boek was gaan schrijven. Hij koos er helaas voor om met hetzelfde boek door te gaan en sleept zijn geliefde Afrika er met de haren bij. Het deel dat daar speelt heeft – op één gebeurtenis na - geen enkele functie, maar Mankell kan het gewoon niet laten.
Aan het eind herpakt hij zich weer maar echte verrassingen komen er niet meer. Ook het motief achter de moorden overtuigt mij niet echt (het wordt zelfs door een van de karakters in het boek opgemerkt: hoe kun je door woede verteerd worden door onrecht dat je familie meer dan 100 jaar geleden is aangedaan, maar wel je eigen zus vrijwel terloops laten vermoorden?). Het motief wordt al snel in het boek duidelijk, maar ik had het hele boek het idee dat er wel meer achter zou zitten. In de oude boeken van Mankell zou dat ook het geval zijn geweest, maar bij De Chinees helaas niet.
Hierdoor resteert toch een wat onbevredigend gevoel.