menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Raspoetin. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018, september 2018, oktober 2018, november 2018, december 2018, januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019

Amphitryon - Ignacio Padilla (2000) 2,5

10 april, 14:36 uur

Teleurstellend. Ik hoopte toen ik aan het boek begon om eens een moderne Mexicaanse schrijver te ontdekken die me met een hedendaagse roman zou kunnen bekoren, in plaats van de oudere schrijvers uit Latijns-Amerika zoals Gabriel García Márquez en Carlos Fuentes.

Na het lezen van een artikel over de Crack /McOndo Beweging, die een tegenbeweging vormt van het Latijns-Amerikaanse magisch-realisme en de schrijvers van de boom generatie, stuitte ik op de naam van de Mexicaanse schrijver Ignacio Padilla en zijn enige boek dat naar het Nederlands is vertaald (bij de uitgeverij De Bezige Bij); Amphitryon.

Het verhaal van Amphitryon, waarin het schaakspel een centrale rol speelt, is enorm ver gezocht en eigenlijk helemaal niet zo spannend wanneer je de plotomschrijving leest. Ook het idee dat Adolf Eichmann een verwoed schaker zou zijn en dat de nazi's een geheim programma van dubbelgangers zou hebben is erg ongeloofwaardig. Waarschijnlijk komt laatste omdat ik geschiedenis heb gestudeerd en dit soort historische gefantaseer gewoonweg niet erg waardeer.

» details   » naar bericht  » reageer  

Heimwee naar het Heden: De Gouden Eeuw in de Spaans-Amerikaanse Roman - Robert Lemm (1985) 3,5

31 maart, 11:49 uur

Boek geleend bij de universiteitsbibliotheek en afgelopen weekend uitgelezen. Interessant werk dat de bloei van de roman in Latijns-Amerika in kaart brengt en vertelt over de achtergronden van de auteurs uit de verschillende Latijns-Amerikaanse landen. Het inspireert om weer literatuur uit deze specifieke uithoek van de wereld te lezen en nieuwe schrijvers te ontdekken. Vooralsnog heb ik nog maar enkel twee werken van zijn besproken boeken gelezen: Honderd Jaar Eenzaamheid van Gabriel García Márquez; en De Dood van Artemio Cruz van Carlos Fuentes. De volgende staan bij mij reeds in de kast en moeten nu toch eens opengeslagen worden: Rayuela: Een Hinkelspel van Julio Cortázar; Het Groene Huis van Mario Vargas Llosa; en Pedro Páramo van Juan Páramo. De volgende werken heb ik aan mijn verlanglijstje toegevoegd: Het Korte Leven van Juan Carlos Onetti; Heimwee naar de Jungle van Alejo Carpentier; De Diepe Rivieren van José María Arguedas; en Over Helden en Graven van Ernesto Sábato.

Ik had dit boek al eerder aan de website toegevoegd en aan de hand van een recensie de plotomschrijving geschreven. Hieronder de plotomschrijving zoals zij daadwerkelijk op de achterflap staat.

“ De laatste vijftig jaar is er in Spaans Amerika een literatuur gaan opbloeien, waarvan de auteurs – als groep – kunnen worden beschouwd als de laatste grote vertellers van het westerse proza. Langzamerhand verschenen, meestal in navolging van het Engels en het Frans, ook in het Nederland hun verhalen en romans. Weldra ontdekte een steeds groter publiek dat hier sprake was van een nieuw literair gebied, dat vroeg om in kaart gebracht te worden. Opvallend in deze meesterwerken is de veelvuldigheid waarmee een gelukkig verleden tegenover een ongelukkig heden wordt gesteld.

In deze essaybundel onderzoekt Robert Lemm dit fenomeen. Hij doet dat aan de hand van het werk van de schrijvers Leopoldo Marechal, Juan Carlos Onetti, Alejo Carpentier, Juan Rulfo, José María Arguedas, Ernesto Sábato, Carlos Fuentes, Julio Cortázar, Mario Vargas Llosa, José Lezama Lima, Gabriel García Márquez, José Donoso en Octavio Paz. Door zijn verrassende analyses wordt de lezing van ‘Heimwee naar het Heden’ een belangrijke aanvulling bij de lectuur van de grote Latijns-Amerikaanse schrijvers.”

De volgende boeken/schrijvers worden door Robert Lemm in Heimwee naar het Heden besproken:

Leopoldo Marechal - Adán Buenosay (1948)
Juan Carlos Onetti – La Vida Breve (1950) [Het Korte Leven]
Alejo Carpentier – Los Pasos Perdidos (1953) [Heimwee naar de Jungle]
Juan Rulfo – Pedro Páramo (1955) [Pedro Páramo]
José María Arguedas – Los Ríos Profundos (1958) [De Diepe Rivieren]
Ernesto Sábato – Sobre Héroes y Tumbas (1961) [Over Helden en Graven]
Carlos Fuentes – La Muerte de Artemio Cruz (1962) [De Dood van Artemio Cruz]
Julio Cortázar – Rayuela (1963) [Rayuela: Een Hinkelspel]
Mario Vargas Llosa – La Casa Verde (1964) [Het Groene Huis]
José Lezama Lima – Paradiso (1966)
Gabriel García Márquez – Cien Años de Soledad (1967) [Honderd Jaar Eenzaamheid]
José Donoso – El Obsceno Pájaro de la Noche (1970) [Obscene Nachtvogel]
De Gouden Eeuw bij Octavio Paz

*Enkel de boeken van Marechal [Adán Buenosay] en Lezama Lima [Paradiso] zijn niet naar het Nederlands vertaald.

» details   » naar bericht  » reageer  

Soumission - Michel Houellebecq (2015) 3,0

Alternatieve titel: Onderworpen, 26 maart, 09:42 uur

stem geplaatst

» details  

Particules Élémentaires, Les - Michel Houellebecq (1998) 3,5

Alternatieve titel: Elementaire Deeltjes, 22 maart, 01:29 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Leven Gezien van Beneden, Het - Dimitri Verhulst (2016) 3,0

18 maart, 09:55 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Afrika is Besmettelijk: Ervaringen van een Arts zonder Grenzen - Steven van de Vijver (2008) 3,0

16 maart, 21:34 uur

stem geplaatst

» details  

Liaisons Dangereuses, Les - Pierre Choderlos de Laclos (1782) 5,0

Alternatieve titel: Gevaarlijk Spel met de Liefde, 16 maart, 21:04 uur

Wat. Een. Meesterwerk.
Hoe kan een boek uit 1782 nog steeds zo spannend en meeslepend zijn? Alle lof aan de vertaler Martin de Haan voor de laatste Nederlandse vertaling met de titel 'Riskante Relaties' - in een radio-interview bij de VPRO vertelt hij uitgebreid mede over zijn noeste arbeid als vertaler van dit boek.

» details   » naar bericht  » reageer  

Oorlog en Kermis - Olaf Koens (2015) 3,0

16 maart, 11:20 uur

'Iedere poging Rusland uit te leggen is bij voorbaat mislukt.’ Voor Olaf Koens is Rusland ‘het meest absurde land ter wereld. Ik heb er niets van begrepen. Ik heb er de tijd van mijn leven gehad.’

Daarmee is eigenlijk het credo van dit boek wel benoemd. De schrijver en journalist Olaf Koens legt in zijn boek 'Oorlog en Kermis' bar weinig uit. Ik begrijp in het 'woord vooraf' dat er niet wordt gestreefd naar een 'doorwrochte politieke analyse', maar om Rusland dan maar af te doen als een onbegrijpelijk en absurd land vind ik als lezer eigenlijk nogal makkelijk en neigen de beschrijvingen van de brandhaarden die de auteur voor zijn werk opzoekt naar sensatiezucht.

Want er valt toch wel een rustige rationele analyse van de situatie in het moderne Rusland te ontvouwen? Ik bedoel ik heb net ervoor het boek Rusland voor Beginners: Tien Opstellen over Literatuur (1962) van Karel van het Reve gelezen en ik heb het gevoel dat ik meer van de Slavist Van het Reve heb opgestoken dan van dit werk. Schijnbaar kan een literair vertaler en academicus een exotisch land beter doorgronden dan een journalist.

Maar goed, echt slecht is het allemaal niet. Ik had enkel door de lovende kritieken wel een andere verwachting. Zo frons ik achteraf wel mijn wenkbrauwen over de lovende citaten op de achterflap van Arnon Grunberg ('Koens illustreert wat realisme is in de kunst en de literatuur: een selectie concrete details') en van het juryrapport journalist van het jaar 2015 ('Journalistiek is meer dan rennen naar de brandhaard. Olaf Koens weet de diepere laag te vinden in de, soms dramatische, nieuwsfeiten. Hij neemt zijn lezer keer op keer mee in zijn eigen verbazing').

Tsja.

» details   » naar bericht  » reageer  

Rusland voor Beginners: Tien Opstellen over Literatuur - Karel van het Reve (1962) 3,5

12 maart, 17:58 uur

stem geplaatst

» details  

War of the Worlds, The - H.G. Wells (1898) 3,5

Alternatieve titel: De Oorlog der Werelden, 10 maart, 15:17 uur

Mijn fascinatie voor het verhaal van "The War of the Worlds" komt van het gelijknamige conceptalbum van Jeff Wayne waar ik als kleuter op de koptelefoon naar luisterde; terwijl ik het doodenge boekwerk dat bij de dubbel LP inbegrepen zat aan de bureautafel bestudeerde. De muziek van deze plaat is sindsdien een soundtrack voor mij gebleven wanneer ik de artwork weer voor me zie. Mocht dit album onbekend zijn, kan ik deze van harte aanbevelen.

Later als tiener zag ik de oude speelfilm uit de jaren '50 die ik toendertijd griezelig spannend vond; en leerde ik in het planetarium in dierentuin Artis van de blinde paniek die op 30 oktober 1938 in de Verenigde Staten uitbrak tijdens het radiohoorspel van Orson Welles. Het boek van H.G. Wells werd zo levendig over de radio vertolkt dat de luisteraars die halverwege de uitzending invielen of het begin hadden gemist, het verhaal als een werkelijk verslag van een invasie door de Marsbewoners aanzagen.

Het was dan ook een grote bof dat ik de Nederlandse vertaling van het boek met de titel "De Planetenoorlog" pardoes in een kringloopwinkel aantrof. Ik had het boek zelf nog nimmer gelezen. Hoewel het verhaal hier en daar een beetje oubollig overkomt zijn er toch passages die nog steeds erg sterk overeind blijven, zoals de beschrijvingen van de kapotgeschoten stad Londen waar de Marsbewoners huis hadden gehouden; en het Rode Wier dat de straten overwoekerde in het negentiende hoofdstuk 'Dood Londen':

'Nadat ik bij de artillerie was weggegaan liep ik de heuvel af, en in de buurt van High Street over de brug naar Fulham. Het Rode Wier groeide toen in een verwarde massa en blokkeerde bijna de weg over de brug, maar er zaten al bleke vlekken van de zich verspreidende ziekte op de bladeren, die ze kort daarna zo snel vernietigde.

Bij de bocht in het pad dat naar Putney Station Bridge voert kwam ik bij een man die op de grond lag. Hij was zo zwart als een schoorsteenveger van het zwarte stof, hij leefde maar was machteloos en stomdronken. Het enige wat hij me naar mijn hoofd slingerde waren vloeken en razende uitvallen. Ik denk dat als hij niet zo'n grof gezicht had gehad, ik hem zou hebben geholpen.

(...) Toen ik in de richting van Brompton verderging waren de straten weer stil. Hier kwam ik op de straten en op lijken weer het zwarte poeder tegen. In totaal zag ik over de hele lengte van Fulham Road ongeveer een stuk of twaalf. Ze waren al vele dagen dood, zodat ik er snel langsliep. Het zwarte poeder bedekte hen geheel en vervaagde hun omtrekken. Een stuk of twee waren door honden aangevreten.

Daar waar geen zwart poeder lag leek het merkwaardig veel op een zondag in een grote stad, met de winkels die dicht waren, de huizen die gesloten waren met de blinders ervoor, de verlatenheid en de stilte. In sommige huizen waren plunderaars aan het werk geweest, (...) Verderop lag een vrouw die aan flarden was gereten als een bundel op een drempel; er zat een diepe wond in haar hand die over haar knie hing en er liep bloed langs haar roestbruine jurk naar beneden; (...) Ze leek te slapen, maar ze was dood.

Hoe verder ik in Londen doordrong, hoe dieper de stilte werd. Maar het was niet zozeer de stilte van de dood - het was de stilte van spanning, van afwachting. Elk ogenblik zou de vernietiging die de noordwestelijke randen van de wereldstad al had verzengd, en die Ealing en Kilburn had uitgeroeid, misschien tussen deze huizen neerrazen en ze als rokende puinhopen achterlaten. Het was een veroordeelde en verlaten stad...'


Het was ook enthousiasmerend dat sommige stukken tekst (bijna) letterlijk in de muziek van Jeff Wayne wordt bezongen, zoals de openingsregel: 'No one would have believed in the last years of the nineteenth century. That human affairs were being watched from the timeless worlds of space. No one could have dreamed that we were being scrutinised. As someone with a microscope studies creatures that swarm and multiply in a drop of water. Few men even considered the possibility of life on other planets. And yet, across the gulf of space, minds immeasurably superior to ours regarded this Earth with envious eyes. And slowly and surely they drew their plans against us' en de hypnotiserende regel 'The chances of anything coming from Mars are a million to one he said'.

» details   » naar bericht  » reageer  

Bacon: Portraits et Autoportraits - Milan Kundera en France Borel (1996) 3,5

9 maart, 15:48 uur

stem geplaatst

» details  

Interventions - Michel Houellebecq (1998) 4,0

8 maart, 12:47 uur

stem geplaatst

» details  

Barbaar in China: Een Reis door Centraal-Azië, Een - Adriaan van Dis (1987) 3,0

6 maart, 15:53 uur

Aardig summier boekje, niets meer niets minder. Van Dis schrijft erg braafjes en blijft op de oppervlakte met zijn bevindingen en conversaties die hij voert met de mensen die hij op zijn weg ontmoet. Komisch maar ook erg vluchtig. Je verwacht eigenlijk een volumineus werk wanneer het een reis door Centraal-Azië betreft waarbij de reis langs de oude zijderoute loopt. Echter wordt daar enkel aan het begin en aan de kaart in het begin van het boek verwezen. Je hoopt er als leek toch meer van China en zijn geschiedenis op te steken na het lezen van dit werk.

'Is China een land dat een bijsluiter behoeft, niet te bezoeken en te begrijpen zonder grondige kennis van cultuur en geschiedenis? Kennen de Chinezen geen schuldbesef omdat zij geen bijbel hebben die hen belast met de erfzonde, is duizend jaar voor hen niet meer dan een dag, zijn zijn zo anders omdat zij de woorden 'ja' en 'nee' niet in hun taal kennen?'

Aldus Van Dis op de achterflap. Leuke vragen, maar ik ben er niet achter gekomen of hij daar een antwoord op had dan wel er iets zinnigs over kon melden.

» details   » naar bericht  » reageer  

Interventions 2 - Michel Houellebecq (2009) 3,5

4 maart, 22:58 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Aan de Rand van de Wereld: Michel Houellebecq - Martin de Haan en Michel Houellebecq (2015) 4,0

4 maart, 17:24 uur

stem geplaatst

» details