menu

Hier kun je zien welke berichten Bassievrucht als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Waiting for the Barbarians - J.M. Coetzee (1980)

Alternatieve titel: Wachten op de Barbaren

3,5
Na In Ongenade is dit mijn tweede Coetzee. Wachten op de barbaren is een mooie roman, met een sterke opening, en waarin vooral, zoals Donkerwoud al aangeeft, de beschrijvingen van de natuur fraai zijn neergezet. Ook wordt goed beschreven hoe de mensheid, veel meer dan nu, overgeleverd is aan de grillen van de natuur (de storm bijvoorbeeld). Ik vond het heel fraai dat ik me, naarmate het verhaal vorderde, achter de oren krabde en dacht: wie is deze oorlog eigenlijk begonnen, het regime zoals ik had gedacht, of toch de barbaren? Iemand hier die hetzelfde dacht? Ik heb deze roman een maand gelezen en denk er nog regelmatig aan terug. Dat overkomt me eerlijk gezegd bij te weinig romans, maar bij In Ongenade overkwam me dat ook. Missie geslaagd, zou je zeggen. Nou, niet helemaal. Ik vind dat de verhaallijn van de magistraat die seksuele gevoelens voor het gemartelde barbarenmeisje ontwikkelt, en dat is een grote verhaallijn, vies tegenvallen; het tempo is te eentonig en boeiende ontwikkelingen zijn er nauwelijks, het is toch vooral eenrichtingsverkeer vanuit de magistraat zonder dat hij, en de lezer, daar wat voor terugkrijgt (ja, de deksel op zijn neus, aan het einde). Om met een positieve noot te eindigen: Wachten op de barbaren is fenomenaal geschreven.

Widow for One Year, A - John Irving (1998)

Alternatieve titel: Weduwe voor een Jaar

3,5
Eerste kennismaking met Irving.

Dit is echt een complete roman en Irving is een goed verteller. Hij laat geen detail achterwege en beantwoordt vrijwel alle vragen die hij oproept. Na het ijzersterke eerste deel, kakt het tweede deel een beetje in. Misschien omdat de karakters wat minder interessant zijn (geworden), of misschien omdat er wat minder zijn. Deel drie wordt weer iets interessanter, ook dankzij Harry de Nederlander, maar heel apart vond ik dat de hamvaag onbeantwoordt blijft. Namelijk, 'keert Marion terug?' Ja dat doet ze, maar pas in de laatste pagina's van een vuistdikke roman, en zonder duidelijke reden. Het heeft me niet geïrriteerd, maar geniaal is anders. Verder vond ik het zeer overbodig dat Irving zo nodig alle romans van de hoofdpersonen in te lange hoofdstukken beschrijft.

Ondanks de kritiekpunten leest het heel fijn weg, het verveelt geen moment, de karakters zijn memorabel. Voor mijn gevoel had er alleen iets meer ingezeten. Niettemin een prettige leeservaringen, ik ga spoedig op zoek naar meer van Irvings boeken.

Witte Stad, De - J. Bernlef (1992)

3,5
De Witte Stad is een soort rise and fall, niet zozeer een verhaal, maar een roman die vooral sfeer en beeld schept en beschrijft hoe het einde van De Witte Stad, Dreamland in Coney Island, wordt ingeluid. Volgens dit boekwerk is het de eerste verwezenlijking van de Amerikaanse droom.

Het wisselende perspectief belicht het amusementspark vanuit verschillende personages, maar zoals gezegd voegen die weinig toe en werken die soms verwarrend. De karakters kennen ook weinig diepgang, en het gedeelte over de mysterieuze vrouw die een rol speelt in dit verhaal komt op mij over als een geromantiseerde mythe. Het gaat dus echt en alleen om Dreamland. Als verhaal niet geslaagd, maar als sfeerschets en - wie weet - als journalistiek document wel.

Bovendien, en dat was voor mij al genoeg reden om hiervan te genieten, wordt het allemaal uitstekend beschreven door Bernlef, die zoals altijd een prachtige, sobere schrijfstijl hanteert.

Wolfskleren - Auke Hulst (2009)

3,0
Interessant feitje; hierbij wordt een soundtrack verstrekt. Die heeft Auke Hulst zelf geschreven en opgenomen.

Woodland - Frank Messely (2001)

3,5
Gedurfd en sterk boek.

Sfeervol en goed geschreven, hoewel de eindredactie soms te wensen overlaat. De sfeer is op de eerste pagina's al wat sinister en gaandeweg wordt de spanningsboog steeds strakker getrokken en wordt het erg luguber. Goed gedaan, met een goede opbouw.

Peter Hoffman is mooi karakter. Gaandeweg het verhaal denk je als lezer: is hij de boosdoener of zijn het toch die andere krachten die in het spel zijn? Het pedo-achtige is zoals gezegd inderdaad ongemakkelijk, maar het lokt een krachtige reactie uit. En dat is precies de bedoeling, net zoals dat de bedoeling is met Hoffman's schilderkunst, waarover af en toe geslaagd uitgeweid wordt.

Ook het huis is een karakter op zich. Fraai neergezet, fascinerende locatie - ook al zijn er al veel van dit soort verhalen: het huis dat iemand of een greep in z'n greep krijgt en uiteindelijk niet wil laten gaan.

Om terug te komen op het pedo-achtige. Ik heb nog nooit zoiets gelezen. Uniek dus, maar vooral gedurfd en geslaagd. In artistiek opzicht ten minste, want daarna is er nooit meer een titel van deze auteur verschenen. Jammer. De zaak Dutroux was in volle gang, ik kan me voorstellen dat een woedend land niet op dit boek zat te wachten.