menu

Hier kun je zien welke berichten Bassievrucht als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Redder in Nood - Benjamin Burg (2013)

3,5
Een lang interview met Benjamin Burg over Redder in nood en schrijven

Interview: Benjamin Burg over zijn romandebuut Redder in nood - Tzum literair weblog

Reputaciones, Las - Juan Gabriel Vásquez (2013)

Alternatieve titel: De Reputaties

4,0
Terwijl ik de negatieve recensie van de Volkskrant las raakte ik ontzettend geïrriteerd, enerzijds waarschijnlijk omdat ik De Reputaties een geweldig boek vind, anderzijds omdat het een sterk vermoeden wekte dat de recensent de roman niet aandachtig heeft gelezen.

Het was een schitterende leeservaring. Soms weet je direct dat je álles van een schrijver wil lezen en dat overkwam me de afgelopen week dankzij deze Juan Gabriel Vásquez. Smaakvol taalgebruik, mooie zinnen, interessante karakters, fraaie setting, geweldig verhaal en als kers op de slagroom een fors aantal mooie gedachten. Zoals te zien gaf ik vier sterren, maar ik sloeg het boek pas tien minuten geleden dicht. Iets zegt me dat ik nog lang aan het verhaal zal terugdenken. Romans als deze zijn de reden waarom ik ze graag koop en in de kast zet; zodat ik ze later kan herlezen.

Om mijn liefde voor deze roman te bewijzen ga ik dit boek tegen de negatieve recensie verdedigen, hoewel natuurlijk vooral onder het motto: 'Somebody on the internet is wrong!'

"Samanta mocht toen een nachtje komen logeren."
Dat mocht ze niet.

"Die avond gingen de twee meisjes, krap 7 jaar oud, op zoek naar onbewaakte glazen drank."
Slechts de meest aannemelijke verklaring; er speelt meer.

"Mallarino had intussen op zijn feestje onverwacht bezoek gekregen van een vooraanstaand politicus, die hem bijna smeekte hem niet meer zo negatief af te beelden in de krant."
Bijna smeekte? Het is zo'n erg smeken dat het plaatsvervangende schaamte oplevert.

"Hij tekende een prent waarop de politicus als kindermisbruiker stond afgebeeld."
Niet direct eigenlijk.

Maar genoeg mierenneukerij, nu een zin uit de recensie die verraadt dat de recensent níets van het verhaal snapt.
"Ongeloofwaardig is bijvoorbeeld dat Mallarino door deze confrontatie met het verleden ineens het licht ziet en besluit zijn leven een totaal andere koers te geven. Dat is een wel erg kordate wending in een verhaal waarin de twijfel centraal leek te staan."
Het boek telt drie delen. En naar bovenstaand citaat te oordelen heeft de recensent het tweede deel overgeslagen of in ieder geval niet begrepen. Met name het einde daarvan, waarnaar minutieus wordt toegewerkt, legt de basis voor het laatste, dus van een kordate wending is geen sprake. En over de twijfel in het verhaal twijfel ik; het lijkt wel alsof de recensent en ik een totaal andere roman gelezen.

Kortom: ik geef de recensie 1 ster, en wel omdat de recensent Marías kent en ik niet. En omdat deze Vásquez raakpunten met hem zou vertonen, ziet het ernaar uit dat ik snel maar eens van deze Marías moet lezen.

Omdat ik bij een mooi boek als deze positief wil eindigen, deel ik ten slotte een prachtige gedachte uit De Reputaties:
"....is het verleden datgene wat vóór ons ligt omdat we het kunnen zien en herkennen, en de toekomst juist wat achter ons ligt; dat wat we niet kunnen zien of herkennen."

Road, The - Cormac McCarthy (2006)

Alternatieve titel: De Weg

3,5
Geslaagde post-apocalyptische beschrijving van een vader en zijn zoontje die door een grauw en desolaat landschap trekken op weg naar een beter oord. Enerzijds is het een tegenvaller dat er nauwelijks, eigen vrijwel geen, ontwikkeling aan te pas komt, maar anderzijds past het goed bij de wereld zoals de schrijver die schetst. In tegenstelling tot velen hier heb ik mij geen moment aan de schrijfstijl en de dialogen gestoord. Beide vind ik juist erg geslaagd en treffend. Met de kritiek op inhoudelijke zaken, zoals die van Jimmydl, waarvan ik het te veel vind om er op in te gaan, ben ik het totaal niet mee eens. Ik vind het een prettig boek die in zijn beknoptheid de juiste lengte heeft.

Roomservice - Elvin Post (2010)

2,5
Donkerwoud schreef:
[...]karig wanneer het boek nooit echt spannend wil worden of wil ontroeren. De karakters [...] zijn ook wel heel erg stupide van aard en het is moeilijk om je met zoveel domheid in te kunnen leven.


thomzi50 schreef:
[...]veel domheid bij eigenlijk alle karakters, wat ervoor zorgt dat het allemaal aanvoelt als een karikatuur. De scènes krijgen nergens spanning, gelaagdheid, tempo, er wordt niets opgebouwd.


Hier sluit ik me bij aan. Ik heb het uiteindelijk na een pagina of 200 weggelegd, maar eigenlijk wist ik al na 100 pagina's dat dit boek niet de moeite waard is. Er staat overigens een quote van NRC op de achterflap van mijn exemplaar: de beste thrillerschrijver van Nederland. Ik hoop maar dat dat geschreven is over een van zijn andere romans, maar hoe dan ook, ik ben genoeg afgeschrikt om in ieder geval de komende jaren niets meer van Post te kopen.

Rotters' Club, The - Jonathan Coe (2001)

Alternatieve titel: De Rotters Club

4,0
Geslaagde schets van het sociale en politieke klimaat van het Engeland in de jaren zeventig, waarin diverse personages hun weg proberen te vinden, zoals ouders en hun kinderen. De personages stellen niets voor, zegt eRCee, maar volgens mij dragen ze het boek. Coe bereid vooral de jongeren voor op de 'volwassen' wereld, door ze voor het eerst kennis te laten maken met politieke spelletjes, teleurstellingen, desillusies, (onmacht in) relaties, dood(/moord), werk, et cetera. Het levert een aantal sterke momenten op - met als een van de hoogtepunten de vertelling over de Deense jodendeportatie, een prachtig kort verhaal in een groter geheel. @eRCee: De aanvaring met deze Deens-Joodse broers doet de broertjes inzien dat er meer motieven zijn dan gewoon baldadigheid, dat iedereen zijn verleden met zich meedraagt. In die zomer worden ze volwassen. Althans, zo heb ik dat opgevat. - maar evengoed zijn er een aantal middelmatige momenten. Coe doet naar mijn mening nét iets te vaak een beroep op hulpmiddelen, zoals brieven en artikelen, maar heeft los daarvan een goede pen in huis. Prima boek met mooie, grappige, pijnlijke en ontnuchterende passages.

Rum Diary, The - Hunter S. Thompson (1998)

Alternatieve titel: De Rum Dagboeken

4,0
Uitstekende roman

Het schijnt dat Johnny Depp, die Thompson vertolkte in Fear And Loathing In Las Vegas, Thompson overhaalde om dit boek alsnog uit te geven. The Rum Diary is overigens ook verfilmd, heeft iemand die gezien?

Het boek leest lichtvoetig weg, maar wordt nergens flauw. Zwaar wordt het daarentegen niet, maar het heeft (net) genoeg om het lijf om inhoudelijk te overtuigen.

Persoonlijk waardeer ik het wel als hoofdpersonen in een dubieuze omgeving terecht komen. In dit geval is die gevuld met opvliegende figuren en gedrenkt in drank. Dat leidt natuurlijk tot het gezellige ouderwetse robbertje vechten en een roes uitslapen op het strand. Dat is dan de lichtvoetige kant. De journalist Paul Kemp alias Hunter S. Thompson, waar het hier om draait, heeft nog wel meer te melden. Hoewel hij een rebel en vrije geest is, heeft er toch een verandering in hem opgetreden. Het zijn kleine zaken. Hij heeft opeens behoefte aan schone lakens, maakt zich zorgen dat de krant op de fles gaat (die dreiging hangt het gehele boek in de lucht), en financiële zaken. En dan is er ook nog dat leuke meisje.

Prima boek! Ben nu erg nieuwsgierig geworden naar Thompson's andere boeken.

Overigens vond ik dit wele en treffende en interessante recensie:
boekrecensie: Hunter S. Thompson (vert. Ton Heuvelmans) - Rum Dagboek - Eigenlijk gebeurt er niks, maar je blijft lezen - 8weekly.nl