menu

Hier kun je zien welke berichten Bassievrucht als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Dagboek van een Hufter - Patrick van Rhijn (2010)

4,0
Lekker rauw opgetekend, dit sterke verhaal.

Het is een vrij zwaar verhaal, maar het sarcastische commentaar van Sjors - zelden uitgesproken - een luchtige en grappige tegenhanger. De gebeurtenissen werken stuk voor stuk, manen aan tot doorlezen, en hebben mij vaak verrast.

Het mooist zijn de scéne's met Sjors en Feline. Daarom is het ook wel mooi, en ook vrij logisch, dat het boek hier in zekere zin mee besluit.

Nog wat kritiek: Het boek heeft naar mijn mening een te hoog eind-goed-al-goed-gehalte: afscheid van zijn vader, schoon schip maken met Jolanda & Alex, Sjors die zichzelf aangeeft, de baby die tóch nog op natuurlijk wijze wordt geboren, het dagboek van zijn moeder en het afscheid van zijn vader. Daarnaast vind ik het verhaal-Manu en het verhaal-Big Boss (te) weinig toevoegen aan het verhaal.Het blijven losse flarden die aan de oppervlakte blijven drijven.

Niettemin wegen deze kritiekpunten niet op tegen een sterk verhaal en een verfrissende schrijfstijl.

Darkness, Take My Hand - Dennis Lehane (1996)

Alternatieve titel: Duister als de Nacht

4,0
Veel meer dan zijn voorganger is Darkness, Take My Hand een bikkelharde en duistere detectivethriller. Veel lomper en meer duister dan zijn voorganger. De dialogen zijn minder scherp - of verrassen minder - maar het boek laat zich nog steeds in sneltreinvaart lezen. Dat komt ook door het verhaal en plot, die ingenieuzer en ingewikkelder in elkaar steken.

Overigens geldt ook hier weer dat de orginele titel een veel betere is dan de Nederlandse.

De Cock en een Duivels Komplot - A.C. Baantjer (1992)

Alternatieve titel: Baantjer 36

3,5
Uit nieuwsgierigheid eens gelezen. En ik moet zeggen dat ik me uitstekend heb vermaakt. Het is absoluut niet hoogstaand. Maar toch wel leuk geschreven. En hoewel het de heren recherscheurs allemaal wel een beetje komt aanwaaien heeft het mij een aantal uur in spanning gehouden. Derhalve een leuke avond gehad.

De Een Zijn Dood - Bernlef (2011)

3,0
Een blik op het oeuvre van Bernlef boezemt ontzag in. Hij publiceerde zijn eerste werk in 1960, meer dan vijftig jaar geleden, en schrijft sindsdien onafgebroken voort. Tegenwoordig publiceert hij meer dan ooit. In 2010 alleen al verschenen drie titels van zijn hand. 2011 diende zich amper aan of De een zijn dood lag alweer in de winkelschappen. En een rijk oeuvre brengt veel kritiek met zich mee. Blijft de nieuwe roman overeind?

fictie - recensie: Bernlef - De een zijn dood - Deels geslaagd - 8weekly.nl

Dochter, De - Jessica Durlacher (2000)

3,5
Uitstekend boek dat wat moeizaam op gang komt. Pas de passages in Frankfurt en de VS (en later in) Israel komt de roman tot bloei. De plot is goed doordacht, en sowieso steekt het verhaal goed in elkaar. Sam en Sabine zijn bovendien memorabele personages, net als, in mindere mate, Anna en Sabines vader.

Dromen van Schalkwijk - Victor Schiferli (2012)

Drømmenes Land - Vidar Sundstøl (2008)

Alternatieve titel: Land van Dromen

3,5
Land van dromen won in Noorwegen, waar de Sundstol vandaan komt, de prestigieuze Rivertonprijs, de trofee voor beste Noorse misdaad roman. Is dat terecht? Ja en nee.

Is het verhaal echt zo sterk? Nee, als je enkel en alleen dit boek bekijkt niet. (Land van dromen maakt deel uit van een trilogie, met als opvolgers De doden en De raven). Het verhaal is an sich niet bijzonder origineel, maar wel degelijk en ook overtuigend uitgewerkt. Er wordt een moord gepleegd en al snel wordt duidelijk wie dat op zijn geweten heeft. Echt spannend wil het dus niet worden, en daarom dekt de term thriller - waarmee de Nederlandse uitgever Anthos adverteert - de lading niet helemaal, want zoals de eerder genoemde prijs al aangeeft; het draait om een misdaad, niet zozeer om thrills.

De setting rondom 's werelds (bijna) grootste meer Lake Superior/Het Bovenmeer is origineel. In Minnesota wonen veel mensen van Noorse komaf, die in dit boek een bijna eigen gemeenschap vormen. Naast de moord van het heden duikt Sundstol in het verleden. Hij beschrijft hoe en wanneer de eerste Noren naar Minnesota kwamen, naar het 'land van dromen', en hoe ze daar over een periode van meerdere generaties leefden, overleefden en langzaam een bestaan opbouwden. Dat doet hij op zo'n drastische manier dat je dit boek als cultureel erfgoed zou kunnen beschouwen - aangenomen dat hij zich baseert op feitelijk correctie informatie. In die zin is het heel begrijpelijk, om niet te zeggen terecht, dat dit boek hoge ogen gooit in Noorwegen.

Het boek heeft nog veel meer in huis. Namelijk de al dan niet scheve verhoudingen tussen een man en zijn zoon, zijn ex-vrouw, zijn ex-schoonvader en vooral het waterige contact met zijn broer. Daar komt nog bij dat de man in kwestie, hoofdpersoon Lance Hansen, te maken heeft met een solitair leven en - natuurlijk - enkele demonen uit het verleden. Hij is uiteraarde de politieagent. Een die de gruwelijke moord op zijn netvlies heeft gebrand en dit moet verwerken. En het gaat ook nog over de verhoudingen tussen de Noren, andere Amerikanen en de oorspronkelijke bewoners, de Ojibwa-indianen. En dan zijn er waarschijnlijk nog elementen die mij op dit moment even niet te binnen schieten.

Land of dromen wordt daarnaast bedolven onder een mystieke laag die het boek aantrekkelijk maakt. Want wat gebeurde er honderd jaar geleden met die verdwenen indiaan? En wat is het verhaal achter een van de eerste Noren in Minnesota, een voorvader van hoofdpersoon Hansen?

Bovenstaande maakt duidelijk dat er veel manieren zijn om te genieten van Land of dromen. Toch wil het nergens echt verslavend worden. De vlam slaat nergens in de pan. Misschien ligt dat aan het langzame tempo, want vaak kabbelt het verhaal maar een beetje voort. Sundstol haalt er regelmatig dialogen, situaties en personen bij die niet relevant zijn voor deze roman. Met nadruk op déze, want wie weet worden die alsnog functioneel in de twee vervolgdelen. Het is dan ook logisch dat Land van dromen een open einde kent, hoewel het prima afzonderlijk is te lezen.

Tot slot is dit een perfect voorbeeld van hoe uiterlijk vertoon kan verleiden, want zonder deze intrigerende kaften had ik dit boek waarschijnlijk nooit in huis gehaald. Kijk maar:

Deel Een: Land Van Dromen

Deel Twee: De Doden

Deel Drie: De Raven