menu

Hier kun je zien welke berichten Bassievrucht als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Cien Años de Soledad - Gabriel García Márquez (1967)

Alternatieve titel: Honderd Jaar Eenzaamheid

2,5
Gabriel Garcia Marquez overleden, en ik dacht nog maar eens terug aan Honderd jaar eenzaamheid. Het eerste boek dat ik van hem las, en waar ik maar niet doorheen kwam. Ik heb wederom een poging ondernomen, en kom tot dezelfde conclusie. Er staan prachtige zinnen, mooie passages en fantastische scenes in, maar een echt meeslepend verhaal wil het niet worden. De meeste personages komen niet tot leven en zijn inwisselbaar, terwijl ik mij tegelijkertijd irriteerde aan de constant terugkerende vraag: wie is wie? Zeer irritant. Kortom, Honderd jaar eenzaamheid is voor mij meer literair geweld met mooie passages dan een mooi verhaal. Het klinkt alsof ik geen plezier aan dit boek heb beleefd, maar dat is niet zo. Toen ik het boek, vijf jaar geleden, voor het eerst las raakte ik dusdanig geïntrigeerd dat ik inmiddels vijf of zes andere romans van Marquez heb gelezen, en waarvan Kroniek van een aangekondigde dood en Liefde in tijden van cholera wat mij betreft de beste zijn.

Clausewitz - Joost de Vries (2010)

4,0
Intrigerende verhalen, innemende stijl.

Zo'n aparte stem kwam ik niet eerder tegen in de Nederlandse literatuur. Bij vlagen is deze debuutroman van Joost de Vries geniaal. De samenhang is, zoals hier eerder genoemd, nhad beter gekund, maar de diverse vertellingen maken veel, zo niet alles, goed. Er wordt hier kritiek geuit op de metaforen. Soms zijn die inderdaad belabberd - of ik snap ze niet - maar het merendeel is origineel en treffend gevonden.

Op naar De Republiek.

Op de dag dat ik dit boek dichtsla (vandaag) lees ik dat De Vries het Charlotte Köhler Stipendium heeft gewonnen:
Geen resultaten gevonden voor 2013 07 Nieuws-joost-de-vries-ontvangt-charlotte-kohler-stipendium-2103 #more-30030 - tzum.info

Colditz Story, The - Patrick Robert Reid (1952)

4,0
Aangezien ik deze roman niet in mijn bezit heb, en het zeker vijftien jaar geleden is dat ik het verhaal las, weet ik niet hoe nauwkeurig de bovenstaande synopsis is. Maar volgens mij was het zo dat er alleen hoge pieten naar fort Colditz werden gestuurd, een kasteel dat zo'n dertig meter boven de oppervlakte uitrees, en dat waren alleen officieren die al eerder uit andere kampen probeerden te ontkomen. Naar het schijnt waren er twee maal zo veel bewakers dan gevangenen. Zo op papier klinkt dat als een spelletje. Zet een aantal gevangenen met ontsnappingsdrang op een 'ontsnapbare' vesting met een overdaad aan bewakers. En ja hoor, er werden zo'n driehonderd ontsnappingspogingen ondernomen, maar er slaagden er slechts ongeveer dertig.

Dit is het ultieme spannende boek, dat ook nog eens gebaseerd is op echte gebeurtenissen, wat het allemaal nog veel indrukwekkender maakt. Ook ik heb ademloos de serie gekeken. En PeterW, om antwoord op de vraag te geven, er is inderdaad een aflevering van Indiana Jones die op het Colditz-verhaal is gebaseerd: The Trenches Of Hell. En daarna heb ik, al even ademloos, deze dikke pil uitgelezen. Dikke vette aanrader.

Commitments, The - Roddy Doyle (1987)

2,0
Grote tegenvaller.

Het verhaal is veel te dun. De personages hebben vrijwel geen achtergrond en komen nergens tot leven. De vlotte dialogen kunnen het niet redden. Het is mij allemaal te jolig, luchtig en vooral nietszeggend. Het echte karakter is eigenlijk de band zelf, die maakt ontwikkelingen door, maar aangezien die bestaat uit personen die mij geen snars interesseren heb ik deze roman na driekwart terzijde gelegd.

Dat is wat mij betreft een van de grootste minpunten die ik bij romans kan ervaren: dat ik, hoewel al lang en breed over de helft, geen interesse meer kan opbrengen om de rit uit te zitten, omdat ik niet geloof dat het nog wat zal worden.