Waldemar Bonsels schreef Maja de Bij voor zijn zoontje. Dat hij later een nazi-symphatisant werd, is verrassend. Aangezien Maja's grootste wens is het grootste geluk van de mensheid te ontdekken - en wat blijkt - Ich weiss nun, dass die Menschen am schonsten sind, wenn sie einander lieb haben. De adem stokte even bij mij.

Toch wel haaks op wat de geschiedschrijving ons heeft geleerd.

Geschreven in het tijdperk van het Duitse Keizerrijk, de bijensamenleving is een behoorlijke politieke parallel. Zodoende is het slotstuk hedentendage jammerlijk te noemen.

Maar Maja's avonturen als nieuwsgierig aagje verwonderd door de magie van de natuur, de wereld en haar bewoners zijn werkelijkwaar fantastisch, eerder gelukzalig.

Gelezen in het Duits, maar eerder dit jaar weer in het Nederlands herdrukt. Aanrader!

Extreem populaire boekenreeksen, die van Geronimo (en T[h]ea) Stilton. In de bibliotheek alhier ontstaan er vaak genoeg kleine ruzies, tranendallen en wat al niet meer omtrent de geschreven lotgevallen van een journalistieke muis.

Laat ik maar positief beginnen. Het is natuurlijk fantastisch dat jonge kinderen gestimuleerd worden boeken te lezen. Dit boek is natuurlijk o.a. bekend door de geurpagina's (lees: luchtverfrissers zijn er niks bij zijn, gadver), en het oeuvre is tevens toegankelijk voor dyslectische kinderen door het gebruik van verschillende lettertypes en groottes en tig van andere trucjes die tot in den treure (jongens jongens) worden misbruikt. En dan heb ik het nog niet over de talloze verwijzingen naar de Griekse mythen en welbekende sprookjes, legenden, fabels en wat er wel niet allemaal meer is ontsproten uit de wereldliteratuur. Oh, raadseltjes, geheimschriften, niks is te gek hoor...

Maar goed, u lees het al goed, irritaties volop. Het is allemaal net té. De vorm is belangrijker dan de inhoud. Vooral te danken aan het niveau van het boek. Het verhaal bevat zoveel informatie en kleurrijke personages wat veelal gewoon benoemd wordt ipv dat er daadwerkelijk iets 'leuks' mee gedaan wordt, dat het voelt alsof je geen verhaal leest. Het dendert maar voort. Vreselijk jammer. Niet voor niets bevat het boek als appendix nog een 'fantasie-encyclopedie' waarin duidelijk wordt uitgelegd waar de schrijver de mosterd vandaan heeft gehaald.

Ik geloof het verder wel.