Fascinerend sprookje dat zich als een echte droom niet laat hinderen door logica en waarin de gebeurtenissen en personages in schijnbaar willekeurige volgorde voorbij razen. Aan het einde van het boek vond ik het bijna onmogelijk om het verhaal voor mezelf nog eens op een rij te zetten, zoals je 's morgens ook alleen nog delen van dromen helder voor de geest hebt.

De wereld en personages, allemaal getransformeerde elementen uit de werkelijkheid, zijn op de beste momenten met veel inventiviteit vormgegeven en vormen voor mij de aantrekkingskracht van deze boeken. De cheshire cat en the white knight van het schaakspel (uit het vervolg) zijn m'n favoriete figuren. Verder vond ik het leuk dat veel elementen tijdens het lezen al bekend voorkwamen, vanwege de verwijzingen in hedendaagse cultuur.

Carroll verwijst zelf ook veel, met name in raadsels, woordgrapjes en parodieën. Ik begrijp dat de boeken ook daar een groot deel van hun populariteit aan te danken hebben, maar voor mij zijn het toch de eerder genoemde elementen waardoor ik bleef lezen.

3*

Dit tweede deel maakte minder indruk dan het eerste. Nadat de Hongerspelen op een mooi open punt in de vriendschap tussen Katniss, Peeta en Gale eindigde, pikt Vlammen de draad daar meteen weer op. In tegenstelling tot het eerste deel komt het verhaal hier wat langzaam op gang, maar misschien ook omdat ik die driehoeksverhouding tussen deze 16-jarigen niet het leukste onderdeel van dit universum vindt. Maar ook daarna wordt het niet meer zo meeslepend als het eerste deel. Misschien omdat het deels een herhaling van zetten is (ik had niet gedacht dat ze opnieuw in de arena zouden belanden), misschien omdat het niet altijd even geloofwaardig is (Katniss blijft zich wel erg lang onbewust van haar sleutelrol in de opstanden, wellicht ook omdat haar bondgenoten om niet geheel duidelijke redenen een spel met haar spelen), of misschien omdat tegen het einde duidelijk wordt dat de gebeurtenissen in dit boek toch vooral een inleiding zijn voor de ontknoping in het derde deel. Dan is het te hopen dat de beloften daar worden ingelost. 3*

Terwijl dit vroeger toch mijn favoriete deel was, vond ik het nu als luisterboek juist minder sterk dan de eerdere delen. Het is aanmerkelijk langer dan de eerste drie boeken, maar het verhaal vond ik soms onlogisch (als ieder voorwerp kan worden omgetoverd tot portal, waarom moest het dan per se de vuurbeker zijn die Harry naar Voldemort brengt?) en soms gekunsteld (bijv de twist dat Vilijn en Krenk jr dezelfde namen als hun vaders blijken te hebben). Daarnaast mist het boek door de lengte wat vaart, waarbij een aantal oninteressante subplots, die soms ruim voor het einde van het boek verlaten worden, ook niet helpen (bijv Hermeliens actiegroep tegen huiselven). Gelukkig valt er ook weer ontzettend veel te genieten, met het gala, de opdrachten voor de vuurbeker en (mn dankzij de stem(men) van Jan Meng!) zo'n beetje alle scenes waarin de buitenlandse scholen een rol spelen als hoogtepunten. 3,5*

Het inbouwen van een CD-speler en nieuwe boxen in m'n oude autootje had aardig wat werk gekost, maar twee maanden geleden kon ik dan eindelijk uitproberen waar het allemaal om te doen was: op weg naar werk of thuis lekker naar een boek kunnen luisteren. Omdat ik me nooit eerder aan een luisterboek had gewaagd en me afvroeg of ik me in het verkeer goed zou kunnen concentreren, kocht ik dit boek als eerste: ik had het lang geleden al eens gelezen en wist dat het geen boek was waar je alleen met volle aandacht naar kunt luisteren. Het was als een welkom weerzien op een feestje met oude bekenden. Ook complimenten voor Jan Meng, die het verhaal nog wat vlotter vertelt dan het al geschreven is en de personages levendig naar voren brengt. Ik had gedacht dat ik, als dit experiment goed beviel, eens een onbekend of serieuzer luisterboek zou kunnen proberen, maar inmiddels is deel twee besteld. 3,5*

Afgelopen jaren in de auto met veel plezier 'young adult' boeken beluisterd (Harry Potter, Hongerspelen), met het idee dat het niet je volle aandacht vergt maar wel lekker helpt om op weg naar huis van het werk af te schakelen. Nadat ik bovenstaande recensie in de krant las werd ik hier nieuwsgierig naar, en waarom niet, ik denk dat de doelgroep niet jonger is dan de leeftijd waarop ik HP voor het eerst las! Toch mist dit boek iets dat bovengenoemde boeken kennelijk wel hebben, iets dat ze voor volwassenen net zo leuk maakt als voor kinderen. Ik denk dat Hotel de Grote L een perfect boek is voor kinderen van een jaar of 12, absoluut, maar ik werd er zelf niet meer helemaal door meegenomen. Misschien is dit boek nog veel meer vanuit de belevingswereld van een dertienjarige geschreven, waardoor door het toch wat kinderachtig over kan komen. Dat neemt niet weg dat de thema's voor iedereen herkenbaar zullen zijn en het boek vol heerlijke zinnen staat, zoals de recensie ook al noemde. Mijn cijfer is dan ook enerzijds een uitdrukking van het behoorlijke plezier dat ik aan het lezen beleefde, anderzijds van de licht teleurstellende constatering dat als ik het maar 15 jaar eerder kon lezen, het wellicht een favoriet was geworden. 2,5*

Ik kan me goed vinden in de eerste reacties die hier werden geplaatst. Het boek bestaat uit twee verhalen die halverwege samenkomen, maar (ook daarna) grotendeels gescheiden verteld worden. Van deze twee verhalen is de filosofiecursus veruit het meest interessant, en maar goed dat dit dan ook op de voorgrond staat. Er worden in korte tijd enorm veel uiteenlopende en intrigerende gedachten behandeld, en na bijna ieder hoofdstuk dacht ik: "ja, daar zit wat in, met deze filosoof ben ik het volgens mij wel eens" - dus óók bij het hoofdstuk erna, dat een thema maar al te vaak vanuit een hele andere filosoof en mening belichtte.

4*