menu

Hier kun je zien welke berichten Freud als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Théorème du Perroquet, Le - Denis Guedj (1998)

Alternatieve titel: De Stelling van de Papegaai

3,5
Naast De Wereld van Sofie over filosofie en De Reis van Theo over religie is er ook dit boek, over de geschiedenis van de wiskunde. In tegenstelling tot de twee andere boeken ligt de nadruk hier echter veel meer op de personages en het verhaal zelf, dat wel helemaal rond wiskunde draait maar waarin het enkel theoretisch wordt als dat bijdraagt tot het verhaal. Het is ook niet echt een reeks of zo, die drie boeken, ze zijn gewoon in het Nederlands nogal gelijkend uitgegeven, zodat ik ze moeilijk los van elkaar kan zien.

Dit boek is een erg geslaagde poging om wiskunde boeiend aan de man te brengen, met een aantal vrij diepgaande en goed uitgewerkte zijsprongen naar de bakermat van de wiskunde in Arabië en enkele opvallende personen en stellingen. Daarnaast is het best spannend, met een erg mooie ontknoping, en wordt veel tijd genomen om de personages echt uit te werken, iets waar bijvoorbeeld De Wereld van Sofie nooit in slaagt. Waarschijnlijk moet het onderwerp je wel wat liggen, maar ik vond het zeker de moeite van het lezen waard.

Tod in Venedig, Der - Thomas Mann (1912)

Alternatieve titel: De Dood in Venetië

5,0
Geen simpel boek, maar erg diepzinnig en met een prachtig hoofdpersonage. Soms is het haast hallucinant hoe knap de bedrukkende sfeer van het besmette Venetië beschreven wordt, en er zijn weinig boeken waarin zo haarscherp het innerlijk van iemand wordt weergegeven. Een meesterwerk, zullen we maar zeggen.

Tonio Kröger - Thomas Mann (1903)

3,5
Leuke novelle van Thomas Mann, rond hetzelfde thema dat ook Buddenbrooks al kenmerkte, maar hier met meer nadruk verder ontwikkeld. Ik dacht bij het lezen dat dit verhaal eerst verschenen was, wat ik beter had gevonden (een soort eerste schets van wat daarna zou uitgroeien tot een ongeevenaard meesterwerk), maar ook als nawoord werkt het meer dan behoorlijk. Het verhaal is leuk opgebouwd, met een aangenaam, los begin, een serieus middenstuk (het eigenlijke hoogtepunt, met de lange monoloog van Kroeger tegen zijn schilderes-vriendin) en een mooi einde dat alles knap bijeenknoopt zonder te gekunsteld te werken. Het dillemma kunstenaar of burger vind ik echter alles bij elkaar net iets te weinig relevant om ook vandaag nog echt te fascineren, en dan heeft deze novelle itt buddenbrooks net iets te weinig extra te bieden. De personages zijn niet echt verrassend, en hoewel knap geschreven, heeft Mann hier nog iets te veel te lijden onder jeugdig-snoevend taalgebruik. Maar een aangenaam en interessant verhaal is het wel, misschien minder door de clash tussen kunstenaar-zijn en burger-zijn, maar gewoon als verhaal van een vrij getormenteerde jongen/man die zijn plek in de maatschappij niet weet te vinden.

Travesuras de la Niña Mala - Mario Vargas Llosa (2006)

Alternatieve titel: Het Ongrijpbare Meisje

4,0
Alweer een geweldig boek van de grootste Zuid-Amerikaanse schrijver na Marquez. Het opzet van deze roman is even vergezocht als fascinerend: de hoofdpersoon is van kleins af smoorverliefd op een vrouw, die zijn liefde wel wil verdragen, maar wiens ambitie zo torenhoog is dat ze hem eigenlijk vooral minacht, hij die zo tevreden is met zijn baantje en het feit dat hij in Parijs woont. Hij heeft zijn droom bereikt en schikt zich daarin, zij wil steeds hoger komen, en heeft daar werkelijk alles voor over. Telkens opnieuw neemt ze een andere identiteit aan, wist haar hele verleden en papt met een nieuwe rijke en machtige kerel aan, waarna ze een tijdje uit Ricardo's leven verdwijnt, tot hij haar opnieuw tegenkomt.

Het boek heeft in de eerste hoofdstukken een heel duidelijke structuur, waarbij je op den duur bijna kunt voorspellen hoe alles gaat verlopen en wanneer het nog maar eens van nul af opnieuw gaat beginnen, maar juist als je je daarin schikt en je meer op de details dan op het kader begint te focussen, verandert het verhaal totaal en loopt het in die richting verder tot een behoorlijk onverwacht einde. Heel sterk is dit globale verhaal niet, ik had ook de nare indruk dat er een soort moraal in zat, maar dat is ook niet de reden waarom je het boek moet lezen. Het is de detaillering van elke fase, de prachtige manier waarop telkens opnieuw een hele achtergrond en sfeer gecreëerd wordt, met nieuwe personages, in een nieuwe tijd (want elk hoofdstuk speelt zich later in de geschiedenis af, en daar wordt bewust heel sterk op ingespeeld door verwijzingen naar maatschappelijke en politieke evoluties en gebeurtenissen). Eigenlijk is het wel aangenaam dat je je in de eerste hoofdstukken niet om het verhaal hoeft te bekommeren, maar enkel om de details, zo kun je daar des te meer van genieten.
Na de ommekeer verliest het boek die charme, maar in de plaats daarvan krijgen de hoofdpersonages nu de tijd om diepgang te verwerven, zit er meer drama in het verhaal en worden de relaties complexer.

Vargas Llosa's grootste talent is dat hij enorm knappe verhaallijnen kan construeren en die vernunftig weet te vermengen, in dit boek gewoon chronologisch, maar tegelijk zo dat je steeds meer te weten komt, en pas helemaal op het einde echt kunt oordelen over gebeurtenissen die in het begin al hebben plaatsgevonden. Dat, zijn vlotte schrijfstijl, en de altijd aanwezige politieke en historische achtergrond maken hem tot een van mijn lievelingsschrijvers, al heb ik veel te weinig van hem gelezen. Onterecht, absoluut.

Trein naar Pavlovsk en Oostvoorne, De - Toon Tellegen (2000)

4,5
Toon Tellegen is al jaren mijn favoriete nederlandstalige auteur, maar dit boek heb ik altijd laten staan. Op de een of andere manier sprak het me niet aan, waarschijnlijk omdat ik eigenlijk dacht dat het een reisverhaal was of zo (en daar heb ik echt een hekel aan ) Onterecht natuurlijk, want het is allereerst helemaal geen reisverhaal en bovendien is het ook nog eens een prachtig boek, zoals alleen Tellegen ze schrijven kan.
Op en top melancholisch, somber vaak, met een flinke dosis absurditeit en een grote voorliefde voor woorden (vooral dan woorden zoals tergen of naargeestigheid ). Het is allemaal heel typisch (hoewel de sfeer van de verhalen eerder aan sommige van zijn gedichten doen denken dan aan de dierenverhalen) maar toch weer op een bepaalde manier uniek. Het beeld dat in dit boek gevormd wordt van het Rusland vlak voor de revolutie is wondermooi (Toen ik klein was dacht ik dat Russen mensen waren die zich voortduren in hun handen wrongen en de wanhoop nabij waren. Maar hoe ze in hun handen wrongen wist ik niet: ik had dat nog nooit gezien., besluit de hoofdpersoon na een van grootvadersverhalen), vol melancholie, zwartgalligheid, en met de nodige groteske, soms wat magisch realistische overdrijvingen. Maar steeds op de rustig kabbelende, bedaarde vertelwijze die Toon Tellegen eigen is. Sommige verhalen zijn gewoon spannend en realistisch, andere zijn eerder filosofisch van toon, maar allemaal samen vormen ze een perfect portret van een man en zijn land.

Triomf van de Verschroeide Aarde - Thea Beckman (1977)

4,5
Wat mij betreft is deze trilogie het beste dat Thea Beckman ooit geschreven heeft. Mede omdat wij vroeger vaak in Bretagne op vakantie gingen (en altijd het standbeeld van Du Guesclin in Dinant bezochten uiteraard), en het me zo meer aansprak. Maar ook los daarvan zijn het geweldige verhalen (Du Guesclin is nog steeds een van mijn grootste helden ) met heldhaftige veldslagen die vaak verrassend aflopen, met een behoorlijke lading humor, en veel drama en tragiek. De honderdjarige oorlog is nooit zo boeiend en meeslepend verteld denk ik, en het is dankzij deze boeken een van mijn lievelingsperiodes uit de geschiedenis geworden.