menu

Hier kun je zien welke berichten Freud als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

I et Speil, i en Gåte - Jostein Gaarder (1993)

Alternatieve titel: Door een Spiegel, in Raadselen

4,0
Toevallig gisterenavond nog eens gelezen, en hoewel ik in mijn herinnering had dat het een nogal sentimenteel en wat zweverig boek was, was ik er deze keer toch serieus van gepakt. Het is natuurlijk een verhaal dat snel tranerig zou kunnen worden, maar eigenlijk viel me vooral op dat het dat juist niet is: je hebt een ongeneeslijk ziek meisje, een hulpeloze familie die niet anders kan dan trachten haar zolang het nog kan bij te staan en wat geluk te geven, dat alles temidden van de kerstsfeer - sentimenteler kan haast niet. Maar toch is het gewoon een heel mooi, lief boekje geworden, waar vooral het wonder van de schepping centraal staat: hoe mooi de wereld wel niet is en hoe verbazingwekkend zintuigen zijn, en terwijl Cecilie dit mysterie ontdekt en erdoor verrukt raakt, ontglipt haar leven haar. Zonder enig moment van hysterie, maar gewoon langzaam, soms kwaad maar dankzij de rustige, mooie, soms kinderlijke maar altijd vrolijke woorden van Ariël nooit gefrustreerd. Ik heb zelf geen enkele ervaring met sterfgevallen of pijnlijke ziektes in mijn omgeving, maar ik durf denken dat dit boek een geweldige steun kan zijn voor wie achterblijft, en ook los daarvan is het prachtig om te lezen.

Opvallend is dat alles heel religieus getint is: het boek gaat over engelen, over het wonder van de schepping en over God, maar dat allemaal op een heel luchtige, niet-dogmatische manier: God wordt opgevoerd als het alomtegenwoordige mysterie maar ook als een wat falende schepper, die zich verontschuldigt voor de foutjes die in zijn wereld zijn geslopen. Het kerstverhaal en Adam & Eva komen ter sprake, maar er wordt net zo goed ingegaan op de evolutie en de Noorse mythologie. God is een persoon, maar op andere momenten een transcendente aanwezigheid. Gaarder fietst door religie zoals hij door de filosofie fietst, geeft door wat hem mooi of passend lijkt en trekt zich van coherentie of dogma's niets aan: dat maakt het boek voor een ketter als ik perfect verteerbaar: zelfs zonder religieus te zijn kun je perfect erkennen dat de schepping (ook al noem je die dan niet zo natuurlijk ) een wonder is en leven een onverklaarbaar mysterie. Het ligt in de menselijke aard om daar dan bevattelijke beelden, symbolen en ideeën aan te verbinden, en zolang het blijft bij die verwondering en bewondering, kan ik me om religie echt niet druk maken. En als het een troost kan bieden zoals dit prachtige boekje dat kan, is het zelfs een zegen

Iep! - Joke van Leeuwen (1996)

4,0
Een van de mooiste boeken van Joke Van Leeuwen, ik denk ook dat ik het nog beter zou vinden mocht ik het nog eens opnieuw lezen: vroeger vond ik haar 'rare' boeken, met meer fantasie en rare gebeurtenissen, beter dan dit waar 'enkel' een vliegend meisje in zat . Ik heb het Joke Van Leeuwen verschillende keren horen voorlezen (altijd opnieuw dat stukje van de bieterhiem miet pindekies ) en dat is intussen toch wel uitgegroeid tot een van mijn lievelingsstukken uit haar boeken. Vandaar toch nog een puike 4 sterren, met doorgroeimogelijkheden...

IJzeren Harp en Andere Fantastische Verhalen, De - Anton Quintana (1981)

4,0
Deze verhalen vond ik vroeger schitterend, ik kan me er zelfs nog een heel pak herinneren . Het zijn eenvoudige, sfeervolle verhalen die het vooral van de setting moeten hebben, en met meestal een leuke twist op het einde die je serieus tot nadenken stemt.

It - Stephen King (1986)

Alternatieve titel: Het

3,5
King heeft volgens mij vier goede boeken geschreven: Carrie, Bezeten Stad, The Shining en IT. Als ik me niet vergis zijn dat ook ongeveer zijn eerste vier werken, maar dat terzijde. De rest zijn herhalingen van hetzelfde of slappe verhalen die kunnen dienst doen als aangename ontspanning maar meestal zelfs weinig spanning bevatten.
Iets dat me in al zijn boeken opvalt is dat de opbouw meestal veel interessanter is dan de uiteindelijke ontknoping, en meestal ook veel spannender. Ik kan me van IT nog veel stukken herinneren waar ik echt rillingen van kreeg, voornamelijk dan de stukken over de jonge kinderen, maar de uiteindelijke afloop gaat er zo over dat het grotesk en belachelijk wordt. Maar in de eerste delen van het boek beheerst King het perfect om lieflijke situaties te schetsen en die dan langzaam uit de hand te doen lopen tot aan een korte, angstaanjagende climax, en dan weer giechelend terug te trekken en het verhaal kabbelend zijn weg te laten gaan. Dat vond ik vroeger onweerstaanbaar, en ik denk dat ik er ook nu nog van zou kunnen genieten. Misschien wat te dik, dit boek, en het einde had zeker minder gekund, maar 3.5 * krijgt hij in ieder geval.