menu

Hier kun je zien welke berichten Freud als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Cachorros, Los - Mario Vargas Llosa (1967)

Alternatieve titel: De Jonge Honden van Miraflores

3,5
Een mooi verhaal, waarin Vargas Llosa experimenteert met vertelstandpunten en schrijfstijl. Het verhaal zelf is zoals steeds minutieus geconstrueerd (de vervreemding van Cuéllar van zijn vroegere vriendenkring wordt in zes stappen beschreven, die elk een hoofdstuk innemen en steeds een nieuwe fase inleiden) maar erg herkenbaar en menselijk beschreven.
In plaats van een personage als standpunt te gebruiken, wissel Llosa voortdurend, vaak zelfs binnen dezelfde zin, van 'wij' op 'zij' naar 'hij' of 'ik', gedachten, beschrijvingen en uitspraken worden dooreen gehusseld tot één geheel dat je enkel nog intuïtief kunt begrijpen. Maar dat gaat eigenlijk zonder veel problemen, zodat je het boekje ook snel uit hebt. Ik heb er niet speciaal op gelet, maar als ik erover terugdenk meen ik vastgesteld te hebben dat het standpunt steeds afstandelijker wordt naarmate de personages opgroeien en uit elkaar groeien.

Het verhaal zelf is interessant, maar niet van dien aard om echt indruk te maken: het einde is wel even slikken (vooral de allerlaatste zinnen vond ik pijnlijk, het volledige volwassenwordingsproces in één beschrijving vastgelegd ) maar mede door de continue perspectiefwisseling leef je met iedereen en tegelijk met niemand echt mee.
Een geslaagd experiment is het wel, interessant om te lezen en het geeft door de informele manier van vertellen ook een betere kijk in de leefwereld van de kinderen. Maar als je het droog bekijkt, vind ik het verhaal eigenlijk niet zo geweldig, hoewel het wel interessant is om over na te denken, en je kunt er rustig een aantal dubbele bodems aan toevoegen .

Catcher in the Rye, The - J.D. Salinger (1951)

Alternatieve titel: De Vanger in het Graan

5,0
Een onthutsend en hartvertederend boek. Het hele boek door volg je de gedachtenkronkels van het hoofdpersonage, tegelijk naïef en verduiveld intelligent in het doorgronden van andere mensen, en onvrijwillig (hoogstens door zijn eigen koppigheid) helemaal verwikkeld in vanalles . Ik vond het vooral een erg mooi verhaal, eens je gewend bent aan de stijl word je direct meegesleept, en wil je écht dat alles zo snel mogelijk goed komt .

Cavaliere Inesistente, Il - Italo Calvino (1959)

Alternatieve titel: De Ridder Die Niet Bestond

4,0
Italo Calvino maakt zijn reputatie als vertellende filosoof (of beter gezegd als filosoferende verteller) helemaal waar met dit mooie sprookje, dat op het eerste zicht een vreemd hersenspinsel lijkt te zijn, maar al snel uitgroeit tot een mooie parabel over het bestaan en het zich willen verwezenlijken in al zijn vormen. Een ridder die niet bestaat, maar wel de volmaakte ridder kan zijn; een schildknaap die weliswaar bestaat, maar in de verste verte niet weet wat hij is of wil zijn en daardoor alles tegelijk is; een jongeling die goed weet wat hij wil zijn, maar voortdurend struikelt op de weg ernaartoe; een vrouw die op zoek is naar het onbestaande, namelijk de perfecte geliefde; een groep ridders die proberen zo van een idee bezeten te worden dat ze hun aardse bestaan kunnen achterlaten, maar in hun queeste zich aardser gedragen dan maar kan zijn; een groep boeren die zich het liefst van al dat gedoe over zijn en niet zijn niets aantrekt en gewoon wil doorgaan met leven.

Als je het zo opsomt, verbaast het bijna dat hieruit nog een degelijk verhaal gemaakt kan worden, maar dat is voor Calvino geen probleem, dit boek blijft eerst en vooral een leuk verhaal - de filosofie moet je er maar uitplukken als je wilt. Dat verhaal is bovendien ook knap geschreven en evolueert doorheen het boek, van een redelijk hermetisch, afstandelijk geschreven verslag tot een wervelende, soms hilarische ridder- en schelmenroman zoals ik die sinds het weergaloze The Once and Future King niet meer gelezen heb. De reden voor deze evolutie zit in het verhaal vervat en ga ik niet verklappen - maar misschien dat het helpt mochten de eerste hoofdstukken wat moeizaam vorderen, zoals bij mij het geval was

Mooi boek dat tot nadenken stemt, maar niet te veel (dat moet ook niet altijd) - geen meesterwerk, maar wel een mooie prestatie van mijn favoriete verteller.

Charlie and the Great Glass Elevator - Roald Dahl (1972)

Alternatieve titel: Sjakie en de Grote Glazen Lift

4,0
Ik vind dat jullie wat te streng zijn, ik vind dit nog steeds een geweldig boek. Het eerste is ingetogen, vol fantasie, met leuke personages en af en toe een uiting van waanzin, maar in het vervolg worden pas echt alle remmen losgelaten. Het had misschien ook gewoon een ander boek kunnen zijn, met andere personages, maar het idee van die lift en vooral de geweldige ruimtewezens en de pure nonsensicale avonturen die ze beleven vond ik als kind absoluut geweldig.

Cien Años de Soledad - Gabriel García Márquez (1967)

Alternatieve titel: Honderd Jaar Eenzaamheid

5,0
Ik heb lang gewacht met het lezen van dit boek, goed wetende dat ik het schitterend zou vinden, en dus het moment dat ik het achter de rug zou hebben stiekem wat uitstellend. Uiteindelijk is het er vorig jaar toch van gekomen (en sindsdien heb ik het zelfs al twee keer gelezen) en natuurlijk vond ik het adembenemend goed, ik bedoel, ik was al verzot op magisch realistische verhalen voor ik überhaupt van de term gehoord had. Dit boek is zo verfrissend, zo origineel, zo boordevol fantasie, levenswijsheid, humor, tragiek, melodrama, absurditeit en melancholie, ook hier kan ik niet anders dan besluiten dat het compleet uniek is, en een van de grootste meesterwerken ooit geschreven. Het is het soort boek waar je maar even aan moet terugdenken om al direct een haast onbedwingbare zin te krijgen om het meteen, stante pede opnieuw te lezen, en nog eens, en nog eens. Echt waar, als er één boek zou moeten bestaan dan is het dit, niet dat het de rest overbodig maakt, maar moeilijk krijgen ze het toch . Ik ga niet beginnen de prachtige vondsten en legendarische stukken uit het boek op te sommen, daarvoor moet je het maar lezen, maar sinds het begin van dit bericht heb ik gewoon door mijn herinnering aan het boek al drie keer luidop gelachen, twintig keer geglimlacht en zevendertig keer gedacht "gho, wát een geweldig boek is dit toch".

Cimitero di Praga, Il - Umberto Eco (2010)

Alternatieve titel: De Begraafplaats van Praag

4,5
Onlangs keek ik nog eens naar mijn leeslog hier op Boekmeter, en besefte ik dat het laatste echte boek dat ik gelezen heb, inmiddels al meer dan een half jaar uit is... Gelukkig is er in nood altijd Umberto Eco om een nieuw boek te schrijven en me weer tot lezen aan te zetten

Een echt Eco-boek, dit, helemaal in de lijn van De Slinger van Foucault, maar wel een heel pak toegankelijker. In tegenstelling tot cortez vind ik de 19e eeuw wel onwaarschijnlijk boeiend, met al zijn industriële, culturele, politieke en intellectuele revoluties en vernieuwingen, die echter allemaal nog hun weg moeten trachten te banen door een Europese maatschappij die nog grotendeels bestaat uit modder, bijna middeleeuws conservatisme, kleinschaligheid en geroddel. Geroddel en samenzweringen, spionage en verklikking, bedriegers en charlatans, fantasten en ijzervreters: daaruit is dit boek opgebouwd, kan het nog heerlijker? Het verhaal dat Eco hier vertelt heeft me van begin tot einde meegesleept in een doolhof van wantrouwen, slimmigheid en zelfgefabriceerde werkelijkheden, uiteraard gestoffeerd met honderduizenden historische weetjes. Het verhaal is eigenlijk zelf een volmaakte en historisch perfect onderbouwde zelfgefabriceerde werkelijkheid: Eco beweert behalve het hoofdpersonage geen enkele figuur verzonnen te hebben, maar alles samengesteld te hebben uit echte historische personages. Zou best kunnen, hij is bovendien de laatste die ik op dat vlak zou durven tegenspreken

Wat me minder beviel, is dat Eco na het fabriceren van dat historische kunstwerk, blijkbaar nog niet tevreden was over de complexiteit van zijn boek en er nog een extra laag aan toe heeft gevoegd, die weliswaar de lezer aangenaam verwart en het boek dus nog wat fascinerender weet te maken, maar eigenlijk inhoudelijk niks toevoegt en achteraf bekeken zelfs vrij ongeloofwaardig is. Hij laat het verhaal vertellen door twee dagboekenschrijvers die allebei hun geheugen kwijt zijn, maar om te vermijden dat het té ingewikkeld zou worden springt hij zelf als verteller nog eens bij om alles tussenin op te vullen: dat maakt het kunststukje dat ik al vergezocht en ongeloofwaardig genoemd hebt, daarnaast ook nog eens mislukt. Ik snap dus niet echt wat hij ermee wil bereiken, het boek is rijk genoeg om gewoon van a tot z verteld te worden zonder al die poespas.

Maar verder geen gezaag: dit is een schitterend verhaal, met een van de rijkste en intrigerendste hoofdpersonages sinds lang. Ok, hij is een absolute eikel, arrogant, verwaand en bovendien uiteraard een walgelijke antisemiet, maar op zo'n manier dat je op den duur enkel nog bewonderend kunt knikken. Eco gaat hier trouwens erg ver: ik denk dat hij een punt heeft met zijn beschrijving van de opkomst van het antisemitisme als soort intellectuele denkoefening onder mislukte samenzweerders-historici die pamfletten schrijven waarin ze als sport trachten zo geloofwaardig zoveel mogelijk kwaad in de schoenen van een bepaalde bevolkingsgroep of stroming te schuiven, en of dat nu de vrijmetselaars, de jezuïeten of de joden zijn hangt dan af van de opdrachtgever (het is bovendien Eco's specialiteit dit soort dingen, hij heeft een wereldwijd ongeëvenaarde verzameling van dit soort boekjes en tractaten), het is niet helemaal duidelijk wat hij hier nu mee wil zeggen. Het is leuk en bijna aanstekelijk om zien hoe die geschriften ontstaan, maar het heeft natuurlijk wel tot een gruwelijke volkerenmoord geleid - kan je dat dan wel zomaar op die manier opvoeren? Eco doet zijn best de hoofdfiguur af en toe af te schilderen als een oprecht en authentiek antisemiet (hij haat alles en iedereen, maar de joden toch nog net iets harder, zoiets), maar het lijkt zelfs een beetje dat hij dat er vooral aan toevoegt omdat hij zelf gewetensproblemen heeft bij het hele gegeven.

Enkel goede boeken laten je zo denken, dus dit is niet meteen een kritiek, eerder een voortzetting van het leesproces Nee, een fascinerend boek dus, absolute aanrader voor wie het aandurft en niet afknapt op ellenlange historische-kennis-opschepperij (boek is een pak moeilijker dan Baudolino, maar niet zo lastig als Foucault) maar er juist net zo opgewonden van raakt als de schrijver zelf

Om af te sluiten nog een woordje over het openingshoofdstuk, een van de beste die ik ooit gelezen heb: zelden heeft een boek me zo gepakt en een figuur me zo direct gefascineerd als deze Simonini, die van bladzijde één van zijn dagboek begint te schelden op de hele wereld, en niet ophoudt voor het einde. Heerlijk gewoon

Città Invisibili, Le - Italo Calvino (1972)

Alternatieve titel: De Onzichtbare Steden

5,0
Gekocht als tussendoor-cadeautje voor mezelf en daar heb ik geen spijt van! Het is een boekje dat ik langzaam ga lezen want de beschrijvingen zijn zo mooi, poëtisch en herkenbaar dat het zonde zou zijn om er te veel na elkaar te lezen. Maar ik kan nu al zeggen dat het een meesterwerkje is, waarin de stad in al haar dimensies aan bod komt: een verzameling ruimtes en gebouwen, maar vooral een plek waar geleefd wordt, waar herinneringen aan vasthangen, die verlangens oproept, waar herkenning, vervreemding en symboliek een grote rol spelen. Dat is al vaker beschreven, maar zo mooi als hier volgens mij nog nooit Zo eenvoudig, zo perfect uitgemeten en zo perfect geobserveerd - dat had ik tot nog toe enkel bij Toon Tellegen gezien, en dit is misschien nog net ietsjes beter!

City - Alessandro Baricco (1999)

4,0
Heel mooi boek, jammer misschien dat het een beetje fragmentarisch leest - heb het in stukken gelezen met wat tijd tussendoor en had wat last om telkens weer de draad op te pikken in alle verhaallijnen en verhaal-in-verhaallijnen. Maar daat neemt niet weg dat het een buitengewoon rijk geconstrueerd boek is dat op erg veel verschillende niveaus werkt en tegelijk gewoon grappig en ontspannend blijft! Alle hoofdpersonages zijn om te stelen (zowel de 'echte' als de 'verzonnen' personages ) en zowel de western als het boksverhaal vond ik geweldig - bij het tweede is de parallel met het echte verhaal vrij duidelijk, het eerste werkt meer onafhankelijk maar is gewoon ijzersterk (meer nog in de eerste sfeerschetsen dan in de knappe ontknoping zelfs). Alles wijst op een ingenieus einde en dat heeft me niet teleurgesteld, al vind ik de afwikkeling van Goulds verhaal wat makkelijk - de laatste bladzijde is wel mooi, maar een beetje karikaturaal in wat voor de rest een absurd maar uit het leven gegrepen verhaal is.

Dat is misschien de grootste sterkte van dit boek: alles is, als je er bij stil staat, totaal van de pot gerukt en overdreven, en toch ontroert het en komt het bijna nooit over als het relaas van een schrijver die er op los fantaseert. De lange gedachtenstromen die het boek bevat (heelder pagina's met amper een leesteken waar ook nog met de interlinie wat wordt geëxperimenteerd) vond ik wat vervelend - dat leest gewoon niet leuk - maar los daarvan is ook de stijl erg mooi en vooral afwisselend. Ook knap vond ik hoe Goulds verhaal, dat van een genie dus, verteld wordt zonder dat er ooit moeilijk gedaan wordt: zijn genialiteit en die van zijn proffen wordt getoond door totaal absurde zaken (voetballersposities raden, cryptische theorieën over krommingen en veranda's,...) die meer dan genoeg genialiteit tonen zonder opschepperig te worden (wat je vaak ziet, dan wordt getracht wat wiskundige theorieën in zo'n boek te vervatten maar dat lukt zelden echt goed - dit is een hilarisch en zeker zo diepgaand alternatief).

Om de traditie voort te zetten, ook van mij een klein citaat... Voor de echt hilarische fragmenten moet je het boek maar lezen, maar dit stukje is me bijgebleven omdat het totaal zijdelings wordt gezegd, en toch ook prachtig wordt verwoord De context maakt het nog veel mooier, maar die kan ik er moeilijk bijgeven...

Gould voelde een oud stuk kauwgum onder in zijn jaszak geplakt zitten. Hij pakte het, trok het los van de stof en stopte het in zijn mond. Het was koud en een beetje hard, als iemand die bij je op de lagere school heeft gezeten en die je al jaren niet hebt gezien en dan ineens op straat tegenkomt.

Ciudad y los Perros, La - Mario Vargas Llosa (1963)

Alternatieve titel: De Stad en de Honden

5,0
Een fantastisch boek. Heel geraffineerd opgebouwd met door elkaar lopende verhaallijnen die achteraf gedeeltelijk blijken te overlappen, veel gevoel voor humor maar tegelijk ongelooflijk spannend, heel knappe, realistische personages, en vol scenes die ik zelf vier jaar na het lezen van het boek nog direct voor de geest kan halen.
Het verhaal is vrij schrijnend en best wel schokkend, maar Vargas Llosa beschrijft het met heel veel liefde voor zijn onderwerp, met veel detail en kleinmenselijke kantjes. Ik heb dit boek van a tot z ontleed voor mijn eindwerk Nederlands in het laatste middelbaar, en mijn bewondering is continu blijven groeien, zo knap zit het in elkaar.

Congo. Een Geschiedenis - David Van Reybrouck (2010)

5,0
Een absoluut schitterend boek. Het heeft me even gekost om het te lezen omdat ik er tijd voor wou maken, maar het is ook geen boek dat je per se in één keer moet uitlezen. Het eerste deel voor de onafhankelijkheid is erg boeiend en drukt je als Belg met je neus op de (dankzij vele kritische geschiedenislessen bij mij wel redelijk bekende) feiten van de kolonisering, maar laat ook veel ruimte voor nuance en neemt vooral de tijd om tussen de wantoestanden ook de vele mooie verhalen aan bod te laten komen die Congo zo'n fascinerend land en de periode van de kolonisatie zo to de verbeelding sprekend maken. De onafhankelijkheid zelf en de periode direct daarop is zoals Van Reybroeck zelf zegt van dien aard dat het de koningsdrama's van Shakespeare doet verbleken, en tegelijk misschien ook het meest schreinende stuk: een grote aaneenreiging van gemiste kansen en ongelukkig idealisme, terwijl het ook zo anders had kunnen gaan. Maar vooral het laatste stuk van het boek heeft me met verstomming geslagen. Alles waar je als (net een paar jaar te) jonge Belg al zo vaak over gehoord hebt viel ineens op zijn plaats, maar tegelijk is het een verbluffend stukje politieke geschiedschrijving dat erin slaagt het overzicht te bewaren en toch de enorme fascinatie van het persoonlijke verhaal behoudt. Heel knap gedaan, en mooi (zelfs behoorlijk ontroerend) afgesloten met een uitstapje naar China als voorsmaakje van wat de toekomst zou kunnen brengen.

Ik heb tijdens het lezen genoten en gegruweld en vooral eindelijk heel veel gesnapt van een van de boeiendste landen en periodes uit onze recente geschiedenis - en gevloekt dat het nog niet vertaald is, want dit is nu eens een boek dat ik veel (buitenlandse) vrienden zou willen verplichten om te lezen.

Cosmicomiche, Le - Italo Calvino (1965)

Alternatieve titel: Kosmikomische Verhalen

5,0
Zo, kroniek van een aangekondige 5 sterren

Ik heb met opzet lang over het boek gedaan, verhaal per verhaal gelezen en zo het einde zo lang mogelijk uitgesteld, maar nu ben ik er echt door... En ik moet zeggen: ik vind dit gewoon een van de geniaalste boeken die ik ooit in handen gehad heb. Het concept is goed bedacht: neem een droog wetenschappelijk feit en maak er een echt verhaal van - dat kan op zich al bijna enkel een goed boek opleveren. Maar wat Calvino hier presteert, is veel en veel meer dan dat. Elk verhaal is totaal anders, heeft een helemaal andere insteek, andere sfeer, andere manier van schrijven, is zelfs bijna telkens een ander genre. En elk van hen, stuk voor stuk, slaagt erin een interessante wetenschappelijke insteek te combineren met een mooi verhaal én daar nog een extra dimensie aan te verlenen, zodat je wat er gebeurt ook op je eigen dagelijkse leven kunt projecteren. Wat hij hier dus doet is via een meesterlijke verteltruc het hele universum, met alle wetten en evoluties en verschijnselen die erbij horen, via een fictief gegeven omzetten in prachtige schetsen van alledaagse, menselijke fenomenen. En daarbij er ook nog in slaagt het fictief gegeven zo wonderbaarlijk mooi uit te werken dat het ook helemaal op zich kan staan, grappig is, overloopt van de fantasie, leuke dialogen en gedachtekronkels, echte bezielde personages en perfect getypeerde relaties. Geniaal gewoon, ik ga vandaag niet besparen op grote woorden

Ik kan ze een voor een afgaan, maar er moet voor de toekomstige lezers ook nog wat verrassend aanzijn, dus ik beperk me tot mijn favorieten: De afstand tot de Maan, waarin van een kolderrijk gegeven wordt vertrokken om een prachtige onmogelijk liefde te schetsen, Een teken in de ruimte, een vreemd, haast abstract verhaal dat het hele proces van iets creëren en dan bang moeten afwachten welke reacties het oplevert samenvat, De dinosaurussen, een wonderlijk verhaal over heden en verleden, en hoe herinneringen evolueren in de tijd (verbazingwekkend hoe je een feit als het uitsterven van de dinosaurussen kunt omvormen tot zo een prachtig verhaal, onwaarschijnlijk), maar mijn persoonlijke favoriet is toch veruit De lichtjaren, waarin de hele dramatiek van het menselijk bestaan wordt gevat, van het zich trachten te verwezenlijken en het steeds weer misbegrepen worden - en zelfs een kleine hoopvolle oplossing aangereikt wordt - en dat in een verhaal dat zo onwaarschijnlijk komisch is, en met zo veel passie beschreven: heerlijk.

Nodeloos te zeggen dat dit in mijn top 10 komt