Vol verwachting begon ik te lezen. Aanvankelijk geboeid maar gaandeweg vond ik het verhaal in kracht afnemen. Het voelde alsof ik twee boeken tegelijk las: het ene waarin Michael Hartung de hoofdrol speelde vond ik sterk. Het andere verhaal vol verklaringen en uitleg over de verschillen tussen oost en west kon mij niet bekoren. Daar waar Hartungs geregisseerde leugen veel verwachtingen creëerde werden deze niet ingelost door de al dan niet historische figuren en verhalen.

Begin dit jaar nam ik 'Ik ben Pelgrim' mee als vakantieliteratuur. Daar had ik geen spijt van. Het hele verhaal boeide me van meet af aan. Maar ik moet toegeven dat een aantal lezers op dit forum gelijk hebben met hun kritieken. De moord op de rijke man in Bodrum neemt een veel te prominente plaats in. En de ontknoping vond ik nogal van het niveau doorsnee Amerikaanse actiefilm.
De wijze waarop de moord in Manhattan in het verhaal is vervlochten vond ik daarentegen wel knap gevonden. En de afschuwelijke terechtstelling in Teheran was ronduit schokkend. Tenslotte was de roof van de ogen van de wetenschapper zeer beklemmend maar achteraf zeer logisch.
Al met al een lijvig boek (ik hou van hele dikke pillen) dat ik wisselend van kwaliteit vond. Alle kritiek hierboven gelezen hebbende denk ik dat ik deze thriller nog eens moet gaan lezen.
Overigens zojuist de laatste regels van Het Jaar van de Sprinkhaan gelezen van dezelfde auteur. Die haalt toch niet dit niveau. Lees ook mijn review aldaar.

Het is niet iedere auteur gegeven om van een minimalistisch narratief een boeiend verhaal te maken. Carrasco is daar naar mijn mening glansrijk in geslaagd. Het uitgangspunt is zo simpel: een jongen (ca. 14 jaar denk ik) vlucht weg van het geweld dat hem thuis omringt. De medogenloze wetten van Andalusië achtervolgen hem en al wat hem wacht is de dood, zodra hij gevonden wordt. Waarom hij de ultieme straf zou moeten krijgen is iets waarnaar we alleen maar kunnen gissen. Expliciet wordt dit niet vermeld, noch komen we te weten hoe hij heet. Dan stuit de jongen op een oude herder, ook diens naam blijft onbekend; trouwens, geen enkele naam wordt vermeld, niet van personen maar ook geen geografische. Na een stroeve start begrijpen de jongen en de herder dat zij tot elkaar zijn veroordeeld om te overleven op de door de hitte geteisterde hoogvlakte. De jongen wordt na dagenlange tochten ontdekt door degene die zijn straf zal voltrekken. Maar de jongen wordt gered door de herder.
Zo simpel kan het zijn. Carrasco bedient zich van uitermate wollig taalgebruik en minutieuze beschrijvingen van alledaagse handelingen en van alles wat er in de omgeving te zien is. Dat schrikt wellicht lezers af, maar geloof mij, als je daar doorheen leest, wordt je geraakt door de sfeer van het verhaal.
De vlucht is geen opus magnum, daarvoor is deze korte roman te eenvoudig. Maar juist door de stijlvorm van die eenvoud heeft Carrasco een verhaal geschreven dat tot nadenken stemt.

Toen ik de korte inhoud las op de cover was mijn nieuwsgierigheid geprikkeld. Van Antonio Iturbe had ik nog nooit gehoord, maar omdat ik liefhebber ben van Spaanse (vertaalde) literatuur en van de Spaanse geschiedenis vanaf ongeveer eind 19e eeuw ben ik vol overgave gaan lezen.
Terugkijkend op het verhaal heeft Iturbe mij enorm verrast. Inhoudelijk is er al genoeg gezegd op dit forum. Dus beperk ik mij tot het gevoel dat De Klank van Verzet bij mij heeft opgeroepen. En dat gevoel ging alle kanten op: dan weer raakte ik ontroerd door het onverzettelijke hoopvolle optimisme dat Mariano bezat om een echte harmonie te creëren, vervolgens moest ik weer lachen om de leden van diezelfde harmonie, de wijze waarop zij met elkaar omgingen. Er school veel tragiek in het verhaal, bijvoorbeeld in de vijandige relatie tussen Mariano en Hilaria en de onbeantwoorde liefde die Ladis opvatte voor Maria. De gruwelijke gebeurtenissen die de Spaanse Burgeroorlog in 1936 met zich meebrachten riepen veel boosheid op bij me. Vooral het verraad van de priester maakte mij kwaad.
Een roman die zoveel uiteenlopende emoties veroorzaakt kan niet anders dan een hoge waardering krijgen, daarom dan ook vier sterren

Vandaag 15 mei 2026 een artikel in het AD. Actrice Gillian Anderson, die Raynor Winn vertolkte in de film, voelt zich verraden door de onwaarheden rondom de werkelijke redenen die aan het lopen van Het Zoutpad vooraf gingen. Toen de opnames van start gingen was daar nog niets over bekend, zo schijnt het.
Ik heb het boek gelezen (zie mijn recensie hierboven), de film laat ik aan me voorbijgaan.

Laat me beginnen met te zeggen dat ik alle Dan Brown thrillers heb gelezen. Dat doe ik niet om te pochen maar om aan te geven dat ik zo ongeveer wel weet wat ik van een 'Dan Brown' kan verwachten.
Dit gezegd hebbende kom ik nu bij Het Ultieme Geheim. Zoals zo vaak neemt Brown de lezer mee naar bijzondere locaties. Praag - staat al jaren op mijn bucketlist - herbergt vele bijzondere en markante bouwwerken. Brown beschrijft ze stuk voor stuk en nodigt daarmee uit om ze te bekijken op internet. In die zin lijkt HUG een beetje op een reisgids (maar dan zonder afbeeldingen).
Heb je daarmee een goed verhaal, een thriller? Natuurlijk niet, daarvoor zijn spannende situaties nodig, ontstaan uit motief, dreiging en actie. Die situaties moeten worden ondergaan door personages. Tenslotte is er ook nog een plot nodig, liefst logisch en geloofwaardig door een goed onderbouwde explicatie. Goed, ik ga ze vanuit mijn eigen standpunt even langs. Spannende situaties zijn er meer dan voldoende, dat mag ook wel als je bijna 800 bladzijden lang de spanningsboog van de lezer strak wil houden. Motief is ook aanwezig en voor dreiging en actie zit je bij Brown gebeiteld. De aanwezigheid van veel actie levert wel absurde en volledig ongeloofwaardige twists op. Dan de personages. Hier gaat een en ander faliekant mis wat mij betreft. Deze zijn irritant één-dimensionaal. Ok, van Robert Langdon wist je dat al van tevoren. Maar ook Solomon, Finch, Vesna, de Golem, Nagel en nog wat bijrollen ontkomen niet aan oppervlakkigheid. Robert Langdon blijkt wederom naast wetenschapper een first class superman te zijn. Bedenkt in fracties van een seconde hoe hij zich kan redden uit een bijzonder netelige situatie waar zelfs James Bond geen uitweg meer zou zien.
Tenslotte de plot. Daar bezwijkt HUG naar mijn mening onder z'n eigen gewicht(igheid). Als ik een ruwe verdeling mag geven: HUG beslaat 450 bladzijden vol spanning, actie, locatie beschrijvingen en situaties. De overige 300 staan vol met neuro-wetenschappelijke verhandelingen over bijzonder ingewikkelde materie. Met vraagstukken waar bestaande wetenschappers in onze reeële wereld nog lang geen antwoord op hebben. Brown somt een hoeveelheid zaken op die uitnodigt om verklaringen en uitleg te zoeken op Wikipedia. Maar de materie is dermate complex dat het de lezer gaat duizelen. Ikzelf heb in grove lijnen begrepen wat HUG inhoudt. Echter kreeg ik meer vragen dan antwoorden. Langdon en Solomon leggen in lange, opgerekte en veelal onleesbare en onbegrijpelijke volzinnen uit wat bedoeld wordt met bijvoorbeeld non-lokaal bewustzijn. Zij doen dat als wetenschappers onder elkaar en hanteren daarbij vakterminologie. Met daarin de irritante gewoonte om een zin halverwege te laten vervolgen door de ander.
De wetenschappelijke verhandelingen zijn in mijn optiek veel te complex en te langdradig. Die hadden met minstens 200 bladzijden ingekort kunnen worden. Dat zou de snelheid (en daar gaat het toch om in een actiethriller) ten goede komen.
HUG is een spannende actiethriller maar wel met onnodig veel ruimte voor wetenschap. Daardoor vliegt HUG enigszins uit de bocht en bezwijkt het onder eigen gewicht. Dan Brown heeft wel betere thrillers geschreven.

Dit was al de negende roman van John Irving die ik heb gelezen. Overbodig om te zeggen dat Irving een van mijn favoriete schrijvers is. Romans van Irving zijn meestal behalve vuistdik ook inhoudelijk zware kost. Ik kan mij voorstellen dat sommige lezers er niet doorheen raken. Ikzelf word altijd weer getroffen door de bizarre types, de enorme fantasie en de taalstructuur. Nu moet ik bekennen dat ik uitsluitend de vertalingen lees want ik vrees dat ook ik niet door de Engelse teksten geraak. Maar ik wil graag een dik compliment geven aan Sjaak Commandeur die erin slaagt de in het Engels ongetwijfeld prachtige volzinnen te bewerken naar evenzo mooie Nederlandse teksten.
Een zoon van het circus vind ik zeker niet Irvings beste boek, maar het overstijgt nog altijd de middelmaat. Mijn top drie van Irving is Bidden wij voor Owen Meany, Weduwe voor een jaar en Tot ik jou vind.

November vorig jaar schreef ik al een recensie over dit boek, maar ik herzie toch enigszins mijn mening. Na meer dan een half jaar merk ik bij mezelf dat het verhaal mij veel minder doet dan toen ik het net uit had.
Daarnaast heb ik mijn waardering met een halve ster gedowngraded.

Deze roman kwam bovendrijven in zowat alle lijsten. Waarom? Ik heb geen flauw idee. Niet dat het een slechte roman is, zeker niet. Maar AHBVDH maakt wat mij betreft de hoge verwachtingen geen enkel moment waar. Het narratief is veel te ongeloofwaardig en Da Costa vervalt in veel herhalingen. Dialogen schrijven is zeker niet haar sterkste kant, ik vind die zelfs tamelijk kinderachtig. Het basisidee is best wel aardig gevonden maar de uitwerking is lang niet krachtig genoeg om te beklijven. Een krappe voldoende naar mijn mening.

Ik begrijp de korte beschrijving op de site niet goed. Deze komt niet overeen met de meeste korte samenvattingen, inclusief die op de boekomslag. Bovendien heeft mijn Nederlandse versie incl. epiloog 765 pagina's en geen 480. Gaat het hier soms alleen over deel 2 en deel 3 ?