Begin dit jaar nam ik 'Ik ben Pelgrim' mee als vakantieliteratuur. Daar had ik geen spijt van. Het hele verhaal boeide me van meet af aan. Maar ik moet toegeven dat een aantal lezers op dit forum gelijk hebben met hun kritieken. De moord op de rijke man in Bodrum neemt een veel te prominente plaats in. En de ontknoping vond ik nogal van het niveau doorsnee Amerikaanse actiefilm.
De wijze waarop de moord in Manhattan in het verhaal is vervlochten vond ik daarentegen wel knap gevonden. En de afschuwelijke terechtstelling in Teheran was ronduit schokkend. Tenslotte was de roof van de ogen van de wetenschapper zeer beklemmend maar achteraf zeer logisch.
Al met al een lijvig boek (ik hou van hele dikke pillen) dat ik wisselend van kwaliteit vond. Alle kritiek hierboven gelezen hebbende denk ik dat ik deze thriller nog eens moet gaan lezen.
Overigens zojuist de laatste regels van Het Jaar van de Sprinkhaan gelezen van dezelfde auteur. Die haalt toch niet dit niveau. Lees ook mijn review aldaar.

Redelijk geslaagde vertelling van een merkwaardige roadtrip. Wat heel goed is aan deze roman: de wijzne waarop Da Costa de ziekte 'jeugddementie' behandelt: zowel serieus als luchtig, al naar gelang het moment binnen de reis die Emile en Joanne ondernemen. Minder geslaagd vind ik persoonlijk de vaak kinderlijke manier van schrijven. Ik heb deze roman in een leesclubje gelezen en merkte dat jongere lezers dan ik daar minder moeite mee hebben.
Al met al was het een prettig boek om te lezen. En als ik een tip mag geven: zoek alle plaatsjes en plekken op die Emile en Joanne bezoeken. Op internet vind je er veel over terug. Zeker de moeite waard, misschien om dezelfde reis ooit eens te maken.

Ik begrijp de korte beschrijving op de site niet goed. Deze komt niet overeen met de meeste korte samenvattingen, inclusief die op de boekomslag. Bovendien heeft mijn Nederlandse versie incl. epiloog 765 pagina's en geen 480. Gaat het hier soms alleen over deel 2 en deel 3 ?