Vol verwachting begon ik te lezen. Aanvankelijk geboeid maar gaandeweg vond ik het verhaal in kracht afnemen. Het voelde alsof ik twee boeken tegelijk las: het ene waarin Michael Hartung de hoofdrol speelde vond ik sterk. Het andere verhaal vol verklaringen en uitleg over de verschillen tussen oost en west kon mij niet bekoren. Daar waar Hartungs geregisseerde leugen veel verwachtingen creëerde werden deze niet ingelost door de al dan niet historische figuren en verhalen.

Begin dit jaar nam ik 'Ik ben Pelgrim' mee als vakantieliteratuur. Daar had ik geen spijt van. Het hele verhaal boeide me van meet af aan. Maar ik moet toegeven dat een aantal lezers op dit forum gelijk hebben met hun kritieken. De moord op de rijke man in Bodrum neemt een veel te prominente plaats in. En de ontknoping vond ik nogal van het niveau doorsnee Amerikaanse actiefilm.
De wijze waarop de moord in Manhattan in het verhaal is vervlochten vond ik daarentegen wel knap gevonden. En de afschuwelijke terechtstelling in Teheran was ronduit schokkend. Tenslotte was de roof van de ogen van de wetenschapper zeer beklemmend maar achteraf zeer logisch.
Al met al een lijvig boek (ik hou van hele dikke pillen) dat ik wisselend van kwaliteit vond. Alle kritiek hierboven gelezen hebbende denk ik dat ik deze thriller nog eens moet gaan lezen.
Overigens zojuist de laatste regels van Het Jaar van de Sprinkhaan gelezen van dezelfde auteur. Die haalt toch niet dit niveau. Lees ook mijn review aldaar.

Het is niet iedere auteur gegeven om van een minimalistisch narratief een boeiend verhaal te maken. Carrasco is daar naar mijn mening glansrijk in geslaagd. Het uitgangspunt is zo simpel: een jongen (ca. 14 jaar denk ik) vlucht weg van het geweld dat hem thuis omringt. De medogenloze wetten van Andalusië achtervolgen hem en al wat hem wacht is de dood, zodra hij gevonden wordt. Waarom hij de ultieme straf zou moeten krijgen is iets waarnaar we alleen maar kunnen gissen. Expliciet wordt dit niet vermeld, noch komen we te weten hoe hij heet. Dan stuit de jongen op een oude herder, ook diens naam blijft onbekend; trouwens, geen enkele naam wordt vermeld, niet van personen maar ook geen geografische. Na een stroeve start begrijpen de jongen en de herder dat zij tot elkaar zijn veroordeeld om te overleven op de door de hitte geteisterde hoogvlakte. De jongen wordt na dagenlange tochten ontdekt door degene die zijn straf zal voltrekken. Maar de jongen wordt gered door de herder.
Zo simpel kan het zijn. Carrasco bedient zich van uitermate wollig taalgebruik en minutieuze beschrijvingen van alledaagse handelingen en van alles wat er in de omgeving te zien is. Dat schrikt wellicht lezers af, maar geloof mij, als je daar doorheen leest, wordt je geraakt door de sfeer van het verhaal.
De vlucht is geen opus magnum, daarvoor is deze korte roman te eenvoudig. Maar juist door de stijlvorm van die eenvoud heeft Carrasco een verhaal geschreven dat tot nadenken stemt.

Vandaag 15 mei 2026 een artikel in het AD. Actrice Gillian Anderson, die Raynor Winn vertolkte in de film, voelt zich verraden door de onwaarheden rondom de werkelijke redenen die aan het lopen van Het Zoutpad vooraf gingen. Toen de opnames van start gingen was daar nog niets over bekend, zo schijnt het.
Ik heb het boek gelezen (zie mijn recensie hierboven), de film laat ik aan me voorbijgaan.

Dit was al de negende roman van John Irving die ik heb gelezen. Overbodig om te zeggen dat Irving een van mijn favoriete schrijvers is. Romans van Irving zijn meestal behalve vuistdik ook inhoudelijk zware kost. Ik kan mij voorstellen dat sommige lezers er niet doorheen raken. Ikzelf word altijd weer getroffen door de bizarre types, de enorme fantasie en de taalstructuur. Nu moet ik bekennen dat ik uitsluitend de vertalingen lees want ik vrees dat ook ik niet door de Engelse teksten geraak. Maar ik wil graag een dik compliment geven aan Sjaak Commandeur die erin slaagt de in het Engels ongetwijfeld prachtige volzinnen te bewerken naar evenzo mooie Nederlandse teksten.
Een zoon van het circus vind ik zeker niet Irvings beste boek, maar het overstijgt nog altijd de middelmaat. Mijn top drie van Irving is Bidden wij voor Owen Meany, Weduwe voor een jaar en Tot ik jou vind.

Redelijk geslaagde vertelling van een merkwaardige roadtrip. Wat heel goed is aan deze roman: de wijzne waarop Da Costa de ziekte 'jeugddementie' behandelt: zowel serieus als luchtig, al naar gelang het moment binnen de reis die Emile en Joanne ondernemen. Minder geslaagd vind ik persoonlijk de vaak kinderlijke manier van schrijven. Ik heb deze roman in een leesclubje gelezen en merkte dat jongere lezers dan ik daar minder moeite mee hebben.
Al met al was het een prettig boek om te lezen. En als ik een tip mag geven: zoek alle plaatsjes en plekken op die Emile en Joanne bezoeken. Op internet vind je er veel over terug. Zeker de moeite waard, misschien om dezelfde reis ooit eens te maken.

Ik begrijp de korte beschrijving op de site niet goed. Deze komt niet overeen met de meeste korte samenvattingen, inclusief die op de boekomslag. Bovendien heeft mijn Nederlandse versie incl. epiloog 765 pagina's en geen 480. Gaat het hier soms alleen over deel 2 en deel 3 ?