Prima boek, ik heb 'm praktisch in een ruk uitgelezen! De vergelijking met Jack Ketchum's The Girl Next Door is gauw gemaakt en Jon Athan zegt ook in zijn nawoord dat dit één van de inspiraties is geweest voor dit boek. Als je de twee naast elkaar zet zijn er zeker overeenkomsten in de methodes waarin Ashley haar misbruik en mishandeling moet doorstaan. En dan is er ook een jongetje dat wel aanvoelt dat het niet goed is wat hij doet of voelt maar toch een aandeel heeft in het leed van Ashley. Aan sadisme geen gebrek maar de haat die de drijfveer is voor alle mishandeling mist, althans voor mij, wel een beetje. Voor mij komt het meer over alsof de ouders hun dochter alleen maar zwaar irritant vinden, al zit er bij moeders wel iets diep geworteld. Het voelde meer oppervlakkig voor mij mede doordat er veel vaart zat in het verhaal en er van character development niet echt sprake is. Of misschien ben ik door The Girl Next Door wat afgestompt, dat kan natuurlijk ook. Al met al is het een heel prima boek en ik ben zeer nieuwsgierig naar de andere werken van Jon Athan.

Ik heb dit boek van mijn werkgever in m'n handen gedrukt gekregen. En wat een scherp, verhelderend en krachtig boekje is dit, zeg! Zonder omwegen maakt 'S Jongers de obstakels maar ook het onbegrip bespreekbaar. Om de brug te bouwen naar verbinding met elkaar hoop ik dat dit boek barrières kan doorbreken. Mij heeft het in ieder geval geholpen om meer woorden te vinden voor een (on)begrip waar ik in mijn werk als ervaringsdeskundige mee te maken heb. Beledigende Broccoli is een juweeltje!

Wat ik altijd erg kan waarderen aan Japanse literatuur is dat het "griezel" element in een verhaal vaak iets ongemakkelijks op een subtiele manier is.

Ik was ook aangenaam verrast dat het eerste verhaal, 'De Menselijke Stoel', mij heel bekend voorkwam. Junji Ito heeft dit in één van zijn bundels uitgewerkt, fantastisch!

Ik heb jaren geleden de film Rampo Noir meermaals gezien en die heeft indruk op mij gemaakt. Er zijn natuurlijk wel grote verschillen zoals 'De Hel der Spiegels' die in de film een groter verhaal heeft en zo ook 'De Rups' die in het boek al best naar is maar in de film nog een stap verder gaat qua wreedheid.

Desalniettemin heb ik genoten van dit boek en zal ik 'm over een tijdje weer uit de kast halen!

Als je na de allereerste zin door kunt lezen dan kun je de rest van het boek ook aan. Murakami creëert een surrealistische wereld waarin we kennismaken met Kiku en Hashi, beide als baby's achtergelaten in een kluisje door hun moeders. Ook in dit boek lukt het Murakami om de lezer een duidelijk en "kleurrijk" beeld te geven door zijn gedetailleerde beschrijvingen maar persoonlijk vind ik het iets te veel van het goede. Het boek is te dik voor het verhaal waardoor je het idee krijgt dat je een zweem van een hoofdstuk nog aan het lezen bent terwijl het hoofdstuk allang aan z'n einde is gekomen. Desalniettemin is het een boek dat ik zeer zeker kan waarderen; goor, surrealistisch, triest, weerzinwekkend, boeiend en bizar... fantastisch!

Dit boek heb ik in een opwelling gekocht toen ik tijd moest doden op station Utrecht Centraal. Wat 'Maid' zo aangrijpend maakt is dat het zo verschrikkelijk realistisch en lelijk is. De schrijfster pakt je van begin tot eind beet en zelfs wanneer het boek uit is laat het niet meteen los. 'Maid' is schrijnend, rauw, hopeloos, inspirerend en prachtig, de tranen stonden regelmatig in mijn ogen. Deze alleenstaande moeder heeft geleefd voor haar kind, is over al haar grenzen gegaan en op enkele ogenblikken dreigde ze niet alleen alles om haar heen maar ook zichzelf en haar hoop te verliezen. 'Maid' laat zien hoever een moeder gaat om zichzelf op de laatste plek te zetten, hoe ze zich kranig weert in een afschuwelijk moeilijk Amerikaans systeem waarin alles tegenwerkt, hoe veerkrachtig ze is om door te gaan door kleine geluksmomentjes te koesteren en dat ze nooit haar droom om schrijfster te worden weg stopt. Want hoe belangrijk maatschappelijk herstel ook is, de echte kracht van dit verhaal zit in haar empowerment. Tegen het einde van het verhaal was het gevoel van hoop, dat alles misschien toch beter kan worden hoe eng iets levensveranderend ook kan zijn, tastbaar. De laatste 17 bladzijdes heb ik verslonden. Ik struikelde over de zinnen terwijl ik gretig las, omdat ik wilde dat deze vrouw al het goede en mooie mocht krijgen, de trieste situatie en gewoonten voorbij steeg en vervolgens kom worden wie hoorde te zijn. Dit boek is op verschillende vlakken herkenbaar voor me en ik kan het iedere ouder die er een tijdlang, of er nog steeds, alleen voor staat aanraden. Stephanies verhaal raakt je niet alleen in je binnenste, het laat je stil staan bij wat nu echt belangrijk is tussen moeder en kind: het hebben van een thuis is daar waar je elkaar liefhebt.