'De Vrolijke Jaren' staat vol met leuke verhaaltjes (zgn. Kronkels, allemaal eerder in Het Parool gepubliceerd) over niet al te uitzonderlijke, maar toch interessante interacties, vaak tussen Carmiggelt en de een of de ander, een andere keer observeert hij meer.
Het is de eerste keer (in elk geval in heel lange tijd) dat ik wat lees van Carmiggelt en het beviel me goed. De interacties met zijn kleinkind(eren) zijn leuk en zijn schrijfstijl bevalt me. Ik kwam regelmatig woorden tegen waar ik nooit eerder van gehoord had en dat iemand bv. z'n 'sjokkemel omstiette', klinkt wel grappig. En 'omstieten' is kennelijk nog steeds correct.

'In het Woud' is mijn favoriet, waarin een bijna sprookjesachtige sfeer wordt nedergezet. 'Geniaal' zou ik als goede tweede noemen, maar er zit niet een verkeerd verhaaltje tussen. 'Leest lekker tot heerlijk weg', is de conclusie.'Er gebeurt niet veel' zou je ook kunnen zeggen, maar juist dat het dan nog zo weet te boeien, is een verdienste.

Op naar 'De Avond Valt', eenzelfde soort verzameling Kronkels, die hier al in de wacht staat.