Ik kom er niet door, na één hoofdstuk en nog een klein stukje ploeteren gooi ik de handdoek in de ring. Ik ben blij dat Raspoetin het ook al aangaf; ik dacht nog dat ik te maken had met een boek met voor mij te hoog gegrepen Oud-Engelse volzinnen, wat Spaans en hier en daar toch wel een fijne sfeertekening van een landinwaarts Mexico... ook is het dik aangezette liefdesdrama niet iets wat mij extra motiveert verder te lezen.

Ik moet het met de film stellen, en dat gaat wel lukken.