Deze las een pak beter weg dan de laatste Wallander, ‘De Man Die Glimlachte’. Natuurlijk is het wel vrij zot dat het maanden moet duren voordat Martin Beck (één keer wordt ie Martin Deck genoemd…), en ook nog als enige, op het idee komt om de vakantiekiekjes en -filmpjes van de passagiers van de Diana te checken, maar vooruit. De zwarte humor, het interessante verloop van het verhaal en zo’n beetje eenzelfde droge, sombere detective (sfeer) als Wallander (of andersom eigenlijk) - wat ik dan weer wél fijn vond aan de Wallanders die ik las - maken dit tot een prima boek.

Wat ik wel minder vind, zijn de beschrijvingen van de actiescenes. Niet dat ze slecht zijn, maar met de vele detectiveseries die ik gezien heb, blijkt film daarvoor wel veruit het superieure medium wat mij betreft. Daarom ben ik voor nu wel even klaar met detective boeken.

Nette 7.