Nou, dat heb ik maar mooi weer gered, in die paar weken. En achteraf had ik er sneller mee af moeten en kunnen werken, het kwam er niet van...

Maar wat een geschiedenis, dit 'Oblomov' (Oblomow), werkelijk!

Ik zei al dat het begin veel tragiek, maar ook humor kent. Soms zag ik Douwe Dabbert voor me, of een personage uit de Asterix, als het om Zachar ging. De lange en niet altijd evident opgebouwde zinnen moest ik regelmatig even extra aandacht schenken, maar het is de moeite. 'Oblomows Droom' (die zijn jeugd beschrijft) is een erg mooi en speciaal hoofdstuk dat haast als een idylle wegleest, maar waarin het eerste vergif al (onbedoeld) systematisch in O.'s bloedbaan wordt gebracht door een over-zorgende en -beschermende omgeving.

Dan komt zijn jeugdvriend Stolz langs, in een poging O. uit zijn bestaansmoeras te lokken, dan wel te sjorren. Het lijkt, met de onmisbare hulp van de fris en fruitige Olga, ook nog te gaan lukken. Natuurlijk zit ik de hele tijd te wachten op een (uiteindelijk) ontstellend wreed en donker lot, maar dat viel mij toch mee.

De liefdesperikelen (vooral die, die tot het einde van het tweede deel duren) tussen O. en O. heb ik beleefd als een ware rollercoaster, hoewel ik soms niet goed wist of ik het allemaal ook niet wat hoogdravend vond. Daarna is de liefde over, zo lijkt het, en neemt O. zijn intrek bij Agafja, haar broer Iwan en de bijbehorende huishouding in de Wyborgwijk (ik heb geprobeerd om zoveel mogelijk namen in mijn hoofd te prenten, gewoon als uitdaging, bv.: Olga Sergejewna, Agafja Matwejewna, Andrej Stolz, de Gorochowajastraat, van het duo boeven heb ik alleen Tarantjew en Iwan - Matweïtsj? - onthouden, en dan nog Ilja Iljitsj Oblomow, Anisja, Akoelina, Oblomowisme en Oblomowka, soms met mijn lerares Engels van de middelbare school in gedachten die mij zou gaan overhoren).

Dan volgt 'de rest' (delen 3 en 4), waarmee ik dat niet wil afdoen als minder - ik heb het voor het grootste deel met plezier uitgelezen - maar zo wervelend als die droom en de aanvankelijke liefdesgeschiedenis tussen O. en O. werd het niet echt meer, misschien met uitzondering van het ontroerende moment dat Agafja met de kleine Andrej werd herenigd bij Olga en de grote Andrej. De epiloog met het weerzien met die 'goeie ouwe' Zachar was ook perfect.

Dat het verhaal wat wil meegeven over de falende kant van de adel vond ik persoonlijk van minder belang of beter gezegd, door de zo zorgvuldig en liefdevol beschreven personages werd dat danig naar de achtergrond gedrongen. Dan kan ik me beter vinden in wat ik hier ook las, dat O. de verbeelding is van de Russische volksaard.
Ik vreesde aanvankelijk ook voor een hoe dan ook gruwelijk lot voor Ilja Iljitsj Oblomow (ik zag het al bijna voor me met die Iwan en Tarantjew), maar met het geboefte werd kloek afgerekend door Stolz en er werd zo goed en liefdevol mogelijk voor Ilja gezorgd als men kon, ook al is O.' lot uiteindelijk zeker tragisch te noemen.

Wat verder te zeggen over deze lamzak die maar de hele dag op bed lag? Ergens omschrijft Gontsjarov het zo dat als men het leven als een arena bekijkt, waarin gestreden moet worden, er toch zeker ook mensen moeten zijn, die het in stilte aanschouwen...? Een heel leuke vondst, maar dat zegt verder niet alles over onze bovenste beste protagonist...

Ik stelde me het op een gegeven moment tijdens het lezen zo voor dat het geslacht Oblomow ooit al dat land, die rijkdom en hun onderdanen had verworven door heftig strijd te leveren, misschien in dienst van een tsaar, maar hoe dan ook hadden ze zo op een goed moment alles wat een mens zich maar zou kunnen wensen, zo lijkt het toch. Maar dan? Je bent je eigen baas, je kan alles krijgen hoe en wanneer je het maar wilt zonder zelf nog een poot uit te steken en het goede leven lijkt werkelijk te zijn begonnen. Totdat er ooit, vele generaties later, een nazaat ten tonele verschijnt die in de kern misschien wel nobel is, een zekere opleiding heeft genoten, maar niets meer lijkt te weten en voelen van de strijdlust die er voor nodig is om iets voor jezelf voor elkaar te boksen. En waarom ook? In zijn jeugd kwam alles hem aanvliegen - zelfs zijn laarzen werden hem aan- en uitgetrokken door een onderdaan - en werd hij obsessief weggehouden van alles wat gevaar kon inhouden. Het is maar een idee.


Tot zover, het is al een veel te lange tekst geworden, het is laat en ik moet mijn laptop nog updaten... druk, druk, druk. Een kleine 9 voor 'Oblomow', eentje die ik ooit in de toekomst graag nog es weer zou lezen.

Dit boek greep me erg aan, heb het in een dagje uitgelezen omdat ik zo snel mogelijk wilde weten hoe het verder ging / afliep. Beide partijen gaan door een persoonlijke hel, maar eigenlijk leefde ik het meest mee met Florence. Wel kon ik Edward goed begrijpen, daar op dat strand en achteraf is het sowieso vaak makkelijk praten. Wel jammer dat McEwan ervoor koos om alleen in te zoomen op het persoonlijke leven (relaties, seks) van Edward, op het einde, van Florence komen we alleen te weten dat ze erg succesvol is geworden met haar muziek. Moeten we maar aannemen dat zij nooit iets ontwikkelde op het relationele vlak? Want er waren wel degelijk momenten dat zij heuse opwinding begon te voelen tijdens die nacht...

Volgens mij is / wordt dat juist heel erg duidelijk; beiden zijn zo goed als 'seksloos' opgevoed en malen derhalve enkel intern over hoe zich te gedragen tegenover elkaar en de communicatie is compleet gemankeerd omdat ze bang zijn iets verkeerds te zeggen. Het hangt misschien niet alleen af van die moraal (persoonlijkheden bv.), maar toch.

Dikke 8 voor nu.

Het 'probleem' van de rechtszaak is niet zo moeilijk op te lossen: natuurlijk is Jón de hoofddader, maar de rest van de groep is medeschuldig, ze deden immers niets om het te voorkomen, zweerden zelfs met hem samen. Verzachtende omstandigheden waren zeker aan te voeren wegens een hardnekkig volks/bijgeloof en een zekere mate van geestelijke achterstand, maar ze zouden zonder meer veroordeeld voor de wet worden. Dat maakt het basisgegeven van dit boek meteen een stuk dunner ("culture clash beslecht in het voordeel van de "culturele imperialisten"; of moest men dan maar accepteren dat Groenlanders er nu eenmaal een andere 'rechtspraak' op nahouden? Bernlef gooit het op de droeve waarnemer die tot het inzicht komt dat hij nooit echt 'geleefd' heeft en maakt met diens noodlottige einde wel een mooie cirkel rond, maar ik kan er (vooralsnog) niet helemaal in mee...

Verder heb ik zeker genoten van Bernlefs verteltrant, ook al is die niet altijd even makkelijk te volgen, en van zijn creatieve beschrijvingen van gedachten en belevingen. Ik ga hem nog een keer lezen...

Ik heb het boek met veel plezier gelezen, voor het grootste deel. Sommige stukken (Lucas & Laetitia die gaan eten bv., of in iets mindere mate de vakantie) kwamen me wat overbodig voor, op enkele details na. En toch zou ik ze bij nader inzien ook weer niet gemist willen hebben, vooral die vakantie niet...

Zoals hiervoor al es werd aangegeven, is het motief voor het boek ('Tamsma' de gehele doodskist bezorgen waar de schrijver volgens hem een nagel aan was - het betreffende artikel zou volgens het nawoord op te zoeken moeten zijn) wel wat twijfelachtig.

Hermans weet de kneuterigheid heerlijk en ellenlang te beschrijven, waarbij de humor soms zo lichtelijk aanwezig is dat het bijna droge kost wordt. Bíjna... Wat ook goed werkt, zijn de verschillende gezichtspunten die het geheel de nodige afwisseling geven. En dan nog allerlei bespiegelingen tussendoor, van onveilige bouwplannen tot vlees eten en natuurlijk bekrompen lokale politiek tot het toekomstige lot van de senioren. Hij draaft wel es wat door en niet van alles kon ik helemaal hoogte krijgen, maar charme heeft het allemaal wel.

Ik dacht eerst aan een nette zeven, maar een kleine acht heeft deze pil (pun intended) wel verdiend.


P.s.Ik geloof van niet; 1-[4-ethoxy-3-(6,7-dihydro-1-methyl-7-oxo-3-propyl-1H-pyrazolo [4,3-d]pyrimidine-5-yl)fenylsulfonyl]-4-methylpiperazine citraat (wiki)

Heb me weer naar de (luie) leesbank weten te sleuren (ja, dezelfde bank waarop ik wekenlang niet verder kwam dan dom Tetris spelen, grotendeels) en met dit dunne boekje ging dat wonderwel heel goed. De eerste van ‘t Hart die ik las, en meteen erg aansprekend. Aanvankelijk dacht ik ‘wat kunnen mensen toch raar doen als het op de liefde aankomt’, maar toen schoten me mijn eigen ervaringen me ineens te binnen, dacht ‘o, wacht even…’ en las maar snel weer verder…

Maarten weet het prachtig te vertellen en ik kwam ietwat langzaam, maar toch heel zeker in het verhaal, dat eigenlijk maar van 1 kant verteld wordt. Iets teveel aanhalingen van K. e.d. w.m.b., maar goed. Regelmatig erg grappig ook. Ik zie er zeker naar uit meer van hem te gaan lezen; voordeel van weinig lezen in je leven is dat je dan later nog veel moois tegemoet kan zien. Deo volente, zoals sommigen er dan bij plegen te zeggen.

Kleine 8.