10 van de oorspronkelijk 19 verhalen dus... Verhaal nummer 1, het titelverhaal, kon me helaas weinig boeien en de schrijfstijl stond me ook wat tegen; alles werd heel erg droog beschreven (zou ook nog ten dele aan de vertaling kunnen liggen...?). Het einde liet me ook met een gevoel achter van Was dit het nu?

Toch doorgezet en dus volgde het wel zeer korte 'Een kamer'. Ondanks de schrijfstijl - waar ik gewoon wat aan moest wennen, denk ik - vond ik dat wel een intrigerend, haast esoterisch aandoende beschrijving van een droomervaring die je in positieve zin met meerdere vragen laat zitten.

'Aantekeningen voor een psychologisch rapport' is een wat misleidende titel, maar het is een boeiende geschiedenis van een opgroeiend meisje tot volwassen vrouw met een sterk einde.

'Een vrouw op een dak' gaat over een hete zomer, drie nogal verschillende werklui die te maken krijgen met een... juist. Leuk, maar ook scherp, met een aardig einde. De schrijfstijl is inmiddels boeiend te noemen.

'Een van het kleine lijstje' dan. Hoewel 't prima weg las, vond ik het gemiddeld minder boeiend allemaal, maar Lessing werkt wel toe naar een sterk en indringend laatste deel.

'Dialoog' zou ik op no. 3 van deze 10 verhalen zetten. Over de belevingswereld van een vrouw die in een moeilijke relatie verkeerd met haar zieke man, of vriend - dat werd me niet duidelijk. In ieder geval erg mooi beschreven.

'Intermezzo', over twee vrouwen die een confrontatie aangaan inzake dezelfde man, vond ik ook weer minder boeiend.

Dan het beste verhaal in mijn beleving. 'Naar kamer negentien' beschrijft hoe een vrouw na een wat laat huwelijk met kinderen langzaamaan de weg kwijtraakt in de zoektocht naar zichzelf. Het einde is niet verrassend misschien, maar de weg ernaartoe des te indringender.

'Hommage aan Isaac Babel' is weer heel erg kort en als tussendoortje best aardig. Ben wel benieuwd geworden naar wie Isaac Babel precies was. - edit/ pardon, Isaak Babel voor wie 'm hier eerst ook niet vinden kon.../edit -

Laatste verhaal 'England vs. England' kon ik wel wat van mezelf in terugvinden en was alleen daarom al de moeite waard. Lessing legt hier heel scherp de vinger op wat zere plekken. Het einde vond ik in eerste instantie wat flauwtjes, maar misschien moet ik er het positieve van inzien.

Al met al een interessant boek, en Lessing is misschien ook niet een schrijfster die ik meteen 'doorheb' of anders gezegd: een keer vaker lezen zou geen kwaad kunnen, zeer waarschijnlijk.
Geen cijfer, en nu aan 'The fifth child' beginnen, in het Engels, en daarna es kijken of ik deze in het Engels met alle 19 verhalen nog eens wil opzoeken...

Deze viel me tegen, net als drie voorgaande kortverhalen van Poe. Alleen op ‘Metzengerstein’ heb ik hier tot nu toe kunnen stemmen, en die intrigeerde me wel. Deze slecht noemen gaat te ver (las vlot weg) maar ik vond het allesbehalve indrukwekkend, spannend of verrassend… misschien is dit soort fantasy / ‘horror’ niet aan mij besteed? Kan ik m’n lol nog op met mijn aanwinst.

P.s.: de schrijver geeft zelf aan, na het einde van het verhaal, dat deze voor het eerst in 1831 werd gepubliceerd.