Het 'voorwoord' van het boek, inclusief de woordenlijst, kon ik niet echt wat mee, maar de 'echte' openingsscène in het huis van de stervende moeder was fantastisch, net als die op het einde waar hij wat dwaalt over de begraafplaats. Daartussen een verhaal dat ik zeker de moeite vond, maar verrassend was het eigenlijk nergens en de hoop in het boek weg te zakken als zou ik steeds verder en verder in de stinkende gele krochten van een vettige Edammer verdwijnen, daar kwam maar weinig van terecht. Helaas, ...kaas. Maar toch: ik heb me er meer dan prima mee vermaakt.

8.

Het helpt absoluut niet mee als je de film eerst gezien hebt, en die, zoals in mijn geval, erg de moeite waard vindt. Ik zat tijdens het lezen vaak te letten op verschillen en overeenkomsten (alweer een tijdje terug dat ik de film zag) en dat is niet bevorderlijk voor het leesplezier. Het eerste deel 'Dorothy' vind ik met afstand het indrukwekkendste deel, waarin je je bijna constant moet verplaatsen in de gedachten en belevingswereld van een narcistische sociopaat.

Dan gaan we in het tweede deel detective-je spelen met Ellen, waarbij ik op een gegeven moment wéér een twist voelde aankomen en even het boek weggelegd heb (ik kreeg naderhand gelijk, Dwight Powell bleek onschuldig). Toch is het een leuk deel, waarbij de twists elkaar in rap tempo opvolgen en het niet alleen maar speuren is. Ook is de schrijfstijl van Levin regelmatig zeer beeldend en intrigerend, hoewel ik regelmatig het EN-NE woordenboek erbij heb moeten pakken.

In het derde en laatste deel staat bijvoorbeeld de volgende zin: "The train (,...,); a segmented serpent from whose body trapped people vapidly gazed." Erg mooi. Het is wel het deel dat me verder het minst aansprak, met meer 'gezeur' over en weer over of Bud het gedaan heeft of niet, inclusief argumentaties, én die uitgebreide beschrijving van de reis naar en de rondeleiding door de smelterij (misschien wilde Levin er iets mee zeggen, mij ontging dat helaas in de wat droge beschrijvingen^ - ik kwam eerder wel een aperte verwijzing naar de smelterij tegen, waarmee de schrijver mogelijk verwijst naar Het Vagevuur en bijbehorend Eindoordeel...?: "...photographs of underground and open-pit mines, smelters, refineries, furnaces, rolling mills, and artistic close-ups of tubing and copper wire."). Maar dan nog heb ik het zo niet beleefd.

Ook het einde vind ik wat te warrig. Eerst lijkt het aan te sturen op wraak en vergelding (alhoewel dat deels ook aan de lezer zal liggen...), maar dan blijken de goeden toch écht goed, want ze willen Bud alleen maar tot een bekentenis dwingen - dat lukt ze ook, maar ze blijven verantwoordelijk voor zijn dood. Wilde Levin Bud tot een pure opportunist en lafaard maken door hem in zijn broek te laten plassen van angst en hem tot het inzicht te brengen dat zijn dood de enige optie is? Waarom dan toch eindigen met de glimlachende moeder die terloops vraagt waar Bud is? Als lezer gaat je sympathie zo toch enigszins uit naar haar, een relatief onschuldige speler aan wie de dood van Bud als ongeluk uitgelegd zal worden...

Al met al wel een boek dat nog wat meegeeft om over na te denken, en ik ga 'm zeker nog eens weer lezen. De aanpak van Levin vind ik trouwens niet per se een meerwaarde hebben. Zeker, het is origineel, maar als we Bud van begin tot eind hadden gevolgd zoals in het eerste deel, had het volgens mij als karakterstudie zelfs nog beter kunnen werken. Maar misschien ben ik gewoon niet zo'n liefhebber van detectiveboeken. Zal mij ook benieuwen of en wanneer ik Georges Simenon nog eens een kans zal geven, want deze Maigret reeks vind ik dan weer ontzettend goed. Dik 3,5* voor nu voor 'A Kiss...'.


^ Misschien is het voor mij ook beter om deze in de Nl. vertaling te lezen.

Ik ben weer aan het lezen geslagen, wie had dat gedacht? Bewust afkicken van i-net met een 'stille' hobby. Eerder al 'De Dood van Methusalem' besproken, nu dan de beurt aan dit 'Kiss Kiss', een titel waarvan ik nu pas bedenk dat 'ie op het verhaal 'Georgy Porgy' zal slaan(?).

We beginnen met 'The Landlady', waarin een frisse jongeman voor een nieuwe baan in Bath van de trein stapt en op zoek gaat naar logies en die meer dan vindt. Ik kende de tv-bewerking voor 'Tales of the Unexpected' al (veel) eerder, dus een verrassing kwam er niet. Wel had ik het idee dat Roald Dahl iets meer tijd nam voor de ontknoping, terwijl de tv-episode strakker leek - al een tijdje terug dat ik 'm zag. Wel een ontzettend goed bedacht verhaal met een gruwelijke clou.

Dan mogen we meeleven met Mary, die zojuist haar man verloren heeft, en bij het afhandelen van het testament nog met een staartje moet dealen, in 'William and Mary'. Ook deze kende ik al van de tv, maar het mocht de pret even weinig drukken. Dahl heeft een erg fijne stijl, zonder dat ik al teveel moeilijke of onbekende woorden hoef op te zoeken, met oog voor detail. Ook dit verhaal leek me iets minder strak uitgewerkt dan de tv-episode. Ook hier zou de clou weer stuitend zijn als het niet tegelijk zo menselijk en grappig was.

'The Way up to Heaven' is de derde van de hattrick die ik nog van de middelbare school / tv-episodes kende: een dametje op leeftijd wordt altijd ontzettend nerveus wanneer ze ergens op tijd moet zijn, en haar man lijkt dit goed te weten - ook hier een een geweldig lugubere, subtiele en grappige uitkomst. En weer meen ik dat Dahl net wat meer de tijd neemt om het verhaal uit de doeken te doen dan de tv-episode... zal bij een tweede leesbeurt vast minder opvallen, want Roald vertelt het toch erg goed.

'Parson's Pleasure' heb ik ook al eerder gezien (tv-episode dus), maar pas veel en veel later, en is ook niet meer dan een heel leuk relaas over een sjacherende kunsthandelaar die het Engelse platteland afschuimt naar die ene zeldzame (goed)koop die hem bakken met geld en de eeuwige roem zou moeten opleveren. En daar kunnen de mensen, als het ijs eenmaal gebroken is, fantastisch behulpzaam zijn... Hier viel me nog meer op hoe leuk Dahl situaties en personages weet te vangen.

Ook 'Mrs. Bixby and the Colonel's Coat' komt me erg bekend voor van een tv-episode. Een leuk verhaal en met een prima twist, maar veel meer ook niet.

'Royal Jelly' blinkt echt uit in fantasie en het wordt ook nog eens erg spannend verteld. Over een geboren bijenhouder die eindelijk met zijn vrouw hun eerste baby'tje mogen verwelkomen, maar het kind blijft maar jammeren. Ik ben er nog steeds niet uit of het me niet té vergezocht is allemaal, maar het is op z'n minst zeer vermakelijk.

'Georgy Porgy' is al even fantastisch, vooral richting het einde, maar hoe Dahl probeert de echte wereld en de wereld zoals Georgy die op het einde beleeft, probeert te combineren, pakt voor mij niet in elke regel even goed uit. Toch een moedig - en grotendeels ook wel geslaagde - poging en op z'n minst zeer vermakelijk. Geen idee of ik de tv-episode ook heb gezien, die blijkt er wel te zijn.

'Genesis and Catastrophe'. Deze kende ik ook van de 'Tales of the Unexpected' serie, maar ook nog niet zo lang als de eerste drie. Echt een beetje de vreemde eend in de toch al niet bepaald gewone bijt, waar ik eigenlijk zo weinig mogelijk over moet zeggen, behalve: moet je echt gelezen hebben. Bizarre vondst, met behoorlijke impact.

Vervolgens krijgen we weer een lekker gemene, grappige en leuk gevonden vertelling, over o.a. reïncarnatie, een aan slijtage onderhevig huwelijk en een bijzondere kat en de componist Robert Schumann, met 'Edward the Conqueror'. Ook al als tv-episode gezien, maar ernstig vermakelijk verteld.

'Pig' is voor mij het tweede kortverhaal dat ik hier tegenkom dat ik volgens mij niet eerder heb gezien als tv-episode - ik kan me vergissen, want de opening met het echtpaar kwam me wel bekend voor, maar ik kan me niet voorstellen dat ik zo'n einde als dit ooit zou vergeten. Aanvankelijk had ik ook geen idee welke kant het op zou gaan, en nadien dacht ik ook wel een tijdje "Wat moet ik eigenlijk hiermee?", maar toch blijft het na-spoken en doen. -edit- Ik vergeet bijna te vermelden hoe ik heb moeten lachen om Lexington die, bij het zien van zijn oma die in doodsnood verkeert, op het briljante idee komt een flinke emmer water over haar heen te gooien. -/edit-

Tenslotte komen we aan bij de finale 'The Champion of the World'. Twee medewerkers van een pompstation nemen de gelegenheid te baat om als stropers een laatste slag te slaan in het bos waar de volgende dag een grote fazantenjacht zal plaatsvinden. De één is door zijn vader opgevoed tot volwaardig stroper, de ander weet er niets van, maar heeft wel een slim idee. De oplettende lezer zal al snel doorhebben dat er iets aan dat idee scheelt, maar mij daagde het pas zo'n drie pagina's voor het einde... Leuk verhaal, toch.

Al met al een (zeer) vermakelijke serie kortverhalen, met een paar flinke hoogtepunten qua ideeën en twists, met cijfers (als ik ze zou geven) van een zes tot een dikke negen-en-een-half. Zie wel uit naar 'Switch Bitch', die heb ik hier ook nog liggen.

Dik vier sterren.

Toch wel een intense leeservaring, kort als het mag zijn. Alles is me ook nog niet 100% duidelijk, maar misschien mag / moet je als lezer er zelf deels zelf ook wat van maken. Was hij nou wel of niet laf? Zelf zegt de verteller uiteindelijk van wel, maar ik heb er mijn eigen gedachten bij; binnen het strenge regime van het leger is hij laf, maar zijn eerste redenering voor zijn keuze(s) kan ik goed in meegaan - wat natuurlijk wel consequenties heeft...

Maar ik ga dit verhaal, of beter gezegd, relaas, zeker nog eens weer lezen! Voor nu een dikke 8.