Toch wel weer een fijne bundel. Was aanvankelijk geneigd te gaan vergelijken met 'Short Friday', en daar kan het niet aan tippen, maar toch zitten er wel wat pareltjes tussen. Ik had de indruk dat het zich allemaal veel meer in Amerika afspeelde dan in Polen, maar heb geen score bijgehouden. Eén verhaal speelt zich af in Argentinië.

Allemaal kortverhalen over mensen met hun tekortkomingen, al dan niet met een link naar de dood, de liefde, het (joodse) geloof, en het lijkt in die zin heel universeel allemaal, maar Singer verwerkt er veel bijzondere details en personages in zodat elk verhaal bijzonder wordt^. Niet elk einde vond ik sterk en het titelverhaal kon ik eerlijk gezegd niet zoveel mee, afgezien van de sappige details over al die zondaars.

Singer weet mij als geen ander te boeien met een stijl die heel gewoontjes lijkt maar mij op de een of andere manier met speels gemak in de betreffende wereldjes trekt^. In gedachten zie ik alles voor me en de gedachtegangen, overpeinzingen en gedragingen van Singer en de karakters boeien me mateloos. Dan is het ook niet heel erg dat er es een mindere tussenzit, want zelfs daarin kan ik wel wat van mijn gading vinden.

Hou het op dik vier sterren na een eerste leesbeurt.


^ Waarbij hulde voor de vertaler!

"Zo is het! De mens is alleen goed uit berekening, krankzinnigheid of lafheid."

Het begon een beetje als een spannend jongensboek, maar dan een stuk gewelddadiger. Osewoudt volgt nogal blindelings de bevelen van Dorbeck op, dit wegens zijn minderwaardigheidscomplex en gebrek aan moreel kompas. Een weldenkend mens zou toch op z'n minst de grootste twijfels hebben waarom deze of gene dood moest in opdracht van een in principe volkomen vreemde. Later blijkt ook nog eens dat één van de drie slachtoffers aan de Kleine Houtstraat 32 onschuldig (te goede trouw) te zijn geweest...

Dan ontmoet hij Marianne en komt met de opbloeiende romance meer gevoelsleven van Osewoudt bloot te liggen en dat gaf hem de nodige sympathie. Maar na zijn laatste gevangenneming als spion voor de Duitsers volgt een lange reeks verhandelingen over hoe-het-nu-eindelijk-zit met een sof van een 'conclusietje' : hij heeft zich Dorbeck enkel ingebeeld - ik kan het niet anders interpreteren. Onbegrijpelijk waarom hij vervolgens met een kogelregen sterven moest...?

Het las verder wel prima weg en was het regelmatig interessant genoeg, dat kan ik niet ontkennen. En het korte stukje waaruit ik de quote heb geplukt, sprong er voor mij echt uit, zeker de actualiteit indachtig.