P.s. (pre-scriptum): hopelijk is de crew er okay mee dat ik eens een keer geen spoilertags plaats...


Bij gebrek aan 'echte' royalty moest men het in Amerika vooral doen met Hollywood en aanverwante creatieve sterren, maar ook de allerrijksten in allerlei zaken en 'hun' vrouwen - in een tijd dat er nog maar bar weinig op hoge posities zaten, hadden zij toch duidelijk hun invloed als mode-iconen - en daar wilde Truman Capote maar al te graag bij horen. Hij was er van jongs af aan mee bezig om met behulp van zijn schrijverstalent (ik moet er toch snel eens van proeven, ik ken alleen een verfilming van zijn bekendste werk 'In Cold Blood' en die schijnt maar deels representatief te zijn voor zijn relaas), zijn uiterst innemende, excentrieke persoonlijkheid en (vol)harde(nde) werken er stap voor stap in door te dringen.

Deze pil bestaat uit twee helften, waarvan ik het eerste vrij snel door kwam (vooral de aanvang, over o.a. zijn jeugd in Monroeville met zijn tantes, zijn middelbare schooltijd in Greenwich en zijn eerste trips naar clubs e.d. in New York City, las erg fijn weg). Toch begon het (verderop beschreven) wereldje van de jetset (hier international set genaamd) mij hier en daar flink tegen te staan, helemaal wanneer het zich verplaatste naar bv. Sicilië, waar arm en rijk in bizar (lees: verwerpelijk) contrast met elkaar 'samen'leefden. Ik heb het kort daarna een tijdje laten liggen.

Clarke vertelt veel over het privéleven van Capote, bv. over zijn romances met een aantal mannen, die onderling ontzettend veel van elkaar verschilden. Belangrijke elementen daarbij waren dat hij door zijn moeder regelmatig in de steek gelaten (en zelfs een aantal keren in een hotelkamer opgesloten) werd (met haar onderhield hij echter tot aan haar dood - een zeer moeizaam - contact), alsook door zijn vader (met hem rekende hij sneller af, ook al ontmoetten ze elkaar later nog wel eens) én hij zich altijd een buitenbeentje gevoeld heeft door zijn afwijkende fysiek (waartoe ik ook zijn stemgeluid reken). In mijn beleving heeft hij zichzelf nooit helemaal kunnen accepteren zoals hij was en werd dat de fatale rode draad in zijn leven.

Het tweede deel gaat voor een belangrijk deel over het moeizame proces (no pun intended) dat hij doormaakte met het observeren, het vele praten met en de hulp die aanbood waar hij kon aan de moordenaars van de Clutters familie (op hun - die van de moordenaars én hun slachtoffers en omringende gemeenschap - geschiedenis baseerde hij zijn fameuze 'non-fiction novel' 'In Cold Blood'). Partner in crime (wederom, no pun intended) Harper Lee zag al snel dat hij (Capote) zich te veel liet meeslepen door de zaak, of beter gezegd, door de daders (nog specifieker: hij voelde een diepe genegenheid voor één van de twee moordenaars) die er alles aan deden om hun menselijke kant aan hem te tonen.

Daarna ging het verder bergafwaarts met hem, ook al werd me wel duidelijk dat hij een groot publiek bleef aanspreken en er ook in de hogere kringen altijd een aantal sympathisanten klaar voor hem bleven staan. Zelfs degene die hij het meest gekwetst had ('Babe' Paley) met zijn ontboezemingen (zij het in romanvorm - onaf, hier op BoMe te vinden onder de titel 'Answered Prayers') leek in Clarkes bewoordingen ook later nog moeilijk haar diepe sympathie voor hem te kunnen verbergen...


Een intrigerend en doorwrocht werk, al met al.

De film kende ik al. Indertijd kregen we die zelfs te zien op de middelbare school, en of ik het boek toen wel gelezen heb, waag ik nu toch te betwijfelen. Ik vraag me af of dit boek tegenwoordig nog wel zo gesponsord wordt op scholen...

De film vind ik op zich een juweeltje, maar in het boek zijn de expliciete bewoordingen eigenlijk veel beeldender dan je het ooit 'fatsoenlijk' op film zou kunnen zetten, en derhalve is het zeer de moeite waard, ook al wist het me niet altijd even veel te boeien. Nadeel van de film van haver tot gort kennen is wel dat ik bij elke scène geen voorstellingsvermogen meer nodig had... wel een beetje jammer, maar ja.

Eén van de weinige scènes die zich ver buiten de buurt van het ouderlijk huis afspeelt, is wel een heel belangrijke; waar Jack aan het huilen gebracht wordt door drie goedbedoelende jongelui die hem eigenlijk eens wat lol willen bezorgen. Pijnlijk en breekbaar.

Ben nu wel benieuwd naar meer van McEwan.

Seriemoordenaars hebben me zo ongeveer sinds de film 'Se7en' als onderwerp behoorlijk gefascineerd - de laatste jaren is het wel minder geworden. Toen ik hier bij de passage van F. op zoek naar een dokter voor M. aankwam (de scène in de wachtkamer), kwam het me opeens zeer bekend voor - ik ben dan ook vrij zeker dat ik het boek op de middelbare school heb gelezen (vooral om aan de boekenlijst te voldoen). De film heb ik later ook nog eens gezien en die herinner ik me als bijzonder sfeervol, maar wil ik graag nog weer es zien.

Ik vond het middenstuk (Miranda's dagboek) juist extra interessant, omdat daar ook haar (ex-)vriend G.P. (nee, niet General Practitioner ) aan bod komt, de man die in alles de tegenhanger van 'Caliban' is; een (ook) niet bepaald perfecte man, maar uiteindelijk wel degene aan wie M. haar liefde had willen verklaren, had ze het overleefd en kunnen ontsnappen... Ook komen in dat middenstuk allerlei andere zaken aan bod; beschouwingen over het Engeland van toen, de kunsten daar in algemene en specifieke zin en allerlei kanten van het menselijk bestaan, zoals M. die beleeft en waar ze mee worstelt.

G.P. is wat mij betreft hét derde personage binnen het verhaal (er zijn er meer die wel van belang zijn, maar minder): het is een extra wrang gegeven dat hij M. wegstuurt nadat hij haar de liefde verklaart en zij die niet volmondig beantwoorden kan en haar met een kus op haar achterhoofd als het ware haar gitzwarte lot tegemoet 'stuurt'.

Het nawoord van Wil Verhoeven in de BlackBirds pocketuitgave is ook erg interessant (alleen een beetje slordig van 'Miriam' i.p.v. 'Marian'')...


Kleine 9, en een goede kandidaat om over een tijdje nog es weer te lezen.

Elk hoofdstuk betreft een schriftelijk verslag van een interview dat zo rond 2007 werd gehouden en opgenomen, en behandelt één liedje van de hand van Andy Partidge. Todd Bernhardt deed de (soms best intieme) interviews, waaruit blijkt dat hij Amerikaan en drummer is, maar meer kan ik zo niet over hem vinden.

Regelmatig vermakelijk, grappig en interessant om te lezen over Andy's benadering van het ambacht liedjes schrijven (iets waar ik me vroeger ook aan gewaagd heb en met tussenpozen nog steeds wel eens - geheel en al op amateurniveau!), maar soms moest ik me er ook toe zetten om verder te lezen, want het blijkt niet altijd even makkelijk om iets dat hij zo intuïtief benadert, afdoende in woorden te vangen. Maar, moedige poging niettemin.

Verder komt er van alles voorbij, zoals de thuishaven Swindon, waar Andy totaal mee vergroeid is, allerlei anekdotes over de muziekbusiness en bv. de eye-opener dat de ingrediënten voor de psychedelische muziek van de late jaren '60 eigenlijk daarvoor al in lichtelijk andere vormen te ontwaren waren.

Kleine 7.

Ik heb (al even terug) het eerste kortverhaal gelezen. Gyra weet de dystopische, vaak surrealistische sfeer(beelden) sterk neer te zetten. Het verhaal is niet erg bijzonder of spannend verder, wel schokkend qua onderwerp, maar vooral door dat dystopische en surrealistische, hakt het er niet zo in zoals het zou doen in een echt realistisch (en sterk) verhaal - 't Is inderdaad meer een fantasietje, zoals in de plot al staat. Momenteel heb ik nog geen idee of er meer in ga lezen en mijn hoofd staat ook helemaal niet naar lezen, maar hij staat nog wel op mijn laptop, dus wie weet...