menu

Hier kun je zien welke berichten ZAP! als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Bell Jar, The - Victoria Lucas (1963)

Alternatieve titel: De Glazen Stolp

4,5
Ik wist (en weet) niet veel over Sylvia Plath, maar was in de veronderstelling dat ze langer geleefd had na het uitbrengen van dit boek (toch minstens een decennium). Ik wist ook van tevoren niet dat het (ongeveer in de tweede helft) zo specifiek over haar mentale gesteldheid en ziekenhuisopname zou gaan.

Aanvankelijk vond ik het wel spannend om de avonturen van een jong aanstormend vrouwelijk talent in New York mee te beleven. Het was me wel duidelijk dat ze niet een persoon was die helemaal haar weg gevonden had, maar hopeloos leek ze me zeker ook niet. Tot en met hoofdstuk acht (waar ze op het eind voor de neus van Buddy Willard haar been brak) ging mijn eerste etappe. Toen heb ik het boek een tijdje weggelegd, ik weet niet precies waarom... iets met het langer willen laten na sudderen van kortere stukken i.p.v. in één ruk uit te lezen, zoiets.

Hoofdstuk negen is het laatste dat zich in New York afspeelt en dan begint hoofdstuk tien met haar terugreis per trein naar haar geboortestad Boston (of een suburb daarvan) en vanaf dat moment wordt het vrij snel een heel ander verhaal. In het eerste deel waren het de (vaak bescheiden) belevenissen en vooral prachtige omschrijvingen die me helemaal mee kregen, daarna werd het steeds droeviger en diep confronterend, en eerlijk gezegd kwam de stijl mij daar ook vaker zakelijker over, met minder passages die van een rake schoonheid overliepen. En als je persoonlijk nooit kennis hebt gemaakt met welke kant dan ook van de psychiatrie, dan kan dit nog wel es rauw op je dak vallen. Niet dat ik 'The Bell Jar' in zo'n geval zou afraden, juist niet.

Ik heb helaas niet een potlood gebruikt om de eruit springende passages te markeren (ik ga het boek zeker nog eens lezen, dus misschien...), dus moet je het doen met deze, die nog niet tot het beste behoort, maar ik nog wel redelijk makkelijk terug kon vinden:

'Piece by piece, I fed my wardrobe to the night wind, and flutteringly, like a loved one's ashes were ferried off, to settle here, there, exactly where I would never know, in the dark heart of New York.'

En nog een stukje schiet me net te binnen, wat meteen een tekenend stukje opvoeding van Esther Greenwood illustreert: 'It's not that we hadn't enough at home, it's just that my grandmother always cooked economy joints and economy meat loafs and had the habit of saying, just before you lifted the first forkful to your mouth, "I hope you enjoy that, it cost forty-one cents a pound," which always made me feel I was somehow eating pennies instead of Sunday roast.'

Het eerste deel zou ik met weinig moeite vijf sterren geven, het tweede gaat eerder richting een dikke acht.
Dus dan is een eerlijk cijfer is gauw gegeven. Indrukwekkend en humbling.


4,5*.

Catcher in the Rye, The - J.D. Salinger (1951)

Alternatieve titel: De Vanger in het Graan

5,0
geplaatst:
Ik baseer mijn cijfer op mijn eerste en enige leesbeurt, jaren geleden, in mijn HAVO-tijd. Ik ging er doorheen als een trein en sommige stukjes en het einde zullen me altijd bijblijven. Een vriendin uit die tijd vergeleek me eens met de hoofdpersoon (of 'ik leek tenminste op zo'n klootzak') toen we (weer) eens ruzie hadden. Ik vatte het nog als een compliment op ook - dat had Holden misschien ook wel gedaan.

Ik kon indertijd in ieder geval helemaal mee met deze rebel, en stiekem ben ik wel benieuwd hoe het mij nu zou bevallen. Ik twijfel alleen of de herinneringen moet laten zoals ze zijn, of niet...

*****.

Death of Methuselah and Other Stories, The - Isaac Bashevis Singer (1988)

Alternatieve titel: De Dood van Methusalem

4,0
geplaatst:
Toch wel weer een fijne bundel. Was aanvankelijk geneigd te gaan vergelijken met 'Short Friday', en daar kan het niet aan tippen, maar toch zitten er wel wat pareltjes tussen. Ik had de indruk dat het zich allemaal veel meer in Amerika afspeelde dan in Polen, maar heb geen score bijgehouden. Eén verhaal speelt zich af in Argentinië.

Allemaal kortverhalen over mensen met hun tekortkomingen, al dan niet met een link naar de dood, de liefde, het (joodse) geloof, en het lijkt in die zin heel universeel allemaal, maar Singer verwerkt er veel bijzondere details en personages in zodat elk verhaal bijzonder wordt^. Niet elk einde vond ik sterk en het titelverhaal kon ik eerlijk gezegd niet zoveel mee, afgezien van de sappige details over al die zondaars.

Singer weet mij als geen ander te boeien met een stijl die heel gewoontjes lijkt maar mij op de een of andere manier met speels gemak in de betreffende wereldjes trekt^. In gedachten zie ik alles voor me en de gedachtegangen, overpeinzingen en gedragingen van Singer en de karakters boeien me mateloos. Dan is het ook niet heel erg dat er es een mindere tussenzit, want zelfs daarin kan ik wel wat van mijn gading vinden.

Hou het op dik vier sterren na een eerste leesbeurt.


^ Waarbij hulde voor de vertaler!

Dichtertje. De Uitvreter. Titaantjes. - Nescio (1918)

geplaatst:
Ah ja, heb ik toch meer gelezen dan ik soms denk. Kan me nog een passage herinneren dat er eentje pardoes van de brug sprong hier (zelfmoord, als ik me niet vergis), meteen het enige dat (of is het 'wat'?) ik me kan herinneren, behalve dan dat ik dit met veel plezier gelezen heb. Zou ik nog wel es weer willen proberen. Voor nu een cijfer gebaseerd op sentiment:

4,5*.

Hersenschimmen - J. Bernlef (1984)

5,0
geplaatst:
Dit maakte indruk op mij, indertijd. Het was een krantje, niet een boek, en had een bepaalde naam, maar dat kan ik me zo niet meer herinneren - het wat was een goedkope uitgave van school i.i.g. - bulkboek, of zoiets. En er was ook een film van.

Dit was er 1 die me op sleeptouw nam naar een plek die ik eigenlijk niet bezoeken wou (wilde)... Een man die eindigt in een klein kutkamertje en de kluts kwijt aan het raken was. Weinig lol aan, maar toch kon ik het niet wegleggen.

*****.

Kiss before Dying, A - Ira Levin (1953)

Alternatieve titel: Een Kus voor Je Sterft

3,5
geplaatst:
Het helpt absoluut niet mee als je de film eerst gezien hebt, en die, zoals in mijn geval, erg de moeite waard vindt. Ik zat tijdens het lezen vaak te letten op verschillen en overeenkomsten (alweer een tijdje terug dat ik de film zag) en dat is niet bevorderlijk voor het leesplezier. Het eerste deel 'Dorothy' vind ik met afstand het indrukwekkendste deel, waarin je je bijna constant moet verplaatsen in de gedachten en belevingswereld van een narcistische sociopaat.

Dan gaan we in het tweede deel detective-je spelen met Ellen, waarbij ik op een gegeven moment wéér een twist voelde aankomen en even het boek weggelegd heb (ik kreeg naderhand gelijk, Dwight Powell bleek onschuldig). Toch is het een leuk deel, waarbij de twists elkaar in rap tempo opvolgen en het niet alleen maar speuren is. Ook is de schrijfstijl van Levin regelmatig zeer beeldend en intrigerend, hoewel ik regelmatig het EN-NE woordenboek erbij heb moeten pakken.

In het derde en laatste deel staat bijvoorbeeld de volgende zin: "The train (,...,); a segmented serpent from whose body trapped people vapidly gazed." Erg mooi. Het is wel het deel dat me verder het minst aansprak, met meer 'gezeur' over en weer over of Bud het gedaan heeft of niet, inclusief argumentaties, én die uitgebreide beschrijving van de reis naar en de rondeleiding door de smelterij (misschien wilde Levin er iets mee zeggen, mij ontging dat helaas in de wat droge beschrijvingen^ - ik kwam eerder wel een aperte verwijzing naar de smelterij tegen, waarmee de schrijver mogelijk verwijst naar Het Vagevuur en bijbehorend Eindoordeel...?: "...photographs of underground and open-pit mines, smelters, refineries, furnaces, rolling mills, and artistic close-ups of tubing and copper wire."). Maar dan nog heb ik het zo niet beleefd.

Ook het einde vind ik wat te warrig. Eerst lijkt het aan te sturen op wraak en vergelding (alhoewel dat deels ook aan de lezer zal liggen...), maar dan blijken de goeden toch écht goed, want ze willen Bud alleen maar tot een bekentenis dwingen - dat lukt ze ook, maar ze blijven verantwoordelijk voor zijn dood. Wilde Levin Bud tot een pure opportunist en lafaard maken door hem in zijn broek te laten plassen van angst en hem tot het inzicht te brengen dat zijn dood de enige optie is? Waarom dan toch eindigen met de glimlachende moeder die terloops vraagt waar Bud is? Als lezer gaat je sympathie zo toch enigszins uit naar haar, een relatief onschuldige speler aan wie de dood van Bud als ongeluk uitgelegd zal worden...

Al met al wel een boek dat nog wat meegeeft om over na te denken, en ik ga 'm zeker nog eens weer lezen. De aanpak van Levin vind ik trouwens niet per se een meerwaarde hebben. Zeker, het is origineel, maar als we Bud van begin tot eind hadden gevolgd zoals in het eerste deel, had het volgens mij als karakterstudie zelfs nog beter kunnen werken. Maar misschien ben ik gewoon niet zo'n liefhebber van detectiveboeken. Zal mij ook benieuwen of en wanneer ik Georges Simenon nog eens een kans zal geven, want deze Maigret reeks vind ik dan weer ontzettend goed. Dik 3,5* voor nu voor 'A Kiss...'.


^ Misschien is het voor mij ook beter om deze in de Nl. vertaling te lezen.

Kiss Kiss - Roald Dahl (1960)

Alternatieve titel: Op Weg naar de Hemel

4,0
geplaatst:
Ik ben weer aan het lezen geslagen, wie had dat gedacht? Bewust afkicken van i-net met een 'stille' hobby. Eerder al 'De Dood van Methusalem' besproken, nu dan de beurt aan dit 'Kiss Kiss', een titel waarvan ik nu pas bedenk dat 'ie op het verhaal 'Georgy Porgy' zal slaan(?).

We beginnen met 'The Landlady', waarin een frisse jongeman voor een nieuwe baan in Bath van de trein stapt en op zoek gaat naar logies en die meer dan vindt. Ik kende de tv-bewerking voor 'Tales of the Unexpected' al (veel) eerder, dus een verrassing kwam er niet. Wel had ik het idee dat Roald Dahl iets meer tijd nam voor de ontknoping, terwijl de tv-episode strakker leek - al een tijdje terug dat ik 'm zag. Wel een ontzettend goed bedacht verhaal met een gruwelijke clou.

Dan mogen we meeleven met Mary, die zojuist haar man verloren heeft, en bij het afhandelen van het testament nog met een staartje moet dealen, in 'William and Mary'. Ook deze kende ik al van de tv, maar het mocht de pret even weinig drukken. Dahl heeft een erg fijne stijl, zonder dat ik al teveel moeilijke of onbekende woorden hoef op te zoeken, met oog voor detail. Ook dit verhaal leek me iets minder strak uitgewerkt dan de tv-episode. Ook hier zou de clou weer stuitend zijn als het niet tegelijk zo menselijk en grappig was.

'The Way up to Heaven' is de derde van de hattrick die ik nog van de middelbare school / tv-episodes kende: een dametje op leeftijd wordt altijd ontzettend nerveus wanneer ze ergens op tijd moet zijn, en haar man lijkt dit goed te weten - ook hier een een geweldig lugubere, subtiele en grappige uitkomst. En weer meen ik dat Dahl net wat meer de tijd neemt om het verhaal uit de doeken te doen dan de tv-episode... zal bij een tweede leesbeurt vast minder opvallen, want Roald vertelt het toch erg goed.

'Parson's Pleasure' heb ik ook al eerder gezien (tv-episode dus), maar pas veel en veel later, en is ook niet meer dan een heel leuk relaas over een sjacherende kunsthandelaar die het Engelse platteland afschuimt naar die ene zeldzame (goed)koop die hem bakken met geld en de eeuwige roem zou moeten opleveren. En daar kunnen de mensen, als het ijs eenmaal gebroken is, fantastisch behulpzaam zijn... Hier viel me nog meer op hoe leuk Dahl situaties en personages weet te vangen.

Ook 'Mrs. Bixby and the Colonel's Coat' komt me erg bekend voor van een tv-episode. Een leuk verhaal en met een prima twist, maar veel meer ook niet.

'Royal Jelly' blinkt echt uit in fantasie en het wordt ook nog eens erg spannend verteld. Over een geboren bijenhouder die eindelijk met zijn vrouw hun eerste baby'tje mogen verwelkomen, maar het kind blijft maar jammeren. Ik ben er nog steeds niet uit of het me niet té vergezocht is allemaal, maar het is op z'n minst zeer vermakelijk.

'Georgy Porgy' is al even fantastisch, vooral richting het einde, maar hoe Dahl probeert de echte wereld en de wereld zoals Georgy die op het einde beleeft, probeert te combineren, pakt voor mij niet in elke regel even goed uit. Toch een moedig - en grotendeels ook wel geslaagde - poging en op z'n minst zeer vermakelijk. Geen idee of ik de tv-episode ook heb gezien, die blijkt er wel te zijn.

'Genesis and Catastrophe'. Deze kende ik ook van de 'Tales of the Unexpected' serie, maar ook nog niet zo lang als de eerste drie. Echt een beetje de vreemde eend in de toch al niet bepaald gewone bijt, waar ik eigenlijk zo weinig mogelijk over moet zeggen, behalve: moet je echt gelezen hebben. Bizarre vondst, met behoorlijke impact.

Vervolgens krijgen we weer een lekker gemene, grappige en leuk gevonden vertelling, over o.a. reïncarnatie, een aan slijtage onderhevig huwelijk en een bijzondere kat en de componist Robert Schumann, met 'Edward the Conqueror'. Ook al als tv-episode gezien, maar ernstig vermakelijk verteld.

'Pig' is voor mij het tweede kortverhaal dat ik hier tegenkom dat ik volgens mij niet eerder heb gezien als tv-episode - ik kan me vergissen, want de opening met het echtpaar kwam me wel bekend voor, maar ik kan me niet voorstellen dat ik zo'n einde als dit ooit zou vergeten. Aanvankelijk had ik ook geen idee welke kant het op zou gaan, en nadien dacht ik ook wel een tijdje "Wat moet ik eigenlijk hiermee?", maar toch blijft het na-spoken en doen. -edit- Ik vergeet bijna te vermelden hoe ik heb moeten lachen om Lexington die, bij het zien van zijn oma die in doodsnood verkeert, op het briljante idee komt een flinke emmer water over haar heen te gooien. -/edit-

Tenslotte komen we aan bij de finale 'The Champion of the World'. Twee medewerkers van een pompstation nemen de gelegenheid te baat om als stropers een laatste slag te slaan in het bos waar de volgende dag een grote fazantenjacht zal plaatsvinden. De één is door zijn vader opgevoed tot volwaardig stroper, de ander weet er niets van, maar heeft wel een slim idee. De oplettende lezer zal al snel doorhebben dat er iets aan dat idee scheelt, maar mij daagde het pas zo'n drie pagina's voor het einde... Leuk verhaal, toch.

Al met al een (zeer) vermakelijke serie kortverhalen, met een paar flinke hoogtepunten qua ideeën en twists, met cijfers (als ik ze zou geven) van een zes tot een dikke negen-en-een-half. Zie wel uit naar 'Switch Bitch', die heb ik hier ook nog liggen.

Dik vier sterren.

Mean Deviation: Four Decades of Progressive Heavy Metal - Jeff Wagner (2010)

geplaatst:
Voor de liefhebber. Van prog metal welteverstaan. En daar hoor ik bij. Heb hier wel wat tips opgedaan, maar niet zoveel als ik zou willen, oftewel: de meesten die echt zwaar de moeite zijn, kende ik al. Toch geen straf om eens uitgebreid dit stukje muziekgeschiedenis tot mij te nemen, al is het alweer een tijdje gelezen dat ik het las. Lijkt mij dat er sinds 2010 wel een aantal hoofdstukken bij geschreven kunnen worden, er is toch alweer veel gebeurd op dat gebied.

Niet bij uitstek een boek om een cijfer aan uit te delen, en dat laat ik dan ook maar achterwege.

Oblomov - Ivan Gontsjarov (1858)

Alternatieve titel: Oblomow

geplaatst:
Vrij typisch is dat ik vele malen in dit boek begonnen ben, maar nooit verder kwam dan een paar pagina's...

Voor de goed orde: ik kom elke dag mijn bed uit, een landgoed bezit ik niet, laat staan dat ik mijn jeugd als idyllisch heb ervaren. Mijn 'Olga' ben ik nog aan het zoeken.

Kan er dus verder niet veel over zeggen.

Pearl, The - John Steinbeck (1947)

Alternatieve titel: De Parel

4,0
geplaatst:
ZAP! schreef:
Las lekker weg. Niet heel bijzonder misschien, en idd wel erg obvious, maar zeker geen misser.

3,5*.
Dit zit me toch niet helemaal lekker. Dit boek las bijzonder lekker weg! Het zijn Steinbecks beschrijvingen van de natuur, de dorpjes en alle gebeurtenissen die ontzettend precies en boeiend zijn, zodat je je er bijna bij aanwezig waant. Heb ooit meer van de beste man gelezen, maar dat is allemaal ver weggezakt, maar ik weet nog wel dat toen ook al zo werkte. 'Niet heel bijzonder' slaat eerder op het verhaal an sich en het slot.


Heb 'Of Mice and Men' nog liggen, dus die ga ik binnenkort ook maar es soldaat maken. Hier durf ik nog wel een halfje bij op te gooien.

4,0*.

Prozess, Der - Franz Kafka (1925)

Alternatieve titel: Het Proces

5,0
geplaatst:
Dit boek heb ik kado gekregen van mijn neef J., het leek wel in ruil voor mijn 'kado' 'Het Slot' (een boek dat ik nooit helemaal uitgelezen heb) aan hem, even daarvoor.

Een beangstigend boek was het, en ik heb het nooit weer durven inkijken. De ervaring was er niet minder om. Ik ga het ook niet nog eens lezen, maar het is me altijd bijgebleven. Met min of meer dank aan J.. Het ga je goed, kerel,.

5*.

Short Friday - Isaac Bashevis Singer (1964)

Alternatieve titel: Vroege Sabbat en Andere Jiddische Verhalen

5,0
geplaatst:
Schitterende, sublieme reeks kortverhalen, met als hoogtepunt 'Alleen'; hier is de schrijver aangekomen in Amerika, het 'beloofde land', maar niets is wat het lijkt, laat staan dat het verder nog iets te bieden heeft. Het lot neemt een loopje met hem en hij legt zich er - uiteindelijk - bij neer.

Verder (o.a.) tal van verhalen over het 'oude land' in Polen, bv. het overbekende 'Yentl', dat de meesten wel kennen van de verfilming van ons aller liefste Barbra S.. Veel dybbuks en bizariteiten, je moet ervan houden, maar voor mij is het van eeuwigheidswaarde.

Het was ooit een kadootje van mijn oudste broer aan mijn moeder, en lange tijd heb ik het links laten liggen, maar begin deze eeuw bood het me troost van onschatbare waarde - zo gaat die shit.


Max. score. No. 1 in mijn top 10, voor altijd, naar mijn inschatting.

Sotn in Goray, Der - Isaac Bashevis Singer (1935)

Alternatieve titel: Satan in Goray

4,0
geplaatst:
Deze moest wel even bezinken. Sowieso is het een hele overwinning voor mij om weer eens een boek te lezen dat niet uit kortverhalen bestaat. Mijn insteek was tot kort geleden: als ik één keer aan een boek begonnen ben, wil het ook uitlezen en dat is praktisch gezien onmogelijk, dus met 'Der Sotn in Goray' heb ik die regel laten varen.

Ik was er al es in begonnen en het stukje van vrouwen die verkracht werden, en wiens buiken vervolgens opengesneden werden, er een kat in gestopt werd en weer dichtgenaaid werden, joeg me de stuipen op het lijf. En zo gaat Singer vaker op de horror toer, maar ook fantasy mag als genre aangemerkt worden. Dit is dan gebaseerd op een aantal feiten (pogroms, Sabbatai Zvi - waarvan ik dat van de laatste aanvankelijk niet doorhad, dank chris reifert), er wordt van alles bijgehaald en als je totaal geen voeling hebt met religieuze verhalen, dan kan dit nog een zware dobber zijn. Voor mij sluit het als afvallige precies aan bij waar ik religie vaarwel heb gezegd, maar nog altijd behoefte heb aan Het Mystieke, Het Fantastische en het Verschrikkelijke.

Onderweg vroeg ik een paar keer af hoe de door mij zo gewaardeerde schrijver hier een eind aan zou breien, en het moet gezegd dat hij het volledig uit de bocht laat vliegen, waarbij de film 'The Exorcist' verbleekt, in mijn optiek, om dan droogjes af te sluiten met een gemeend en letterlijk 'moraal van dit verhaal' - hij zal wel enig medelijden voor zijn lezers gevoeld hebben... Zelf weet ik nog steeds niet goed wat ik van dat einde vind, ik had het ergens wat nuchterder verwacht, maar toch is het een intrigerend boek vol bizarre gebeurtenissen, fantasierijke wezens, en treurige types die klap na klap te verduren krijgen, mooi opgebouwd met vele kleine hoofdstukjes en in twee delen gesplitst.

De stijl van (be)schrijven is in ieder geval weer verslavend, sommige stukken zijn zo spannend dat je wel twee keer zo snel aan het lezen lijkt te zijn, zo graag wil je weten hoe dat afloopt...

Vooralsnog een dikke acht.

Still Life: Sketches from a Tunbridge Wells Childhood - Richard Cobb (1983)

geplaatst:
Ik heb het geprobeerd, maar door de ontzettend ingewikkelde beschrijving in hoofdstuk één van hoe het plaatsje Tunbridge Wells in elkaar steekt en hoe de treinen er naartoe en doorheen lopen, inclusief zinnen die regelmatig nog langer zijn dan degene die ik nu aan het neerpennen ben (en volgens mij ook ingewikkelder - het is dan ook van de hand van een academicus op leeftijd), noopten mij ertoe voortijdig te stoppen, wat meteen funest bleek voor mijn leesopleving...

Jammer, en vreemd, want de eerste keer dat ik dat en volgens mij ook het tweede hoofdstuk las, jaren geleden, was het mij een stuk beter bevallen. Nou ja, misschien in de toekomst nog eens en maar even broeden wat ik als volgende ga pakken.

Ik markeer dit dan wel als recensie, maar een cijfer geven, doe ik natuurlijk niet.

True Grit - Charles Portis (1968)

4,5
geplaatst:
Af en toe borrelt er weer een boektitel in me op die ik ook nog gelezen heb, zoals nu net deze. N.a.v. de 'remake' van de Coens, waar ik indertijd nog even op moest wachten, had ik me dit boek alvast aangeschaft en gelezen. In het Engels. De originele verfilming met John Wayne heb ik (later?) ook nog aangeschaft.

Ik ben iets minder eensgezind met de rest, want ik vond dit heerlijk weglezen. De verfilmingen en het boek zitten elkaar daarbij ook nog niet eens in de weg, wat wel bijzonder is. Mattie is een geweldig personage en Portis vertelt haar belevenissen op een vlotte, ter zake doende manier. Het is zo'n boek dat je in vloek en een zucht uitleest, en dat zijn voor mij de beste.

Dik 4,5* voor nu.