menu

Hier kun je zien welke berichten ZAP! als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Avond Valt, De - Simon Carmiggelt (1980)

4,0
Meer van hetzelfde, na De Vrolijke Jaren. Eigenlijk gewoon heel fijn om te lezen, met hier en daar nog een uitschieter in positieve zin. Hier valt op dat zijn vrouw vaker voorkomt in de verhaaltjes, waarbij haar 'stille feminisme' erg memorabel is.

En dan heb ik Duiven Melken nog liggen.

Avonden: Een Winterverhaal, De - Simon van het Reve (1947)

Alternatieve titel: De Avonden

4,0
geplaatst:
Een fascinerende, inspirerende en aangename tuf in mijn aangezicht. Frits wist mijn hart te stelen.

Ik had verwacht dat Frits een eenling was, zonder werk of vrienden, die enkel in het ouderlijk huis rondhing en hoogstens wat op straat ('k had de filmposter gezien), maar dat liep dus anders.

Het is grotendeels een herhaling van zetten (samen eten, rondhangen in huis, bezoekjes en wandelingen), maar vooral die gesprekjes met Maurits fascineerden me en regelmatig heb ik hardop moeten lachen om heerschap van Egters en zijn gedachten, uitspraken en interacties, die met van alles tobt, maar telkens weer vrij makkelijk zijn zinnen verzet met humor en voortvarendheid, zodat het uiteindelijk een wat mij betreft wat ongrijpbaar portret oplevert. Wat niet erg is.

Van de dromen vroeg ik me ook af wat ze nou toevoegden aan het toch al wat vage verhaal, maar het meeste ervan kon me wel bekoren. Ergens las ik dat dit boek gaat over de generatiekloof en dat de ouders een sterk communistische achtergrond zouden hebben (weet helaas niet meer waar) ik dat las, maar met al die 'hallelujah' verwijzingen leken ze meer eerder katholiek en aangaande de relatie met zijn ouders vond ik die eerder aandoenlijk dan heel hard wringen.

Hoe dan ook heb ik me er goed mee vermaakt, hier en daar heel erg goed, dus dikke acht.

Bell Jar, The - Victoria Lucas (1963)

Alternatieve titel: De Glazen Stolp

4,5
Ik wist (en weet) niet veel over Sylvia Plath, maar was in de veronderstelling dat ze langer geleefd had na het uitbrengen van dit boek (toch minstens een decennium). Ik wist ook van tevoren niet dat het (ongeveer in de tweede helft) zo specifiek over haar mentale gesteldheid en ziekenhuisopname zou gaan.

Aanvankelijk vond ik het wel spannend om de avonturen van een jong aanstormend vrouwelijk talent in New York mee te beleven. Het was me wel duidelijk dat ze niet een persoon was die helemaal haar weg gevonden had, maar hopeloos leek ze me zeker ook niet. Tot en met hoofdstuk acht (waar ze op het eind voor de neus van Buddy Willard haar been brak) ging mijn eerste etappe. Toen heb ik het boek een tijdje weggelegd, ik weet niet precies waarom... iets met het langer willen laten na sudderen van kortere stukken i.p.v. in één ruk uit te lezen, zoiets.

Hoofdstuk negen is het laatste dat zich in New York afspeelt en dan begint hoofdstuk tien met haar terugreis per trein naar haar geboortestad Boston (of een suburb daarvan) en vanaf dat moment wordt het vrij snel een heel ander verhaal. In het eerste deel waren het de (vaak bescheiden) belevenissen en vooral prachtige omschrijvingen die me helemaal mee kregen, daarna werd het steeds droeviger en diep confronterend, en eerlijk gezegd kwam de stijl mij daar ook vaker zakelijker over, met minder passages die van een rake schoonheid overliepen. En als je persoonlijk nooit kennis hebt gemaakt met welke kant dan ook van de psychiatrie, dan kan dit nog wel es rauw op je dak vallen. Niet dat ik 'The Bell Jar' in zo'n geval zou afraden, juist niet.

Ik heb helaas niet een potlood gebruikt om de eruit springende passages te markeren (ik ga het boek zeker nog eens lezen, dus misschien...), dus moet je het doen met deze, die nog niet tot het beste behoort, maar ik nog wel redelijk makkelijk terug kon vinden:

'Piece by piece, I fed my wardrobe to the night wind, and flutteringly, like a loved one's ashes were ferried off, to settle here, there, exactly where I would never know, in the dark heart of New York.'

En nog een stukje schiet me net te binnen, wat meteen een tekenend stukje opvoeding van Esther Greenwood illustreert: 'It's not that we hadn't enough at home, it's just that my grandmother always cooked economy joints and economy meat loafs and had the habit of saying, just before you lifted the first forkful to your mouth, "I hope you enjoy that, it cost forty-one cents a pound," which always made me feel I was somehow eating pennies instead of Sunday roast.'

Het eerste deel zou ik met weinig moeite vijf sterren geven, het tweede gaat eerder richting een dikke acht.
Dus dan is een eerlijk cijfer is gauw gegeven. Indrukwekkend en humbling.


4,5*.

Kaas - Willem Elsschot (1933)

4,0
geplaatst:
Het 'voorwoord' van het boek, inclusief de woordenlijst, kon ik niet echt wat mee, maar de 'echte' openingsscène in het huis van de stervende moeder was fantastisch, net als die op het einde waar hij wat dwaalt over de begraafplaats. Daartussen een verhaal dat ik zeker de moeite vond, maar verrassend was het eigenlijk nergens en de hoop in het boek weg te zakken als zou ik steeds verder en verder in de stinkende gele krochten van een vettige Edammer verdwijnen, daar kwam maar weinig van terecht. Helaas, ...kaas. Maar toch: ik heb me er meer dan prima mee vermaakt.

8.

Man and Two Women, A - Doris Lessing (1963)

Alternatieve titel: Een Man en Twee Vrouwen

10 van de oorspronkelijk 19 verhalen dus... Verhaal nummer 1, het titelverhaal, kon me helaas weinig boeien en de schrijfstijl stond me ook wat tegen; alles werd heel erg droog beschreven (zou ook nog ten dele aan de vertaling kunnen liggen...?). Het einde liet me ook met een gevoel achter van Was dit het nu?

Toch doorgezet en dus volgde het wel zeer korte 'Een kamer'. Ondanks de schrijfstijl - waar ik gewoon wat aan moest wennen, denk ik - vond ik dat wel een intrigerend, haast esoterisch aandoende beschrijving van een droomervaring die je in positieve zin met meerdere vragen laat zitten.

'Aantekeningen voor een psychologisch rapport' is een wat misleidende titel, maar het is een boeiende geschiedenis van een opgroeiend meisje tot volwassen vrouw met een sterk einde.

'Een vrouw op een dak' gaat over een hete zomer, drie nogal verschillende werklui die te maken krijgen met een... juist. Leuk, maar ook scherp, met een aardig einde. De schrijfstijl is inmiddels boeiend te noemen.

'Een van het kleine lijstje' dan. Hoewel 't prima weg las, vond ik het gemiddeld minder boeiend allemaal, maar Lessing werkt wel toe naar een sterk en indringend laatste deel.

'Dialoog' zou ik op no. 3 van deze 10 verhalen zetten. Over de belevingswereld van een vrouw die in een moeilijke relatie verkeerd met haar zieke man, of vriend - dat werd me niet duidelijk. In ieder geval erg mooi beschreven.

'Intermezzo', over twee vrouwen die een confrontatie aangaan inzake dezelfde man, vond ik ook weer minder boeiend.

Dan het beste verhaal in mijn beleving. 'Naar kamer negentien' beschrijft hoe een vrouw na een wat laat huwelijk met kinderen langzaamaan de weg kwijtraakt in de zoektocht naar zichzelf. Het einde is niet verrassend misschien, maar de weg ernaartoe des te indringender.

'Hommage aan Isaac Babel' is weer heel erg kort en als tussendoortje best aardig. Ben wel benieuwd geworden naar wie Isaac Babel precies was. - edit/ pardon, Isaak Babel voor wie 'm hier eerst ook niet vinden kon.../edit -

Laatste verhaal 'England vs. England' kon ik wel wat van mezelf in terugvinden en was alleen daarom al de moeite waard. Lessing legt hier heel scherp de vinger op wat zere plekken. Het einde vond ik in eerste instantie wat flauwtjes, maar misschien moet ik er het positieve van inzien.

Al met al een interessant boek, en Lessing is misschien ook niet een schrijfster die ik meteen 'doorheb' of anders gezegd: een keer vaker lezen zou geen kwaad kunnen, zeer waarschijnlijk.
Geen cijfer, en nu aan 'The fifth child' beginnen, in het Engels, en daarna es kijken of ik deze in het Engels met alle 19 verhalen nog eens wil opzoeken...

Peter Marijnen - Ans van der Heide-Kort (1979)

3,5
De ouderwetse en vaak te ingewikkelde / pretentieuze / afstandelijke schrijfstijl houden regelmatig tegen dat ik hier goed in kom. Ook kan je goed merken dat een schrijver heeft geprobeerd in conclaaf met Peter (en in mindere mate met velen uit zijn omgeving) een soort evenwicht te bereiken tussen alle betrokkenen en hun gezinspunten en dat het daardoor veel aanstipt en -roert qua heftige materie, maar te weinig een sterk verhaal vertelt (en dan zijn er nog de nodige redactie- en anderszinse vautjes die ik verder niet zo heel erg vind).

Toch is dit ook regelmatig een indrukwekkend en treffend relaas over een jongetje, jongeman, (en een - streng katholiek, oef - gezin gezin) dat, die, simpel gezegd met een hele hoop shit te dealen krijgt door de ernstige spierziekte genaamd Duchenne (al wordt regelmatig weersproken dat Peter precies deze vorm van dystrofie zou hebben - en wat ik ervan weet, bevestigt dat, al hoor ik de laatste jaren wat verwarrende berichten hierover). En toch breekt er af en toe ook daglicht door, een beetje dan toch, soms.

Vrolijke Jaren, De - Simon Carmiggelt (1987)

4,0
'De Vrolijke Jaren' staat vol met leuke verhaaltjes (zgn. Kronkels, allemaal eerder in Het Parool gepubliceerd) over niet al te uitzonderlijke, maar toch interessante interacties, vaak tussen Carmiggelt en de een of de ander, een andere keer observeert hij meer.
Het is de eerste keer (in elk geval in heel lange tijd) dat ik wat lees van Carmiggelt en het beviel me goed. De interacties met zijn kleinkind(eren) zijn leuk en zijn schrijfstijl bevalt me. Ik kwam regelmatig woorden tegen waar ik nooit eerder van gehoord had en dat iemand bv. z'n 'sjokkemel omstiette', klinkt wel grappig. En 'omstieten' is kennelijk nog steeds correct.

'In het Woud' is mijn favoriet, waarin een bijna sprookjesachtige sfeer wordt nedergezet. 'Geniaal' zou ik als goede tweede noemen, maar er zit niet een verkeerd verhaaltje tussen. 'Leest lekker tot heerlijk weg', is de conclusie.'Er gebeurt niet veel' zou je ook kunnen zeggen, maar juist dat het dan nog zo weet te boeien, is een verdienste.

Op naar 'De Avond Valt', eenzelfde soort verzameling Kronkels, die hier al in de wacht staat.