Meer van hetzelfde, na De Vrolijke Jaren. Eigenlijk gewoon heel fijn om te lezen, met hier en daar nog een uitschieter in positieve zin. Hier valt op dat zijn vrouw vaker voorkomt in de verhaaltjes, waarbij haar 'stille feminisme' erg memorabel is.

En dan heb ik Duiven Melken nog liggen.

Een fascinerende, inspirerende en aangename tuf in mijn aangezicht. Frits wist mijn hart te stelen.

Ik had verwacht dat Frits een eenling was, zonder werk of vrienden, die enkel in het ouderlijk huis rondhing en hoogstens wat op straat ('k had de filmposter gezien), maar dat liep dus anders.

Het is grotendeels een herhaling van zetten (samen eten, rondhangen in huis, bezoekjes en wandelingen), maar vooral die gesprekjes met Maurits fascineerden me en regelmatig heb ik hardop moeten lachen om heerschap van Egters en zijn gedachten, uitspraken en interacties, die met van alles tobt, maar telkens weer vrij makkelijk zijn zinnen verzet met humor en voortvarendheid, zodat het uiteindelijk een wat mij betreft wat ongrijpbaar portret oplevert. Wat niet erg is.

Van de dromen vroeg ik me ook af wat ze nou toevoegden aan het toch al wat vage verhaal, maar het meeste ervan kon me wel bekoren. Ergens las ik dat dit boek gaat over de generatiekloof en dat de ouders een sterk communistische achtergrond zouden hebben (weet helaas niet meer waar) ik dat las, maar met al die 'hallelujah' verwijzingen leken ze meer eerder katholiek en aangaande de relatie met zijn ouders vond ik die eerder aandoenlijk dan heel hard wringen.

Hoe dan ook heb ik me er goed mee vermaakt, hier en daar heel erg goed, dus dikke acht.