Deze viel me tegen, net als drie voorgaande kortverhalen van Poe. Alleen op ‘Metzengerstein’ heb ik hier tot nu toe kunnen stemmen, en die intrigeerde me wel. Deze slecht noemen gaat te ver (las vlot weg) maar ik vond het allesbehalve indrukwekkend, spannend of verrassend… misschien is dit soort fantasy / ‘horror’ niet aan mij besteed? Kan ik m’n lol nog op met mijn aanwinst.

P.s.: de schrijver geeft zelf aan, na het einde van het verhaal, dat deze voor het eerst in 1831 werd gepubliceerd.

Heb me weer naar de (luie) leesbank weten te sleuren (ja, dezelfde bank waarop ik wekenlang niet verder kwam dan dom Tetris spelen, grotendeels) en met dit dunne boekje ging dat wonderwel heel goed. De eerste van ‘t Hart die ik las, en meteen erg aansprekend. Aanvankelijk dacht ik ‘wat kunnen mensen toch raar doen als het op de liefde aankomt’, maar toen schoten me mijn eigen ervaringen me ineens te binnen, dacht ‘o, wacht even…’ en las maar snel weer verder…

Maarten weet het prachtig te vertellen en ik kwam ietwat langzaam, maar toch heel zeker in het verhaal, dat eigenlijk maar van 1 kant verteld wordt. Iets teveel aanhalingen van K. e.d. w.m.b., maar goed. Regelmatig erg grappig ook. Ik zie er zeker naar uit meer van hem te gaan lezen; voordeel van weinig lezen in je leven is dat je dan later nog veel moois tegemoet kan zien. Deo volente, zoals sommigen er dan bij plegen te zeggen.

Kleine 8.