"Isaac Bashevis Singer is een schrijver om gek van te worden, een wonderbaarlijke verschijning in de Jiddische literatuur, onvergetelijk, onnavolgbaar, onbeschrijflijk." Dit zegt Henry Miller over de man wiens werk in deze bundel is opgenomen. -
- zo las ik na afloop op de achterflap. Meneer Miller ken ik niet (blijk wel via via iets van zijn werk kennis te hebben genomen), maar ik ben het hartgrondig eens met zijn loftuitingen.

Één enkel greepje uit deze bundel:

"Hij" (de mens) "heeft een blaasbalg in zijn borst, die doorlopend op en neer moet gaan. Aan zijn linkerkant heeft hij een klein zakje, dat altijd moet kloppen en trillen. Hij stopt zich vol met een soort schimmel dat groeit op modder of zand. Hij moet dat soort schimmel onafgebroken verzwelgen en kan het pas weer uitwerpen, nadat het door zijn lichaam is gegaan. Zijn levensloop hangt af van duizend wisselvalligheden en daarom is hij zo kwaadaardig en boos." (...) "Ze putten hun wijsheid uit geperste houtpulp, volgesmeerd met inktvlekken. En hun ideeën rijzen in een slijmerige substantie, die ze meedragen in een benen schedel op hun nekken" (...)

Wie houdt er nou niet van zo'n man. Ik beschouw hem als m'n 3e opa.