"Zo is het! De mens is alleen goed uit berekening, krankzinnigheid of lafheid."

Het begon een beetje als een spannend jongensboek, maar dan een stuk gewelddadiger. Osewoudt volgt nogal blindelings de bevelen van Dorbeck op, dit wegens zijn minderwaardigheidscomplex en gebrek aan moreel kompas. Een weldenkend mens zou toch op z'n minst de grootste twijfels hebben waarom deze of gene dood moest in opdracht van een in principe volkomen vreemde. Later blijkt ook nog eens dat één van de drie slachtoffers aan de Kleine Houtstraat 32 onschuldig (te goede trouw) te zijn geweest...

Dan ontmoet hij Marianne en komt met de opbloeiende romance meer gevoelsleven van Osewoudt bloot te liggen en dat gaf hem de nodige sympathie. Maar na zijn laatste gevangenneming als spion voor de Duitsers volgt een lange reeks verhandelingen over hoe-het-nu-eindelijk-zit met een sof van een 'conclusietje' : hij heeft zich Dorbeck enkel ingebeeld - ik kan het niet anders interpreteren. Onbegrijpelijk waarom hij vervolgens met een kogelregen sterven moest...?

Het las verder wel prima weg en was het regelmatig interessant genoeg, dat kan ik niet ontkennen. En het korte stukje waaruit ik de quote heb geplukt, sprong er voor mij echt uit, zeker de actualiteit indachtig.

Dit boek greep me erg aan, heb het in een dagje uitgelezen omdat ik zo snel mogelijk wilde weten hoe het verder ging / afliep. Beide partijen gaan door een persoonlijke hel, maar eigenlijk leefde ik het meest mee met Florence. Wel kon ik Edward goed begrijpen, daar op dat strand en achteraf is het sowieso vaak makkelijk praten. Wel jammer dat McEwan ervoor koos om alleen in te zoomen op het persoonlijke leven (relaties, seks) van Edward, op het einde, van Florence komen we alleen te weten dat ze erg succesvol is geworden met haar muziek. Moeten we maar aannemen dat zij nooit iets ontwikkelde op het relationele vlak? Want er waren wel degelijk momenten dat zij heuse opwinding begon te voelen tijdens die nacht...

(reactie op ander bericht)

Volgens mij is / wordt dat juist heel erg duidelijk; beiden zijn zo goed als 'seksloos' opgevoed en malen derhalve enkel intern over hoe zich te gedragen tegenover elkaar en de communicatie is compleet gemankeerd omdat ze bang zijn iets verkeerds te zeggen. Het hangt misschien niet alleen af van die moraal (persoonlijkheden bv.), maar toch.

Dikke 8 voor nu.

Elk hoofdstuk betreft een schriftelijk verslag van een interview dat zo rond 2007 werd gehouden en opgenomen, en behandelt één liedje van de hand van Andy Partidge. Todd Bernhardt deed de (soms best intieme) interviews, waaruit blijkt dat hij Amerikaan en drummer is, maar meer kan ik zo niet over hem vinden.

Regelmatig vermakelijk, grappig en interessant om te lezen over Andy's benadering van het ambacht liedjes schrijven (iets waar ik me vroeger ook aan gewaagd heb en met tussenpozen nog steeds wel eens - geheel en al op amateurniveau!), maar soms moest ik me er ook toe zetten om verder te lezen, want het blijkt niet altijd even makkelijk om iets dat hij zo intuïtief benadert, afdoende in woorden te vangen. Maar, moedige poging niettemin.

Verder komt er van alles voorbij, zoals de thuishaven Swindon, waar Andy totaal mee vergroeid is, allerlei anekdotes over de muziekbusiness en bv. de eye-opener dat de ingrediënten voor de psychedelische muziek van de late jaren '60 eigenlijk daarvoor al in lichtelijk andere vormen te ontwaren waren.

Kleine 7.

Toch wel een intense leeservaring, kort als het mag zijn. Alles is me ook nog niet 100% duidelijk, maar misschien mag / moet je als lezer er zelf deels zelf ook wat van maken. Was hij nou wel of niet laf? Zelf zegt de verteller uiteindelijk van wel, maar ik heb er mijn eigen gedachten bij; binnen het strenge regime van het leger is hij laf, maar zijn eerste redenering voor zijn keuze(s) kan ik goed in meegaan - wat natuurlijk wel consequenties heeft...

Maar ik ga dit verhaal, of beter gezegd, relaas, zeker nog eens weer lezen! Voor nu een dikke 8.