The Lovely Bones heeft een opmerkelijk perspectief, namelijk dat van Susie Salmon. Vanuit haar eigen hemel, bekijkt en interpreteert ze de gebeurtenissen na haar dood.

Sebold zet een indrukwekkend volwassen Susie neer, maar ook haar achtergebleven familie of zelfs de wat minder aanwezige karakters zoals Holly, hebben stuk voor stuk hun eigen charmes. Sebold beschrijft het proces wat in de 'Inbetween' en op aarde plaatsvind bekwaam, wat het boek boeiend maakt. Ze weet je op de juiste momenten diep te raken. Voor mij was het boeiendste aspect, de scheiding tussen Susie en haar omgeving op aarde. Hoe hier op één of andere manier overheen te komen, echt contact maken, dat lukt bijna niet meer.

Ik wilde 'The Lovely Bones' dan ook bijna door mijn kamer smijten nadat Sebold Susie terug laat komen in het lichaam van Ruth. Wat volgt is sex met haar tienerliefde, Ray. Deze passage is bijna smakeloos in vergelijking met de strekking van de rest van het boek en doet voor mij gigantisch af aan het einde. Sebold trekt haar persoonlijke Ogilvie's en Char's uit de kast in de vorm van haar karakters. De subtiliteit? Totaal verdwenen. Juist dit aspect vond ik prachtig in het boek.

Desalniettemin zou ik The Lovely Bones een aanrader noemen. De verrassende en unieke aanpak van het vertelperspectief, de krachtige emotionele passages en goed uitgewerkte karakters maken het tot een geslaagd verhaal.