Er staan veel boeken in de kast. Als ik er een wil vinden, moet ik nogal eens hee; aandachtig kijken. Maar de laatste der rechtvaardigen kan ik blindelings, in het donker - excuus voor deze lelijke tautologie - vinden. Met de ogen van mijn vingers, met de ogen van mijn ontroering.

In mijn puberteit kwam ik voor het eerst in aanraking met de boeken van Wodehouse. Allemaal compleet onzinnige, niets aan de voortgang van de mensheid toevoegende boeken, die ik nu, inmiddels boven de 70, nog steeds lees. Ik kan nog steeds lachen om passages die ik uit mijn hoofd ken, de exemplaren die ik in bezit heb vallen onderhand uit elkaar van ellende - ik verwacht dat, als ik eenmaal dood ben, de allermooiste uitgaven (ed. Herbert Jenkins!!) spontaan verkruimelen - of ten hemel varen, dat is nòg waarschijnlijker.

Leest er nog wel íemand nog Wodehouse, in deze treurige dagen van populisme, Eurovisie Songfestivals en de opperheerschappij van Koning Geld?