Het eerste essay van dit boekje (ook 'Alleen maar kijken' getiteld) is werkelijk schitterend. Rest van het boek is wat meer hardcore filosofie en iets lastiger door te komen.

De opzet van De Jaren is origineel: door het documenteren van haar eigen leven geeft Ernaux schijnbaar willekeurige ervaringen samenhang en betekenis. Het is bijna alsof het vastleggen van deze beelden het hoofd kan bieden aan haar eigen vergankelijkheid. Ondanks dit gevoelige thema wist het boek me niet echt te raken. Het is nogal afstandelijk geschreven: het kent geen plot, weinig diepgang in de ‘personages’ en ontaardt vaak in gedetailleerde opsommingen van (soms willekeurige) Franse verschijnselen.

De vlakke vertelstijl wordt ruimschoots gecompenseerd door rake observaties over vergankelijkheid en het verlies aan individualiteit na het starten van een gezin, maar De Jaren voelde soms meer als een analytisch essay dan een pakkend boek. Verder is de kritiek op de consumptiemaatschappij – hoewel er inhoudelijk niet veel op af te dingen is – nogal voor de hand liggend. Ernaux recapituleert de visie van invloedrijke academici (als Marcuse, Baudrillard en Bourdieu) maar voegt daar, inhoudelijk en literair, niet zoveel aan toe.

Slotsom: een moedig en origineel boek dat niet helemaal uit de verft komt.

Ik houd gemengde gevoelens over aan het lezen van Zo begint het slechte. Ik vond de eerste 200 pagina's lastig door te komen, maar daarna wist het verhaal me opeens te grijpen. Toch las ik vooral door vanwege de 'onthullingen' van de geheimen, en niet zozeer omdat het verhaal me op het niveau van de zin of de alinea zo enorm raakte. Hoewel er inderdaad een aantal prachtige passages in het boek staan, zoals de scene tussen Juan en Beatriz. (Vreemd trouwens dat dit op de achterflap al verklapt wordt.)