menu

Hier kun je zien welke berichten PQV00 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Chosen, The - Thea Harrison (2018)

Alternatieve titel: Elder Races #9.7

4,0
Dit verhaal past mijns inziens in het geheel niet BINNEN de ‘Elder Races’ serie. De overeenkomsten daarmee bestaan enkel uit de locatie van de gebeurtenissen, in dit geval merendeels op of rond een abdij van priesteressen van Camael, de godin van huis en haard, op een eiland op het ‘Ander Land’ Ys (een gebied dat door bijzondere toegangen met de aarde is verbonden), de namen van de goden, het Masque-feest bij de midwinterwende. Geen Wyr, Dark en Light Faes, griffioenen, medusa’s of andere fabeldieren en bijzondere wezens. Enkel priesteressen die tevens met toverkracht kunnen genezen, waarvan hun leider, de Gekozene in een bijzondere band staat met de godin. En de auteur laat de lezer praktisch tot aan de laatste pagina (nou ja, 165 van 167) wachten totdat het ‘iets’ wordt tussen Wulfgar, de Wolf van Braughe, en Lily, de Gekozene, hoewel je dat natuurlijk vanaf pagina 13 voelt aankomen.

Circe - Madeline Miller (2018)

4,0
Is The Song of Achilles het levensverhaal van Akhilleus, verteld door Patroklos, en daarmee voornamelijk gebaseerd op de Ilias, waarbij Madeline Miller zich de nodige vrijheden veroolooft ten opzichte van het origineel, dan is dit boek voornamelijk gebaseerd op de Odysseia, opnieuw met de nodige vrijheden en uiteraard met verwijzingen naar gebeurtenissen die verhaald worden in de ‘Ilias’. Dus het levensverhaal van Circe (de Latijnse schrijfvorm van het Griekse Kirke) door haar zelf verteld. Vooropgesteld: beide klassieke Griekse werken behoren niet tot mijn persoonlijke achtergrondkennis of het gedachtegoed waarmee ik ben grootgebracht. Maar gelukkig heb ik in dat opzicht twee personen die mij haarfijn de zaken kunnen uitleggen en is Wikipedia, met de nodige voorzichtigheid, een informatiebron.
In de ‘Odysseia’ komt Kirke pas naar voren wanneer Odysseus op haar eiland aan land gaat. In dit boek wordt begonnen met haar geboorte als dochter van de zonnegod / Titaan Helios en daarmee is zij tevens onsterfelijk. Wat voor haar slechts een moment lijkt betekent voor een sterfelijk wezen lange tijd. Dus is zij bij de ontmoeting met Odysseus eigenlijk in vergelijking vele honderden jaren oud, maar lijkt nog jong.
Opnieuw staan in deze roman zaken geschreven door Madeline Miller die of onjuist (b)lijken of historisch onjuist.

Op pag. 11 schrijft MM: ‘Four more children were born, … until at last, in desperation, Rhea swaddled a stone and gave it to him to swallow instead. Kronos was deceived, and the rescued baby, Zeus, was taken to Mount Dicte to be raised in secret.’
Op pag. 111 wordt zulks echter: ‘Mount Dicte, it is called. … and in one of its shadowed caves Zeus himself was born and hidden from his devouring father.’
Volgens de mythen gebeurde een en ander zo: Toen Rhea aanvoelde dat haar zesde kind geboren zou worden, ging zij te rade bij haar moeder Gaia om een plan te bedenken het kind te redden, zodat het kind later Kronos zou kunnen straffen voor diens daden tegen zijn eigen vader Ouranos en wat hij zijn voorgaande kinderen had aangedaan. Rhea verschool zich op Kreta waar Zeus werd geboren en gaf Kronos toen een in luiers omwikkelde steen die hij prompt inslikte.

Op pag. 68 schrijft zij: ‘The doors of the house were broad oak, banded with iron.’ En op de volgende pagina: ‘… my thumb across the knives, bronze and iron, but …’
Dan op pag. 120: ‘… the creature’s new cage. It was … forged of a silver-grey metal. … smooth and thick as saplings. I could smell the iron in it, but what more I could not tell.’
De wapens en wapenrustingen die Homeros in de ‘Iias’ en ‘Odysseia’ beschrijft waren gemaakt van brons. De val van Troje (archeologisch Troje VII) valt samen met de ineenstorting van het Bronzen Tijdperk rond 1177 voor de huidige jaartelling (zie ook: Collapse of the Bronze Age, The End of the Bronze Age en 1177 B.C.: The Year Civilization Collapsed). De Hettieten wisten echter al tussen 1400 en 1300 voor de huidige jaartelling ijzer te bewerken, getuige de vondst van een ijzeren dolk met gouden heft, versierd met halfedelstenen, gevonden in het graf van Tutankhamun, toegeschreven als een geschenk van de koning der Hettieten (Suppiluliuma I?) aan de farao van Egypte.

Het verhaal van Circe begint op pag. 1 en eindigt op pag. 333 (paperback versie, geldt ook voor alle verwijzingen naar pagina’s in dit bericht), maar het is pas op pag. 174, dus voorbij het midden, dat Odysseus voor haar verschijnt, hoewel Hermes haar diens komst lang tevoren heeft voorspeld.

Waar in The Silence of the Girls Odysseus (onjuist) degene zou zijn geweest die Astyanax (het zoontje van Hektor en Andromache) na de inname van Troje heeft gedood door hem van de akropolis naar beneden te werpen, noemt Madeline Miller in dit boek correct Neoptolemos / Pyrrhus (de zoon van Akhilleus en Deidameia) als de dader daarvan.

Zelfs voor iemand als ik zonder veel achtergrondkennis van de personen, omstandigheden, gebeurtenissen en wat dies meer zij een onderhoudend, vaak spannend, boek dat door mij als een grote ‘fantasy’ werd gelezen.

Dragon Bound - Thea Harrison (2011)

Alternatieve titel: Elder Races #1

4,0
Kennelijk heeft de auteur al bij het schrijven van dit boek een gehele serie in gedachten gehad. Als lezer word je immers al vroeg in het boek geconfronteerd met een veelvoud van namen en, in dit geval, daarbij behorende fabeldieren als griffioenen, harpijen en dondervogels als medestanders van Dragos Cuelebre, het Grote Beest, de Wyrm, de oudste van de Wyr, multimiljardair zakenman en een vuurspuwende draak (met bijbehorend licht ontvlambaar karakter) in zijn andere gedaante. Lichte en Duistere Feeën, Elfen en Goblins zijn daarnaast zijn tegenstanders of bij tijd en wijle bondgenoten. En ja, ik heb even de plotomschrijvingen van de volgende delen gelezen om me daarvan te vergewissen. In eerste instantie had ik enkele latere novellen gelezen (lekker vlot uit) en wist dus in dit boek wat er komen zou. Desondanks wordt mijn interesse gewekt om ook de tussenliggende delen stuk voor stuk te lezen. Dus op naar Storm's Heart

En Najagen van Wind - Alex Verburg (2004)

4,0
Opnieuw (zie ook: Het Huis van Mijn Vader) lijkt Peter een ‘alter ego’ te zijn van Alex Verburg. Bovendien wordt herhaaldelijk teruggegrepen naar gebeurtenissen die buiten het bestek van deze roman liggen, maar alleen in het voorbijgaan genoemd, die uitvoeriger beschreven worden in “Het Huis van Mijn Vader”. Meer dan in dat boek, waar het een enkele gebeurtenis is, is in deze roman sprake van de ambivalentie in de hoofdpersoon: naar welke sekse gaan zijn ware gevoelens uit?

Huis van Mijn Vader, Het - Alex Verburg (2002)

4,5
In hoeverre is dit een autobiografie? Het bevat volgens mij in ieder geval autobiografische elementen. Of de auteur, Alex Verburg, heeft gemakshalve de levensloop van de hoofdpersoon, Floris van Zestienhoven, qua plaats in de tijd aan die van hemzelf gelijkgemaakt. Gemakkelijk om je niet te vergissen in historische zaken of huiselijke omstandigheden. Die gelijkstelling begint al in de eerste regels van het boek, waarin Floris zichzelf voorstelt: “Ze noemen me een zondagskind. Dat komt omdat ik op een zondag geboren ben, maar ook omdat ze mij een gelukkig kind vinden, denk ik.” Alex Verburg werd geboren op 13 december 1953 en dat was een zondag. Hij laat Floris ook in december 1953 (na de watersnoodramp) geboren worden. Bovendien is de omslagfoto uit de ‘collectie auteur’ en stelt mogelijk zichzelf voor als jongen. Als tiener krijgt hij een relatie (of gaat een relatie aan) met een bijlesleraar die een jaar of tien ouder is dan hij. Op geen enkele wijze wordt in dit boek enig drama ten aanzien van de gemeenschap tussen de knaap en de volwassene naar voren gebracht. Uit niets blijkt enige dwang, verzet, afkeer of walging. Ook niet nadat hij in Parijs zijn eerste ervaring met een (ouder) meisje opdoet. Floris lijkt op zoek te zijn naar zijn eigen identiteit en seksualiteit, wars van elke conventie.

Troll Mountain - Matthew Reilly (2015)

4,0
Hier vlieg je doorheen. Bedoeld als jeugdboek duurt het langer (meer bladzijden) voordat de eerste dode ten gevolge van het doel van het verhaal valt, terwijl in de andere boeken van Reilly zowat vanaf de eerste pagina je de lijken om de oren vliegen, aangejaagd door even zoveel ontploffingen. Maar dat betekent niet dat er geen doden vallen, niet minder dan bijna - op twee trollen na - de gehele stam trollen wordt uitgeroeid.
Groot lettertype en gelet op het verhaal met trollen, geen ver ontwikkeld wapentuig als in Reilly's overige avonturenromans. Desalniettemin moet de hoofdpersoon (Ralf) menige beproeving doorstaan voordat hij als held tevoorschijn kan komen.