menu

Hier kun je zien welke berichten PQV00 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Chosen, The - Thea Harrison (2018)

Alternatieve titel: Elder Races #9.7

4,0
Dit verhaal past mijns inziens in het geheel niet BINNEN de ‘Elder Races’ serie. De overeenkomsten daarmee bestaan enkel uit de locatie van de gebeurtenissen, in dit geval merendeels op of rond een abdij van priesteressen van Camael, de godin van huis en haard, op een eiland op het ‘Ander Land’ Ys (een gebied dat door bijzondere toegangen met de aarde is verbonden), de namen van de goden, het Masque-feest bij de midwinterwende. Geen Wyr, Dark en Light Faes, griffioenen, medusa’s of andere fabeldieren en bijzondere wezens. Enkel priesteressen die tevens met toverkracht kunnen genezen, waarvan hun leider, de Gekozene in een bijzondere band staat met de godin. En de auteur laat de lezer praktisch tot aan de laatste pagina (nou ja, 165 van 167) wachten totdat het ‘iets’ wordt tussen Wulfgar, de Wolf van Braughe, en Lily, de Gekozene, hoewel je dat natuurlijk vanaf pagina 13 voelt aankomen.

Dragon Bound - Thea Harrison (2011)

Alternatieve titel: Elder Races #1

4,0
Kennelijk heeft de auteur al bij het schrijven van dit boek een gehele serie in gedachten gehad. Als lezer word je immers al vroeg in het boek geconfronteerd met een veelvoud van namen en, in dit geval, daarbij behorende fabeldieren als griffioenen, harpijen en dondervogels als medestanders van Dragos Cuelebre, het Grote Beest, de Wyrm, de oudste van de Wyr, multimiljardair zakenman en een vuurspuwende draak (met bijbehorend licht ontvlambaar karakter) in zijn andere gedaante. Lichte en Duistere Feeën, Elfen en Goblins zijn daarnaast zijn tegenstanders of bij tijd en wijle bondgenoten. En ja, ik heb even de plotomschrijvingen van de volgende delen gelezen om me daarvan te vergewissen. In eerste instantie had ik enkele latere novellen gelezen (lekker vlot uit) en wist dus in dit boek wat er komen zou. Desondanks wordt mijn interesse gewekt om ook de tussenliggende delen stuk voor stuk te lezen. Dus op naar Storm's Heart

En Najagen van Wind - Alex Verburg (2004)

4,0
Opnieuw (zie ook: Het Huis van Mijn Vader) lijkt Peter een ‘alter ego’ te zijn van Alex Verburg. Bovendien wordt herhaaldelijk teruggegrepen naar gebeurtenissen die buiten het bestek van deze roman liggen, maar alleen in het voorbijgaan genoemd, die uitvoeriger beschreven worden in “Het Huis van Mijn Vader”. Meer dan in dat boek, waar het een enkele gebeurtenis is, is in deze roman sprake van de ambivalentie in de hoofdpersoon: naar welke sekse gaan zijn ware gevoelens uit?

Huis van Mijn Vader, Het - Alex Verburg (2002)

4,5
In hoeverre is dit een autobiografie? Het bevat volgens mij in ieder geval autobiografische elementen. Of de auteur, Alex Verburg, heeft gemakshalve de levensloop van de hoofdpersoon, Floris van Zestienhoven, qua plaats in de tijd aan die van hemzelf gelijkgemaakt. Gemakkelijk om je niet te vergissen in historische zaken of huiselijke omstandigheden. Die gelijkstelling begint al in de eerste regels van het boek, waarin Floris zichzelf voorstelt: “Ze noemen me een zondagskind. Dat komt omdat ik op een zondag geboren ben, maar ook omdat ze mij een gelukkig kind vinden, denk ik.” Alex Verburg werd geboren op 13 december 1953 en dat was een zondag. Hij laat Floris ook in december 1953 (na de watersnoodramp) geboren worden. Bovendien is de omslagfoto uit de ‘collectie auteur’ en stelt mogelijk zichzelf voor als jongen. Als tiener krijgt hij een relatie (of gaat een relatie aan) met een bijlesleraar die een jaar of tien ouder is dan hij. Op geen enkele wijze wordt in dit boek enig drama ten aanzien van de gemeenschap tussen de knaap en de volwassene naar voren gebracht. Uit niets blijkt enige dwang, verzet, afkeer of walging. Ook niet nadat hij in Parijs zijn eerste ervaring met een (ouder) meisje opdoet. Floris lijkt op zoek te zijn naar zijn eigen identiteit en seksualiteit, wars van elke conventie.