Barnes laat ons in het hoofd van Tony Webster kruipen: een man die terugkijkt op zijn jeugd, vriendschappen, een oude geliefde — en gaandeweg ontdekt dat zijn herinneringen niet fout zijn, maar selectief geconstrueerd. Het verleden blijkt niet iets wat je bezit, maar iets dat jou bezit — en af en toe herschept.

Wat Tony dacht dat hij wist, blijkt onbetrouwbaar.
Wat hij dacht vergeten te zijn, blijft onderhuids aanwezig.
En wat hij meende te begrijpen over anderen, blijkt grotendeels over hém te gaan.

Barnes schrijft daarover met klinische precisie, maar ook met existentiële tederheid. Het gaat over:

- schuld en verantwoordelijkheid,

- tijd als vertekening,

- de limieten van weten,

- de traagheid waarmee waarheid zich soms aandient.

Het is een boek dat vraagt:

“Wat gebeurt er als je niet alleen je herinneringen bekijkt, maar ook je rol in het geheugen van een ander?”