stem geplaatst

stem geplaatst

Veel dank aan Rasmus Dahlqvist voor het recensie-exemplaar.

Altijd leuk om mailtjes te krijgen van auteurs die vragen of ik hun boek wil bespreken. Meestal zeg ik daar nee op, omdat het vaak boeken betreft waarvan ik al bij voorbaat weet dat ze niet in mijn straatje passen. Van de verhalenbundel van Rasmus Dahlqvist werd ik wel enthousiast. Hoewel er in Dahlqvists verhalenbundel best veel niemendalletjes te vinden zijn, is duidelijk dat Dahlqvist zeker het talent heeft om intrigerende karakters neer te zetten.

De meeste verhalen in Verhalen hebben iets absurdistisch en onverwachts. Zo is er een man die opeens een zwaan in zijn huis vindt en is er een verhaal dat gaat over een stinkende operazangeres. Soms hebben de verhalen een humoristische inslag, andere keren zoomt Dahlqvist meer in op de tragedie. De achttien verhalen in deze bundel hebben in ieder geval allemaal iets ongewoons.

Ongewoon
Dat ongewone karakter maakt dit een leuke bundel om te lezen en het is duidelijk dat de fantasie van Dahlqvist ver reikt. Toch vond ik de wat gewonere verhalen die eerder om tragedie dan om humor draaien het best. Zo is er een verhaal over een jongen die een oogziekte krijgt en niet meer boodschappen en commentaar op de rand van de krant kan schrijven. Het is een mooi, klein verhaal en het voelt alsof het vertelde dicht bij de schrijver zelf staat.

Wanneer het absurdistische en het humoristische de boventoon voeren, voelde ik al snel een afstand tussen mij en de verhalen. Het is duidelijk dat Dahlqvist vol leuke ideeën zit en het is leuk om daar deelgenoot van te worden, maar het merendeel van de verhalen is niet meer dan een leuk idee. Ze hebben niet het meeslepende karakter dat enkele van zijn verhalen wel hebben.

Voldoende
Dat Dahlqvist wat kan is mij zeker duidelijk geworden dankzij deze verhalenbundel, maar de bundel bevat te veel verhalen die niet beklijven. Ik kan nu – op een paar verhalen na – eigenlijk niks meer reproduceren van wat ik gelezen heb. Het leeuwendeel van de verhalen was direct vergeten nadat ik de bundel dichtsloeg.

Verhalen is een sympathieke, speelse bundel geworden, maar hoewel de uitgangspunten vaak boeiend zijn, is de uitwerking van die premissen niet altijd even spannend. Dat Dahlqvist talent heeft is echter meer dan duidelijk en zijn tragische personages zijn met veel liefde en mededogen neergezet. Moeilijk te beoordelen dus. Een voldoende doet denk ik het meeste recht aan zowel de pluspunten en de minpunten van deze verhalenbundel.

blogpost

Ik heb niet echt een favoriete schrijver, maar Thomas Pynchon komt wel dicht in de buurt bij die titel. Ik heb nog lang niet alles van de beste man gelezen, maar zijn vertelstijl is zo authentiek en zijn humor spreekt me zo aan dat ik zijn boeken tot nu toe alleen maar met ongelooflijk veel plezier heb gelezen. Inmiddels is Pynchon 88 jaar oud, maar toch heeft hij ons nog eens verblijd met een nieuwe (en laatste?) roman.

Shadow Ticket speelt zich af tijdens de jaren ’30 van de vorige eeuw. Hicks McTaggart is een privédetective die de opdracht krijgt om de dochter van de eigenaar van een kaasimperium op te sporen. Van de Grote Depressie in de Verenigde Staten belandt McTaggart in het Hongarije van de jaren dertig waar de politieke spanningen steeds verder oplopen. Hij ontmoet vele kleurrijke figuren, stuit op nieuwe vraagstukken en vergeet bijna waarvoor hij nou eigenlijk naar Hongarije gekomen is.

Pynchon-light?
Naar Pynchon-maatstaven is Shadow Ticket een stuk minder omvangrijk dan veel van zijn andere romans. Ik lees op verschillende plekken dat het hier om Pynchon-light zou gaan, maar hoewel er geen honderden personages de revue passeren en er geen uitvoerige wetenschappelijke verhandelingen aan te pas komen, vond ik het plot toch weer ouderwets onnavolgbaar. Het kostte me best wat moeite om de avonturen van Hicks bij te houden en ook de schrijfstijl van Pynchon behoort niet tot de makkelijkste. Ben je op zoek naar een instap-Pynchon, dan zou ik eerder Vineland (1990) of Inherent Vice (2009) aanraden.

Al is het ingewikkelde karakter van de meeste van zijn boeken nu net wat Pynchon zo bijzonder en goed maakt. Ook in Shadow Ticket vinden we – naast de moeilijkheid – veel kenmerkende ingrediënten die zijn boeken zo heerlijk maken. Pynchon zet met verve de wereldgeschiedenis naar zijn hand waarbij de opwinding over veranderende tijden wederom enorm invoelbaar is. Verder zijn er natuurlijk veel liedjes, veel vreemde personages die vreemde dingen doen, absurdistische dialogen en een alomtegenwoordig wantrouwen jegens machtsinstituties. Het plezier spat er weer aan alle kanten af en ik heb meerdere keren hard moeten lachen. (Mijn favoriete woordgrap was ‘jew jitsu’ als synoniem voor krav maga).

Lichte teleurstelling
En toch voelde het lezen van Shadow Ticket aan als een lichte teleurstelling. Toegegeven, mijn verwachtingen waren misschien iets te hooggespannen en misschien was ik ook niet helemaal in de juiste stemming om echt moeite te willen doen om Pynchon te lezen, maar ik merkte tijdens het lezen dat ik minder gegrepen werd door het mysterie en het avontuur dan ik gewend ben van deze schrijver.

Shadow Ticket is onmiskenbaar Pynchon en ook met deze roman bewijst de Amerikaanse auteur dat hij een van de meest unieke stemmen binnen de hedendaagse literatuur is. Waar echter bij de andere werken die ik van hem las al zijn gekke, bijzondere manieren van een verhaal vertellen in dienst stonden van een opwindende zoektocht, vond ik die zoektocht hier niet zo heel erg boeiend. De personages fascineerden me wat minder en de vreemde wendingen die het verhaal neemt vond ik minder prikkelend dan ik van Pynchon gewend ben. Het interesseerde me eigenlijk nauwelijks welke ontdekkingen Hicks deed in zijn zoektocht en hoe hij zijn opdracht tot een einde zou brengen.

Bovengemiddeld goed
Ook zonder enorm gegrepen te worden door het mysterie uit deze roman bleef er nog veel goeds over. Zo heb ik wederom genoten van de manier waarop Pynchon dit verhaal vertelt, maar de constante verwondering die ik normaal heb tijdens het lezen van Pynchon bleef dit keer uit. Dat maakt Shadow Ticket nog steeds tot een bovengemiddeld goed boek, maar als ik iets wil herlezen van deze auteur, zal ik niet snel teruggrijpen naar deze – waarschijnlijk laatste – roman van deze grote schrijver.

blogpost

Via Netgalley kun je boeken lezen en aanvragen die nog niet uitgekomen zijn. Zo kan het dat ik nu al mijn eerste titel uit 2026 heb gelezen. A Reckoning Up Black Cat Hollow van Matthew F. Jones is bij vlagen een onderhoudende horror, maar als geheel voelt het verhaal nogal onevenwichtig aan.

Spinks stopt met zijn auto aan een verlaten weg om een jonge vrouw die zegt in gevaar te zijn te helpen. Wat een goede, medemenselijke daad lijkt, wordt een nachtmerrie wanneer Spinks en de jonge vrouw uit de handen van hun achtervolgers moeten zien te blijven. Maar is Spinks zelf wel zo onschuldig als hij lijkt?

Leuk
Laat mij beginnen te zeggen dat ik het uitgangspunt van A Reckoning up Black Cat Hollow erg leuk vind. Een man denkt een vrouw te redden, maar als lezer heb je al snel door dat Spinks’ visie op de zaken nogal onbetrouwbaar is en dat hij misschien helemaal niet zo onschuldig is als in eerste instantie lijkt. Dat vond ik een erg leuk gegeven waar Jones op een leuke manier mee speelt.

Op een bepaald moment werd ik echter nogal moe van alle dubbele bodems. Zo’n beetje op iedere pagina vraagt een personage zich af of andere personages wel te vertrouwen zijn en of de eigen visie – door allerlei persoonlijke zaken – niet vertroebeld is. Dat is in het begin nog best leuk, maar uiteindelijk is het vooral heel erg vermoeiend en kon het me vrij weinig meer schelen welk personage nu goed is en welk personage nu kwaadaardig is.

Focus
Daarnaast mist het verhaal focus. Jones wil simpelweg veel te veel. Hij wil Spinks’ verleden uit de doeken doen, hij wil een verhaal schrijven waarin het totaal onduidelijk is wie aan de goede en wie aan de slechte kant staat, hij laat heel lang in het midden wat voor soort horror dit nu is en probeert te hinten naar verschillende subgenres en hij wil door de setting in het bos en de mogelijk bovennatuurlijke krachten een soort Lynchiaanse sfeer creëren.

En het jammerlijke is dat geen van die pogingen echt werkt. A Reckoning up Black Cat Hollow is een allegaartje van ideeën, maar geen van die ideeën wordt echt goed uitgewerkt. Ik verloor dan ook al snel de interesse in het verhaal en de personages en heb driekwart van het boek met halve aandacht gelezen.

Griezelen
Het laat maar weer eens zien dat horror helemaal niet zo’n makkelijk genre om te schrijven is. Het is behoorlijk moeilijk om de lezer te laten griezelen en van griezelen was voor mij bij dit verhaal geen sprake. Nee, A Reckoning up Black Cat Hollow was ‘m helaas niet voor mij. Het doet me de uitstekende horror die ik dit jaar al heb gelezen gelukkig nog meer waarderen.

blogpost

stem geplaatst

stem geplaatst

Ik had eigenlijk geen goede (lees)voornemens voor 2025, behalve dat ik meer wilde gaan lezen van Stephen King. Het is inmiddels november en ik heb het net voor het einde van het jaar gered om Carrie te lezen, het debuut van bescheiden omvang van Stephen King. Ik ben bang dat dat het is voor dit jaar wat betreft mijn goede voornemens, maar vanwege dit leuke debuut verleng ik mijn voornemen met een jaar.

Carrie is een meisje dat opgroeit bij haar strenggelovige moeder. Haar moeder is als de dood dat Carrie een kind van de duivel is en Carrie wordt ernstig gestraft wanneer ze dingen doet die in de ogen van haar moeder niet kunnen. Op school pesten haar klasgenoten haar. Carrie heeft echter telekinetische krachten en neemt op de avond van het schoolgala wraak op iedereen die haar pijn heeft gedaan.

Fragmenten
In eerste instantie ken ik dit verhaal door de verfilming uit 1976 door Brian de Palma en met een zeer overtuigende Sissy Spacek in de hoofdrol. Nu ik dit boek heb gelezen, kan ik concluderen dat de verfilming trouw blijft aan het boek van King. Ik kreeg van zowel het boek als de film in ieder geval hetzelfde gevoel: medelijden voor Carrie en een enorme genoegdoening door de wraak van Carrie.

Het boek is opgebouwd uit verschillende soorten fragmenten. Er zijn passages uit boeken en artikelen, nieuwsberichten en ‘gewoon’ proza. De artikelen en boeken waaruit geciteerd wordt zijn vooral getuigenissen en onderzoeken naar telekinesie. Door deze afwisselende vorm blijft de vaart in het verhaal en leest Carrie heel gemakkelijk, ondanks dat ik een waardeloze Nederlandse vertaling las waarbij het leek alsof de Engelse tekst door Google Translate van twintig jaar geleden gehaald was.

Kracht
Die waardeloze vertaling weerhield me er echter niet van om mee te voelen met Carrie die constant blootgesteld is aan geweld, is het niet door haar klasgenoten dan wel door haar eigen moeder. Daar zit natuurlijk ook de kracht van dit verhaal. King weet ervoor te zorgen dat je meeleeft met Carrie en daarmee ook dat je als lezer geniet van de manieren waarop de mensen om haar heen het loodje leggen (dit is geen spoiler en wordt direct al duidelijk).

Qua thematiek zou dit boek prima te lezen zijn voor middelbare scholieren, maar de grafische scenes vol bloederige en pijnlijke taferelen maken dat dit misschien niet voor iedere middelbare scholier geschikt is. Het contrast tussen de liefde die King legt in zijn personage Carrie en de gewelddadige, bloederige scenes is groot, maar voor mij – en ik denk menig horrorliefhebber met mij – maakt dit contrast het boek juist krachtig.

Zoekend
Als ik het vergelijk met The Shining – het enige andere boek van King dat ik tot nu toe las – voelt Carrie nog wat onzeker en zoekend aan. Ik heb nog niet het idee dat hier de onvolprezen meester van het horrorgenre aan het werk is. Dat neemt niet weg dat Carrie een prima debuut is; The Shining overtuigde me echter nog veel meer.

Balen is een groot woord, maar ik had toch gehoopt dat 2025 voor mij het jaar van King en mij zou blijken. Gelukkig heb ik in plaats van boeken van Stephen King wel heel veel ander moois gelezen. Voor 2026 hoop ik dat ik in ieder geval twee boeken van King zal kunnen lezen, op papier is het immers een schrijver die mij helemaal ligt. Dat bewezen de vele verfilmingen, The Shining en nu ook dit sympathieke debuut al.

blogpost

stem geplaatst

Ik had niet gedacht dat ik ooit Knielen op een Bed Violen van Jan Siebelink op zou pakken. Alleen al bij de gedachte aan de roman kwam de spruitjeswalm me tegemoet. Auteurs die afrekenen met hun religieuze achtergrond vind ik ook bij voorbaat al oninteressant. Maar ja, dan krijg je dit boek opeens van je favoriete collega en dan moet je je uit goed fatsoen toch weer over al die denkbeeldige drempels heen hijsen. En dan blijkt dat dit gewoon een uitstekende roman is.

We volgen in Knielen op een Bed Violen de levensloop van Hans Sievez. Hans groeit op in een streng-gereformeerd gezin. Wanneer hij op zichzelf gaat wonen ervaart hij zijn vrijheid, maar eenmaal getrouwd sluit hij zich aan bij een orthodoxe beweging die zeer streng in de leer is. Deze ontwikkeling en het feit dat hun kwekerij niet goed loopt, zorgen voor hevige ruzies met zijn vrouw. Zijn orthodoxe leermeesters krijgen ondertussen steeds meer grip op Hans.

Sfeervolle spruitjeswalm
Hans is eigenlijk een nogal zielige man, maar Siebelink weet het leven van Hans zo te beschrijven dat Knielen op een Bed Violen een bijzonder opwindend boek is geworden. Doordat Siebelink heel gedetailleerd de omgeving en het werk van Hans beschrijft komt naoorlogs Gelderland helemaal tot leven. Ieder personage is geloofwaardig en komt levensecht over en je ziet de omgeving van Hans direct voor je. Spruitjeswalm? Jazeker, maar in het geval van Knielen op een Bed Violen is het wel een heel sfeervolle spruitjeswalm.

Ik vind het hele thema ‘ontworsteling aan een strengreligieuze achtergrond’ nogal uitgekauwd in literatuur, maar Knielen op een Bed Violen gaat veel minder over die ontworsteling en veel meer over de godsdienstwaanzin die vooraf gaat aan die ontworsteling. En godsdienstwaanzin, daar houd ik dan wel weer van. Extreme ideeën beangstigen me, maar fascineren me ook mateloos. Om van een veilige afstand (vanaf het papier) getuige te zijn van iemand die steeds meer meegesleept wordt in ideeën waar ik met mijn gezonde (daar gaan we voor nu maar even vanuit) verstand niet bij kan vond ik enorm boeiend. Siebelink beschrijft bijzonder overtuigend hoe langzaam zo’n wending naar het extreme zich kan voltrekken.

Slappe hap
Door de keuzes die Hans maakt en vooral ook door de keuzes die hij níet maakt, vond ik Hans een bijzonder frustrerend personage. Het is allemaal nogal slappe hap bij Hans, ik heb een aantal keer naar het papier geschreeuwd: godsamme Hans, grow a pair! En als zijn angsten en frustraties enkele keren tot een kookpunt komen doet hij precies die dingen die hij absoluut niet zou moeten doen. Die keren dat hij eindelijk wél tot handelen komt, schaadt hij daar zijn bedrijf en zijn gezin mee. Ik was richting het einde van het boek ontzettend kwaad op Hans en kan me de laatste keer dat ik zo boos was op een personage niet meer heugen.

Vol frustratie een boek lezen is niet ieders hobby, dat weet ik, maar ik vind het bijzonder knap als een auteur zulke grote emoties kan bewerkstelligen met het neerzetten van een fictief personage (dat weliswaar op de realiteit gebaseerd is). Ik heb de nacht nadat ik het boek dichtsloeg zeer onrustig geslapen omdat ik zo kwaad was op Hans (dan weet je weer dat je leeft, of zoiets). Gelukkig was ik de ochtend erna al wat minder boos op Hans en in de afgelopen weken is de frustratie helemaal weggeëbd, maar nu ik dit stukje schrijf voel ik de woede alweer opborrelen. Hans krijgt wat mij betreft de titel van meest frustrerende personage uit de Nederlandse literatuur.

Tegen heug en meug begon ik aan Knielen op een Bed Violen, maar ik vond het uiteindelijk een geweldig geschreven en sfeervol boek. Ja, ik ben een vrouw met een mening en soms ook wat vooroordelen, maar gelukkig ben ik ook altijd bereid om die meningen te herzien en die vooroordelen aan de kant te schuiven. Dat heeft me deze grandioze leeservaring opgeleverd. Dank, collega.

blogpost

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Het is niet verrassend dat Parable of the Sower van Octavia E. Butler juist nu weer nieuwe lezers weet te trekken. Het boek komt uit 1993, maar speelt zich af in onze tijd. Doordat deze dystopische roman een wereld schetst die voor velen heel dichtbij komt, heeft Butler er in de afgelopen tijd een boel nieuwe liefhebbers bij gekregen. Ik behoor niet per se tot die nieuwe liefhebbers, maar voor een dystopische roman vond ik dit eigenlijk best wel goed.

Lauren leeft in de jaren 2020 met haar gezin in een gemeenschap in Los Angeles. De gemeenschap is afgeschermd door muren om indringers buiten te houden. Buiten de muren is er sprake van volledige wetteloosheid, mede door natuurrampen en gebrek aan levensmiddelen. Lauren is een hyperempathisch persoon, waardoor ze de pijn van anderen direct kan voelen. Haar ervaringen leiden ertoe dat ze een nieuwe religie ontwikkelt, waarbij het fundament is dat de mens zijn heil op andere planeten moet vinden.

Niet mijn ervaring
Ik kan vaak niet zoveel met dystopische romans. Bij ieder dystopisch verhaal lees ik enthousiaste reacties omdat de beschreven wereld zo realistisch is en zo dichtbij komt. Dat is dus echt nooit mijn ervaring. Ik zie juist altijd heel veel verschillen tussen de dystopie die geschetst wordt en de wereld waarin wij leven en vind de beschreven werelden vaak veel te extreem om realistisch over te komen. Dat geldt ook voor Parable of the Sower, al kan ik me best voorstellen dat wanneer je deze roman vorig jaar las in Los Angeles, terwijl de stad geplaagd werd door bosbranden, dat best een bijzondere ervaring zal zijn geweest.

Bovendien draait het in de dystopische roman vaak om spannende gebeurtenissen en een flinke bak ellende die steeds ellendiger wordt. Dat maakt dit soort romans voor mij vaak vrij voorspelbaar. Ook dat geldt voor Parable of the Sower. De manieren waarop Lauren moet zien te overleven, de mensen die ze ontmoet tijdens deze strijd en hoe alles van kwaad naar erger gaat weet nergens te verrassen.

Grote ideeën
Waarom ik hier al met al toch van kon genieten, is vanwege het feit dat er ook grote ideeën te ontwaren vallen in dit verhaal en dat Butler niet alleen maar focust op spannende gebeurtenissen. De religie die Lauren gaandeweg het verhaal steeds verder ontwikkelt vond ik zeer boeiend. Lauren is een jong meisje, maar ze is enorm slim en weet mensen voor zich te winnen die haar volgen in haar vernieuwende ideeën.

Wat mij ook echt bij de les hield, is de gedachte dat de mens uiteindelijk zijn heil moet zien te vinden op een andere planeet en dat de aarde ten dode is opgeschreven. Die ideeën zijn leuk, maar in deze roman blijft het vooral bij ideeën. Ik hoop stiekem dat de science-fictionelementen in het vervolg op Parable of the Sower meer aanwezig zullen zijn en dat de dystopische kenmerken wat meer naar de achtergrond zullen verdwijnen.

Die science-fictionideeën zijn hetgeen wat mij nieuwsgierig hield en wat mij ook nieuwsgierig maakt naar het vervolg. Parable of the Sower vond ik niet direct het meesterwerk dat anderen er in zien, de manier waarop de dystopie zich ontvouwt vond ik niet heel erg boeiend, maar door de ideeën van Lauren heb ik dit toch met bovengemiddeld veel interesse gelezen. Met meer interesse in ieder geval dan veel andere dystopische fictie. Ik ben heel benieuwd wat Butler met het vervolg (Parable of the Talents) heeft gedaan.

blogpost

Ik lees erg graag boeken waarin de auteur op kritische wijze reflecteert op zijn of haar eigen leven. Wat dat betreft past Beladen Huis van Christien Brinkgreve perfect in mijn straatje. Hoewel er op het eerste gezicht weinig punten waren waar ik me mee kon identificeren, voelde ik helemaal mee met de manier waarop Brinkgreve haarzelf, haar man en hun huwelijk onderzoekt.

Na het overlijden van haar man A begint de schrijver hun huis op te ruimen. Het is letterlijk een beladen huis geworden dat zwaar geworden is van negatieve herinneringen. Met het opruimen van het huis ontstaat er ook ruimte voor de auteur om te reflecteren. Waarom zijn de zaken gelopen zoals ze gelopen zijn en zijn er nog lichtpuntjes te ontwaren in de kluwen aan verdrietige herinneringen?

Tegenstelling
Beladen Huis draait om de vraag hoe je als vrouw enerzijds een mooie carrière kunt hebben waarin je volledig in je kracht staat en hoe je anderzijds in huiselijke kringen maar zo weinig ruimte in durft te nemen dat je eigen huis een plek wordt waar je krachteloos blijkt te zijn. Deze tegenstelling loopt als een rode draad door dit autobiografische werk heen.

Afgaande op de recensies zijn er veel vrouwelijke lezers die zich kunnen herkennen in de tegenstelling die Brinkgreve poneert. Ik zie ook dat Beladen Huis op verschillende plekken als feministisch gezien wordt. Dat vond ik zelf nou juist het minst interessante aspect van dit boek, vooral ook omdat ik me niet kan identificeren met de thema’s die Brinkgreve aansnijdt. (Wat overigens absoluut niet wil zeggen dat ik ontken dat deze tegenstelling bestaat.)

Intiem
Waar ik echter wel totaal door opgeslokt werd, was de manier waarop Brinkgreve schrijft. Beladen Huis voelt ontzettend intiem aan, soms bijna te intiem, omdat Brinkgreve ontzettend veel van zichzelf, haar overleden man en hun huwelijk prijsgeeft. Het is vrij uniek om zo’n persoonlijk inkijkje te krijgen in het leven van iemand die niet een goede vriend(in) of naast familielid is.

Brinkgreve beschrijft zeer zorgvuldig de verschillende aspecten van haar leven met A. Ze geeft woorden aan alle ingewikkelde gevoelens en gedachten die ze heeft wanneer ze terugkijkt op hun huwelijk. Ze spaart A niet, maar ze spaart zeker ook zichzelf niet. Wat dat betreft is Beladen Huis een zeer moedig boek geworden waarin Brinkgreve zichzelf zonder compromissen en met een bewonderenswaardige eerlijkheid blootgeeft.

Liefde en lichtheid
Wat ik bovendien erg sterk vond, is hoe er naast alle negatieve herinneringen en ervaringen toch ook ruimte blijft voor liefde en lichtheid. Je weet inmiddels vast wel van me dat ik een groot liefhebber ben van kunst waarin het donkere en het lichte naast elkaar kunnen bestaan, omdat dit wat mij betreft getuigt van het grootste realiteitsbesef. Niks is immers altijd alleen maar donker of juist alleen maar licht.

Het zou voor Brinkgreve heel makkelijk en begrijpelijk zijn wanneer ze ten prooi zou vallen aan zwart-witdenken. Ze weigert echter in die val te trappen en geeft ruimte aan alle gedachten en emoties, hoe tegenstrijdig deze soms ook kunnen zijn. Het feit dat ze bereid is het volledige grijze gebied te bezien en te onderzoeken maakt van Beladen Huis een erg boeiend en gedurfd boek.

Qua omvang is dit boek niet groot, ik las het in een paar uurtjes in de trein van München naar Arnhem. Toch wist Beladen Huis bij mij meer te bewerkstelligen dan andere boeken met een dubbele, soms wel driedubbele of vierdubbele omvang. Het is alweer even geleden dat ik in die trein zat, maar het onderzoekende karakter en de intieme, eerlijke toon zinderen nog steeds na. Wat een ongelooflijk stoer boek!

blogpost