Lief boekje, maar voor wie is het geschreven? Voor mensen die denken dat natuur uit een supermarkt komt? Er is niks mis met een pleidooi voor duurzaamheid, sterker nog: het is zelfs dringend noodzakelijk, maar het 'Jip & Janneke'-gehalte van het betoog staat tegen. Daarbij is het 'van de hak op de tak'-karakter wat slordig. Vooral in het begin van het boekje, maar ook later, wil Jan Terlouw graag voorbeelden uit de praktijk geven, maar dat doorkruist het vloeiend doorlopen van zijn verhaal. Uit een aantal losse opmerkingen, die hij tussendoor strooit, blijkt dat bepaalde zaken bij hem leven. Voor zijn betoog zijn die opmerkingen evenmin relevant.
De boodschap is juist, maar ik had die graag anders onder woorden zien gebracht.

‘Notes on Grief’ is opgebouwd uit dertig kleine hoofdstukjes, waarin Chimamanda Ngozi Adichie getuigt van haar rouw, haar woede, haar ongeloof en haar onbegrip over de toch nog onverwachte dood van haar vader (1932-2020) door nierziekte en uiteindelijk – als gevolg van een infectie – plotseling dodelijk nierfalen. Sentimenten die nog vergroot worden omdat de coronacrisis met haar contact- en vliegverboden de gewenste samenkomst met haar Nigeriaanse familieleden definitief verstoort. De Nigeriaanse familiezin wordt daardoor nogmaals ernstig geweld aangedaan.

Haar verhaal wordt aangevuld met allerhande anekdotes uit het leven van haar familie, van haar vader of over hun gemeenschappelijke ervaringen, waarbij de (soms macabere) humor niet ontbreekt. Zo wist hij bij videocontacten met zijn gezin nooit hoe de telefoon te houden, zodat alleen zijn voorhoofd zichtbaar was, of wakkerde hij opnieuw haar haat van wiskunde aan door haar boekjes met voor haar onoplosbare Sudoku-raadsels te geven; zie ook de huidige afbeelding….

Haar verhaal beschrijft hoe bij de begrafenis aan de rituele verlangens van de Nigeriaanse Igbo-cultuur tegemoet te komen, hoe de plaatselijke kerk en traditionele groeperingen gerust te stellen.
Ondanks de cultuurverschillen, zijn dergelijke beschrijvingen van hoe persoonlijk met de gevolgen van een overlijden om te gaan direct herkenbaar.

De nuchterheid van Chimamanda Ngozi Adichie houdt het betoog ondanks het beladen onderwerp leesbaar. Ze geeft wel aan dat haar schrijverschap het door haar persoonlijke betrokkenheid toch niet echt veel makkelijker maakt om hier over te schrijven. Geen prettig onderwerp dit, maar desondanks wel goed weergegeven vanuit een aantal facetten.