Een must voor elke Deelder-liefhebber. Geen (nieuwe) hoogstaande verhalen, maar gewoon leuke weetjes uit het leven van Jules en Ari. Zoals de geldkist, die na het eten van een Hema-rookworst werd gevuld, of Jules' z'n voorliefde voor messen, nadat hij als kind met een "schrapertje" moest eten.

De beschrijving over alles wat op en in Jules' bureau lag vond ik erg leuk om te lezen. Dikke complimenten naar de tekenaar die alles perfect geïllustreerd heeft.

Mijn favoriete boek van Jules is 'The Dutch Windmill' over Bep van Klaveren, ik had gehoopt op nog wat leuk anekdote's over Bep, maar helaas.

De dood is kut, maar dit boek niet.

Het begon zo mooi, de eerste pagina waarin Tokyo bij nacht werd omschreven bracht me gelijk in de goede stemming. Het eerste hoofdstuk was een mooi begin. Helaas vond ik de stukken over de kamer waarin Eri lag te slapen een stuk minder interessant. Hierdoor verloor ik ook een beetje mijn interesse in het verhaal en heb het met moeite uitgelezen.

Jammer, verreweg de minste Murakami voor mij.

M'n allereerste Brusselmans. Z'n schrijfstijl/taalgebruik ligt me wel, en ergens doet het me aan mezelf denken. Als ik vroeger onder invloed van een paar biertjes een opstel voor school moest schrijven, dan sprong ik ook van de hak op de tak en knalde de grootste onzin op papier. De meest rare dingen passeerden de revue en soms was het zelfs beschamend om terug te lezen.

De fouten is leuk voor een bladzijde of 10, maar daarna begon het wat te vervelen. Er zit niet echt een verhaal in, en ik had de drang niet om door te blijven lezen. Zou er dagelijks een stukje uit De fouten in een krant of magazine staan, dan zou ik het met plezier lezen. Maar in boekvorm bedank ik voor deze onzin.

Erg leuk boek met fijne korte verhalen. Zoals altijd met Murakami's komen er bepaalde passages in voor die me doen denken aan bepaalde momenten in mijn eigen verleden. Nou heb ik nooit met een aap gesproken, maar alle overige verhalen deden me toch aan een bepaald moment of persoon denken, dat vind ik altijd leuk aan Murakami boeken.

De eerste twee verhalen, 'Op een kussen van steen' over een one night stand en 'Crème' over een pianoconcert dat nooit plaats zou vinden vond ik het sterkst, maar alle overige verhalen waren ook zeer vermakelijk!

Het begon zo mooi. Ik kon me er alles bij voorstellen hoe het jonge stel met kat samen leefden. Toru Okadu die lekker ontslag had genomen en in de steeg altijd het jonge, grappige meisje May Kasahara ontmoette. Daarna de mysterieuze verdwijning van zijn vrouw en de geweldige brieven van luitenant Mamayi. Het avontuur in Mongolië bij de rivier, waar een van de mannen levend gevild werd was echt prachtig.

Toen later de verhalen over de dierentuin volgde begon het me allemaal een beetje te vervelen. Ik heb kleine delen daarvan ook geskipt en het boek een paar weken weggelegd. Vandaag het boek weer opgepikt en meteen uitgelezen. Het einde was helaas toch een kleine tegenvaller, maar desalniettemin toch een mooi boek!

Na het teleurstellende After Dark was dit weer een heerlijke Murakami. Een mooi boek over verloren vriendschappen en de zoektocht naar wat er in het verleden is gebeurd. Een leuke bijkomstigheid is dat ik net als Tsukuru Tazaki ook wel een liefhebber ben van Japanse stations, dus als 'train-otaku' had ik hier wel wat mee. Ondanks dat het niet echt spannend was heb ik het boek toch vrij snel uitgelezen, en kijk al weer uit naar de volgende Murakami.

Als liefhebber van het tv-programma nu ook maar eens het boek gelezen. Uiteraard geen hoogstaande literatuur, maar wel leuk om alle oude anekdotes weer eens te lezen, evenals de andere dingen die achter de schermen gebeurden.

Zoals altijd is een Murakami fijn om te lezen, maar het ontgaat mij een beetje waarom dit tot een van zijn betere werken wordt bekroond. Misschien sprak de 15 jarige Kafka me niet zo aan, Hoshi-boy daarentegen vond ik wel geweldig, ouwe reus.