Fantasy als genre schrikt me af. Ik kan he-le-maal niks met elfjes en feetjes en draakjes, vreselijk. Het is echter goed om buiten je eigen comfortzone te lezen, dus laat ik weer eens een fantasyboek proberen. Wel een waar die wezens hopelijk niet in voorkomen. Vooruit, ik waag het op deze Finse schrijfster die een enorme hit met dit boek scoorde, maar gek genoeg op Boekmeter nog geen enkele stem heeft.

Wat een lief, klein, mooi verhaal. Ik waande me middenin de gecreëerde wereld waarin Noria haar rol als dochter van een Theemeester uiterst serieus neemt. Dat gevoel had ik de hele tijd; alles is enorm plechtig, zwaar en bloedjeserieus. Alsof we allemaal snappen wat een Theemeester is, die theeceremonies uitvoert en allerlei bijbehorende gebruiken en rituelen moet eren en respecteren. Het zegt me niks, maar ik begreep het gewicht ervan meteen. Itäranta zorgt ervoor dat ik deel uitmaak van de dystopie en de gebruiken die er heersen. Echt heel knap gedaan. Verder blijft het beperkt wat betreft gebeurtenissen en leunt het verhaal zwaar op de prachtige zinnen die ingezet worden om vooral heel veel sfeer te scheppen.

Wat een ontzettend fijne leeservaring. Komt misschien toch nog goed tussen mij en het Fantasy-genre. 4*

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst