stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Nou, vooruit. Jensen heeft geluisterd naar mijn smeekbede en er tenminste nog iets interessants van gemaakt. Het is echter allemaal veel te weinig en te laat om echt een goede thriller te zijn. Het verhaal bestaat voor een groot deel uit herhalingen en voorspelbaarheid. Het grootste probleem is echter het gebrek aan spanning: het is vooral allemaal saai.

De personages weten me ook niet te overtuigen. Behalve dat er bijna elke bladzijde te lezen valt dat Oxen "de meest onderscheiden Deense persoon ooit" is, merk je daar verder helemaal niks van in zijn acties, daden of woorden. Het zijn vooral constant anderen, en de schrijver, die blijven herhalen dat Oxen "een elite soldaat is", "niet te evenaren", "de trots van het land", "de beste soldaat ooit" (echt te kinderachtig voor woorden).

De tweede hoofdpersoon Margrethe Franck heeft een slangenoorbel in en schijnbaar is dat een karakterkenmerk.... ow, en ze heeft 1 been. Yup. Doe met die informatie wat je wilt, want Jensen doet er verder niks mee. Ow, en ze heeft een oorbel in....in de vorm van een slang. Echt! Wat een intrigerende persoon he? Ik denk niet dat jullie helemaal snappen wat dit betekent; dit is dus een vrouw (met 1 been trouwens), die een oorbel draagt.. ja, volgen jullie het nog?.... en die oorbel heeft de vorm van EEN SLANG!! .... damn wat een mysterieuze, eigenzinnige, unieke, slangenoorbel dragende, eenbenige vrouw!

Verder heeft ze geen karaktertrekken, maar doe eens ff normaal, dat hoeft ook niet want ze heeft dus een s........!!!
Jullie snappen het onderhand wel.

Als je nog een keer of 38 wil lezen over die mind blowing persoonlijkheidstrekken, lees wat Jensen boeken.

Is het dan alleen maar kommer en kwel? Nee. Het politieke verhaal is verder niet slecht, maar gewoon wat saai.

Vooruit, ik geef een voldoende. 3*

Sterk! Mooi relaas over een vrouw die van de een op andere dag besluit te vertrekken. Ze is helemaal klaar met haar gevormde en geknede leven dat helemaal niet meer van haar voelt.

Of ja, is het écht "van de een op de andere dag", of is dit juist wat er al jaren zat aan te komen? Voor mij is dat een van de vragen die het boek stelt. Het alledaagse, saaie, voorspelbare en banale leven, is dat nu echt waar we voor moeten kiezen? Maar je hebt gekozen. Deze dame uit Dublin heeft een man, kinderen, een opgebouwd leven. Misschien was dat achteraf niet haar gedroomde keuze, maar wat is dat wel? Bestaat dat überhaupt wel? Nu is ze weg, en wordt er op neergekeken als een midlife crisis. De vraag is of dit haar midlife crisis is, of dat haar uitgestippelde leven juist de crisis was.

Ze kiest voor zichzelf, zonder te weten wat dat nu eigenlijk precies betekent. Wij gaan mee op de reis en weten ook niet waar die ons zal brengen. Er wordt geen eindpunt bereikt want klaar met kiezen en klaar met voelen, kunnen we als mensen niet zijn.

Van mij mag Sweeney met een nieuw werk komen, dit smaakt naar meer. 4*

Opnieuw een meer dan prima deel in de Hunter & Garcia-reeks. Tijdens het lezen ben ik me er wel van bewust dat er ook heel veel mensen zijn die niks met thrillers hebben, want de boeken volgen echt allemaal exact hetzelfde stramien. Van de ene kant kan ik me goed voorstellen dat dit als saai en origineel wordt beschouwd, van de andere kant is het juist des te knap om in een totaal verzadigde markt er bovenuit te springen, of in ieder geval "heel boeiend te zijn". En boeiend is Carter; hij weet piekfijn hoe hij een dergelijke thriller moet opbouwen en doet dit met interessante personages.

Bij een titel als The Death Sculptor weet je meteen wat de handelswijze van de killer is; en ja hoor, zo pakt het ook allemaal uit.

Ik geniet hier van. Niks nieuws, niks origineels, maar een sterke thriller als dit voelt wel als thuiskomen na een lange dag op het werk, of als een fijne warme douche op een koude dag: bijzonder prettig. 4*

Poeh, lastig te beoordelen dit. Het vaag houden van het einde en van wat er nu precies aan de hand is, wordt sterk neergezet. Aan de andere kant is dat ook meteen het zwakke punt van het boek want je krijgt eigenlijk nergens antwoorden op, alles blijft een beetje artsy-fartsy in de lucht zweven terwijl ik flashbacks krijg naar snobistische horrorfilms.

Hipster horror, prima in zijn subgenre, maar niet helemaal aan mij besteed. 3*

Bijzondere roman waarbij je eigenlijk vanaf het begin al precies weet wat er gaat gebeuren met die tanden die Vos vindt, maar waarbij het mij als lezer totaal niet stoorde dat het verhaal inderdaad die voorspelbare kant op gaat. Het boek staat namelijk bol van de absurde zinnen waarbij ik eerlijk moet toegeven of ik niet weet of Hulst dit bewust komisch heeft gemaakt (ik hoop het wel) of dat het zo ontzettend gekunsteld quasi-intelligent moet voorstellen dat het een beetje beschamend is. Hoe dan ook; ook dat maakt niet uit want het werkt. Het werkt echt heel erg goed. De schrijfstijl past precies bij de tijdsperiode(n) waar dit verhaal zich in speelt, en het past ook precies bij Vos. Want onze Vos is van lage klasse, met de nodige trauma's, die dolgraag, koste wat kost, bij de elite wil horen... en sja.. daar hoort nu eenmaal ook bepaald taalgebruik bij. Dat dit niet enkel in de passages gebruikt wordt die Vos uit, maar in de volledige vertelstijl, spreekt mij erg aan in deze roman. "Het klopt gewoon", om het zo maar eens uit te drukken.

De horror/griezel wordt tot een absoluut minimum beperkt, want daar ligt de focus van het verhaal helemaal niet. De spaarzame griezel-scènes passen daarom ook weer perfect bij de rest van de stijl en setting.

De moraal ligt er dik bovenop en Hulst schuwt het niet om deze in dikke klonters met een trechter door onze strot te stouwen. Je raadt het al: geen probleem! Want dat komt perfect overeen met Vos en zijn wereld.

Heerlijk boek, klopt van begin tot eind. Voor mij een dikke 8.

4*