stem geplaatst

Ik durf het bijna niet te zeggen bij een boek dat zo'n hoog gemiddelde heeft, maar ik vond hier echt niks aan.

Het verhaal wist me geen hoofdstuk te boeien en eigenlijk gelijk vanaf het begin boeide het me al niet veel wat er met Josta gebeurd was. De manier waarop de personages reageren op de orgaanroof, of eigenlijk totaal niet reageren op de orgaanroof, was al meteen zo storend en onrealistisch dat het lastig voor me werd om door wat volgde gegrepen te worden.

Ruim 100 pagina's later merkte ik dat mijn aandacht verslapte en de rest is op de automatische piloot gegaan.

De hele setting met de DDR zal zeker interessant zijn voor de liefhebber, maar ik moet eerlijk zijn en toegeven dat dit boek echt niks voor mij was.

Na The Crucifixkiller opnieuw een sterke thriller van Carter. Het verhaal kent een moordend tempo (ha!) en je kan niet anders dan betrokken meegaan op de klopjacht naar de killer.

Wat ik dan wel ongelooflijk suftrutterig vind is dat er een personage moet verschijnen met 'visioenen'. * hand fart *. Dat is toch zo'n onzin en zo vreselijk gemakkelijk; want op die manier wordt het natuurlijk vrij simpel om zaken te verklaren en voorspellen voor de personages. Nee, die kwatsj had gewoon weggelaten moeten worden, dan was dit een megascore geworden.

Overall goede personages, interessante moorden, lekker tempo. Jammer van die onzin die weer ff geïntroduceerd moest worden. Hoe dan ook: 4*, dik verdiend.