(reactie op ander bericht)


Zucht,.... na de ongeveer 364x dat die term gebruikt werd, was ik wel klaar met het boek. Het interesseerde me niet meer hoe het zou eindigen. Netjes uitgelezen, maar op de automatische piloot. De protagonist weet me geen moment te boeien of voor zich te winnen en de gebeurtenissen lijken van de hak op de tak te springen zonder dat er ergens echt wat diepgang te bespeuren valt.

De humor sprak me niet aan en ik heb eigenlijk weinig zin om hier nog meer over te schrijven. Heb me er echt niet mee geamuseerd. Onvoldoende. 2*

stem geplaatst

(reactie op ander bericht)



Er worden kinderen vermoord, op een afschuwelijke manier en de getroffen stad is in rouw... voor even. Het leven gaat al snel weer door. Niet voor die kinderen, niet voor hun families, niet voor hun vrienden, maar wat stelt een leven nu eigenlijk helemaal voor in het groter geheel? En wat is dan dat groter geheel, bestaat dat eigenlijk wel? Is het grotere geheel niet juist het ingezoomde kleinere onderdeel, of misschien de aaneenschakeling van alle kleine deeltjes, of staat alles los van elkaar? Het maakt niet uit. Jouw leven is namelijk jouw leven. Hoe jij dit ervaart is wie jij bent. Wat jij meemaakt is wat jou vormt. Hoe dat in een zogenaamd groter plaatje past is onbelangrijk, althans; voor dat grotere plaatje... maar essentieel voor jouzelf.

De persoonlijke ervaringen waar alle karakters doorheen gaan zijn met elkaar verbonden, maar enkel als je het toestaat. Kijk de andere kant op, en je leven kan gewoon door. De vermoorde meisjes, de roem van Joseph, de tragische eindes van moeder en Kruger krijgen immers pas betekenis en gaan pas leven op het moment dat ze sterven, op het moment dat ze aandacht krijgen.

Het verhaal is mijns inziens niet zozeer deprimerend, maar realistisch. Wellicht is de realiteit wel gewoon heel erg deprimerend. Kan. Ook daarbij draait het om jouw eigen kijk op wat het leven dan eigenlijk is.

Prachtig boek. Slowburner wat betreft thriller, maar het pakte me vanaf het eerste hoofdstuk en ook nu na het uitlezen heeft het mij nog niet losgelaten. 4,5*

stem geplaatst

Wat een druk gedoe dat uiteindelijk helemaal nergens naartoe leidt. Ik heb het boek zojuist afgerond en kan me al niet meer herinneren wat ook alweer allemaal aan de hand was en hoe of waarom de personages handelen zoals ze handelen. Het spervuur aan verschillende namen en hun totaal inwisselbare manier van spreken en het gebrek aan karakter of diepgang zorgt ervoor dat het verhaal, dat op zichzelf al bar weinig te bieden heeft, verwarrend is en simpelweg geen doel lijkt te hebben.

Het boek, de schrijfster, wordt door veel lezers met Sally Rooney vergeleken. Dat is zeker niet per ongeluk, want Dolan lijkt heel goed naar Rooney gekeken te hebben om haar schrijfstijl vervolgens zelf ook te proberen. Dat is niet helemaal gelukt want waar Rooney scherp en humoristisch uit de hoek komt, is Dolan vooral slap en flauw.

Af en toe leek er wat body aan het geheel te worden toegevoegd met een goed geplaatste zin, maar dat werd telkens snel de kop ingedrukt met het voortkabbelende verhaal over totaal onrealistische relaties in combinatie met suffe humor.

Nee, dit was niets voor mij. Jammer.

Prachtige gedichtenbundel van deze allereerste Latina poet laureate (in Nederland de Dichter des Vaderlands) in de VS.

Waar positieve geluiden over acceptatie en de schoonheid van de natuur zeker naar voren komen in dit werk, is voor mij vooral de duistere kant hetgeen dat is blijven hangen. Ik kreeg een beetje een naar en weemoedig gevoel van het merendeel van de gedichten, en dat vind ik prachtig.

What if, instead of carrying a child, I am supposed to carry grief? Poeh. Die kwam wel even binnen. De manier waarop Ada ons laat meeleven door de ogen van een vrouw die problemen heeft met zwanger worden is schitterend en schrijnend tegelijkertijd.

In een gedicht waarin ze traditionele genderrollen bespreekt, waarbij pijnlijk duidelijk wordt hoe sommige dingen die geroepen worden door de "oude garde" dan maar weggelachen worden door de mensen die geraakt worden door de harde en onwijze woorden, worden de Mexicaanse roots van Limón zelf en de Latin cultuur op treffende wijze neergezet.

Wat mij betreft is de lof die deze bundel wereldwijd krijgt volledig terecht. Prachtig. 4,5*

Ook dit derde deel in de Robert Hunter-serie is een meer dan prima thriller. Waar de eerste twee boeken behoorlijk spannend waren, maar door een suf gegeven deel 1: voorspelbare killer. deel 2: goedkope oplossing met 'visioenen' een absolute topbeoordeling onmogelijk maakte, blijft dit derde deel zo'n suf element bespaard, maar is het niet zo spannend als deel 1 en 2. Wellicht dat het de spanning gewoon ten goede komt als er iets dufs aan het verhaal wordt toegevoegd.

Hoe dan ook; prima thriller, lekker tempo, goede personages waarbij de details over de protagonisten natuurlijk alsmaar absurder worden, en opnieuw een memorabele killer. Voor de 3e keer op rij voor Carter: 4*.

Poeh, geen al te best boek dit. Dat komt vooral door het totale gebrek aan zelfreflectie van Carolyn en het enkel met het vingertje wijzen naar anderen; ruzie met haar broer en schoonzus? Hun schuld. Ze heeft de kinderen heel lang niet gezien? Hun schuld. Ze leent al haar geld aan haar nieuwe relatie die niet terugbetaald? Zijn schuld. Nergens wordt er ook maar een klein beetje de hand in eigen boezem gestoken en gezegd; 'misschien had ik zelf wat kritischer mogen zijn'. Los van een schuldbekentenis komt het zelfs niet in Carolyn op om ook maar enig aandeel in haar eigen ellende toe te geven.

Toegegeven, het is afschuwelijk dat een man haar zo ontzettend besodemieterd heeft. Dat wil echter niet zeggen dat Carolyn niet zelf 'nee' had kunnen zeggen toen ze bijna een half miljoen (!!!!) aan deze man gaf die ze net een paar maanden (!!!!) kende.

Vreemde gebeurtenissen en vooral dat gebrek aan inzicht van de schrijfster stoort tijdens het lezen. Daar komt bij dat het boek niet geweldig geschreven is. Veel herhaling, veel vreemd taalgebruik en veel complimenten van de schrijfster aan haarzelf. Het was moeilijk om sympathie voor Carolyn te voelen en dat terwijl ze iets vreselijks heeft meegemaakt. Dan doe je als verhalenverteller toch iets verkeerds.

Ook ben ik niet echt te spreken over het gebruik van 'psychopaat'. Het is namelijk een zelf gestelde diagnose door Carolyn. Ah, is zij psycholoog? Nee, ze werkt in een kledingwinkel. Bijzonder hoe alles en iedereen met het woord 'psychopaat', of nog hipper tegenwoordig 'narcist', gooit zonder überhaupt opgeleid te zijn om tot die diagnose te komen. Ze baseert zich op The Psychopath Test - Jon Ronson (2011) om tot de conclusie te komen. Sja....

Nee, dit is in de verste verte geen goed boek. Dat wil echter niet zeggen dat ik me er niet mee vermaakt heb, want dat heb ik dus wel. Zeker het eerste gedeelte van het boek is interessant genoeg om te lezen, al is het alleen al om de "Carolyn, hoe kun je dit in godsnaam geloven van die idioot??" reactie die alle gebeurtenissen oproepen. Om die reden, en enkel die reden, kan ik nog wel een minimale voldoende geven.