Veel relatiegedoe weer, veel stereotyperingen, veel voorspelbaarheid, maar stiekem ook gewoon dat fijne warme bad van deze nonsens politiewereld die Fields heeft gecreëerd.

Wie de killer is zal niemand hebben verbaasd en de clue van het subplot met de dame uit het verleden van Callanach slaat werkelijk nergens op, maar ik heb me hier echt gewoon goed mee geamuseerd.

En ach, wat maakt het uit dat twee goed guys die vechten voor hun leven omdat ze zijn opgehangen door de killer allebei zo ongeveer een half uur hun adem kunnen inhouden. Dat is net als met die lekker foute actiefilms van vroeger waarbij een klok op een tijdbom een minuut of 10 over de laatste 30 seconden doet.

Goed wordt dit boek nergens, maar lekker verstand op 0 een thriller verorberen is iets dat Fields mij wel kan laten doen. Hoppa, gewoon 4* hoor.

stem geplaatst

Deel 4 in deze D.I. Callanach serie is een onverwachte voltreffer voor mij. Waar ik enthousiast was na deel I viel deel 2 tegen en was deel 3 hooguit matig te noemen. Dit 4e deel is echter weer bijna op het niveau van het debuut. Dat kom eigenlijk vooral omdat er in dit deel eindelijk weer eens gefocust wordt op de seriemoordenaar die in Edinburgh rondloopt in plaats van op allerlei romantische subplotjes die weinig te zoeken hebben in thrillers.

In Perfect Silence zijn alle relationele aspecten gelukkig weer 'subplotjes' in plaats van het overkoepelende thema en ook al is het onderwerp van de door religie gedreven killer al honderden keren eerder gedaan, het wordt in ieder geval goed gebracht. Ook beviel het mij wel dat de échte dader niet gepakt wordt en daarmee dus geen standaard happy ending heeft.

Fijne thriller. Reden genoeg om deze serie te blijven lezen. 4*