stem geplaatst

Dit tweede deel in de Connie Woolwine-serie biedt precies wat je van Helen Fields mag verwachten. De locatie van het verhaal geeft veel mogelijkheden, maar heeft ook veel cliché-valkuilen waar je zomaar in zou kunnen vallen. The Institution balanceert constant op het randje van een fijne thriller en een clichégevulde herhalingsoefening. Dat is ook wel een beetje inherent aan het genre, althans; zolang er binnen de lijntjes gekleurd wordt. Zoals ook al aangegeven bij deel 1 van deze serie: Fields beheerst de kunst van het schrijven van dit soort verhalen, en dan maakt het een stuk minder uit of het allemaal heel origineel of spannend is. Het verhaal steekt prima in elkaar, de personages zijn interessant genoeg om te boeien en de schrijfstijl van Fields is prettig. Verstand op 0 en dan is dit toch wel lekker tijdverdrijf.

Bijna 1-op-1-kopie van haar "Perfect ..."-serie. De poppetjes hebben een andere naam gekregen, maar de opbouw, sfeer, het verhaalverloop en de wijze waarop Fields alles aan ons presenteert verschilt niet met de vorige serie die ze schreef.

Van de ene kant lekker herkenbaar en gemakkelijk om in te stappen, van de andere kant ontbreekt elke vorm van originaliteit.

The Shadowman volgt braaf het vaste thriller-stramien en weet nergens te verrassen. De personages zijn matig en weinig memorabel, maar Fields kan het trucje goed uitvoeren. Dat is soms gewoon meer dan genoeg. Ze beheerst haar vak en dat zorgt ervoor dat ook voor mij The Shadowman op een ruime voldoende uitkomt.

Als ik ergens van houd dan zijn het verhalenbundels die over dit soort treurige onderwerpen gaan. Als het dan ook nog eens over mijn tweede thuisland Ecuador gaat, kan het toch eigenlijk niet meer misgaan?

Ampuero weet in ieder geval te boeien met haar female-driven verhalen over de ellende die zich afspeelt in het, anno 2025 nog veel meer, kapotte Zuid-Amerikaanse land. Toch vind ik de verhalen wel wisselend van kwaliteit. Soms lijkt de shock-value de overhand te krijgen en die verhalen vind ik dan ook duidelijk de minder interessante. Die verhalen, zoals het eerste verhaal over het ontvoeren en verkopen van mensen, lijken wat overdreven en over-the-top, maar het trieste is; ze zijn niet eens zo overdreven. Het gaat er daadwerkelijk zo aan toe. Iets wat amper voor te stellen is, toch is het zo. Hoe dan ook, voor mij waren de 'kleine' verhalen over persoonlijk leed van de protagonisten het sterkst. Het verhaal over de seksuele verwarring en vervaagde lijnen in veel van de Ecuadoraanse huishoudens bijvoorbeeld; klein gehouden en daardoor enorm impactvol.

Misschien dat ik iets te enthousiast aan het boek begon en mijn verwachtingen daardoor veel te hoog waren. Al met al hele sterke verhalen en een aantal verhalen die mij wat minder wisten te grijpen. Goede 7.

stem geplaatst