Leuke over-the-top thriller die ongelooflijk Nederlands aanvoelt. Je ziet zo voor je wie de rollen in de slechte filmversie van dit boek gaan vertolken.

Ik heb me prima geamuseerd.

stem geplaatst

stem geplaatst

Best interessant boek over een onderwerp dat veel voorkomt. Alleen al mijn directe omgeving heb ik dit met 3 mensen meegemaakt.

Het is interessant dat er geregeld uitstapjes gemaakt worden naar wetenschappelijke literatuur om het eigen verhaal kracht bij te zetten. Wel wordt dit behoorlijk selectief gedaan; het lijkt vooral te worden ingezet om eigen vermoedens en visie te kunnen bevestigen. Echt kritisch kijken naar eigen acties blijft voor mijn gevoel teveel achterwege. "mam en zus nog slechtere gevoelens besparen", "pap is ernstig ziek", "juf hanteerde een verkeerde pedagogische aanpak", "ik zat in de kast en worstelde ermee dit te delen"; allemaal valide argumenten, tuurlijk, maar het stukje "dit heb ik gedaan en dat ligt vooral aan mezelf" ontbreekt. Het is vooral kijken naar verzachtende omstandigheden, de inborst van de mens als geheel (als zoiets al bestaat), externe factoren en interne problemen. Het boetekleed aantrekken zit er nergens in. Dat vind ik wel een beetje jammer in een verhaal als dit.
Let wel: Job praat het nergens goed, en hij moedigt het gedrag al helemaal niet aan (integendeel zelfs).

Daarnaast leest het geheel erg studentikoos en zag ik een echte corpsbal voor me. Dat is geen kritiek, enkel een persoonlijke invulling gebaseerd op de gebruikte woorden, setting en gevoel.

Al met al fijn om over te lezen, maar niet heel memorabel voor mij persoonlijk.

Een losstaand verhaal van Fields, al is er wel een klein beetje overlap met haar series (ik zal niet verklappen welke overlap).

Wat mij betreft één van haar zwakste boeken. Het verhaal weet me niet echt te pakken en het is ook allemaal wel erg voorspelbaar. De reacties van de onderzoekers in het verhaal stroken niet helemaal met wat er gebeurt. Ze reageren extreem heftig op de gepleegde moorden, waar dit in andere verhalen van Fields niet zo is terwijl de gepleegde moorden in die andere verhalen vele malen explicieter of smeriger zijn. Dit botste dan ook een beetje in mijn hoofd. Het was alsof Fields me door de strot wilde duwen hoe extreem de kills zijn die ze wist te verzinnen voor dit verhaal. Verder biedt het hoofdpersonage weinig om echt een band mee te krijgen, en kabbelt het verhaal rustig voort.

Wat Fields wel weer sterk doet is de omschrijving van het Schotse eiland. De omschrijving van de Schotse natuur, cultuur, inwoners, steden; het is bijzonder sterk gedaan en is een hoofdpersonage op zich. Ik heb dan ook altijd gedacht dat Fields Schots is, maar nee hoor; ze is Engels.

De sterkste troef van deze thriller is het einde. De hoofdpersoon wordt vermoord door de killer, of ja... ze gaat in ieder geval dood door een achtervolging met de killer. Daar houd ik van! Dat is dan weer allesbehalve voorspelbaar. Het is dan ook dat onverwachte einde waarbij Sadie van een rots valt om vervolgens in zee te verdrinken dat ervoor zorgt dat het boek boven de 3* uitkomt.

Fascinerend, betoverend, verwarrend, frustrerend, ontroerend en vooral uniek.

Ik heb het boek twee keer achter elkaar gelezen en daarna het nodige online zoekwerk gedaan naar verschillende verklaringen, Palacio's visie en de clash van stijlen die op dat moment gaande was in de wereldliteratuur en dan specifiek in Ecuador.

Dat ik op het moment van lezen in Quito was brengt een extra dimensie voor mij; de omgeving, een aantal specifieke Quiteño aspecten die in het boek naar voren komen, zijn dan meteen beter te plaatsen.

Palacio's laatste boek was mijn eerste Palacio. Bijzondere leeservaring.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Prima thriller waarbij ik mij afvraag of dit wel écht de 3e in de Woolwine-serie is. Dat vroeg/vraagt Fields zich zelf waarschijnlijk ook af want het boek staat op sommige plekken bekend als deel van de serie, op sommige plekken als losstaand verhaal, de titel werd meermaals aangepast door Fields, het boek heeft meerdere alternatieve titels gehad; kortom, waar staan we nu?

Ach ja, van de andere kant; wat maakt het uit. Uiteindelijk draait het in dit soort thrillers om het verhaal, de spanning en de gruwelijkheden. Dat zijn zaken die Fields goed heeft aangepakt in dit boek waarin Connie Woolwine zo ongeveer op 5 bladzijdes voorkomt. De killer is lekker maf, Midnight Jones (wat een belachelijke clichénaam) is een prima protagonist en de vaart zit er goed in.

Alle verhaallijntjes worden keurig met elkaar verbonden en er blijven geen losse eindjes achter. Het eerste hoofdstuk zet meteen de toon voor de rest van dit boek; erg sterke thriller-opening.

Ik heb me echt enorm geamuseerd met deze typische Fields-roman. 4*