stem geplaatst

Kerst is al voorbij, maar dat weerhoudt mij er niet van om jullie een fantastisch laatste week van 2025 te wensen.

Het blijft een genot om op BoekMeter te kunnen rondhangen en die traditie, die gewoonte, die obsessie, blijf ik in 2026 met alle liefde in stand houden.

Crew en alle andere BoekMeter-buddies: geniet ervan en dank voor het levendig en boeiend houden van deze mooie website.

The Carrying, uit 2018, maakte enorme indruk op me. Ook The Hurting Kind bevalt goed, maar weet me veel minder te ontroeren dan dat prachtwerk uit '18.

The Hurting Kind is opgedeeld in 4 delen: lente, zomer, herfst en winter. Alle delen draaien om connectie. Connectie tussen pijn en vreugde, connectie tussen mensen, connectie door taal. Wat me goed bevalt is de wijze waarop Limón observaties afwisselt met emotionele passages; hierdoor krijgt het geheel een mooie en af en toe vreemde mix tussen feit en gevoel.

Het geheel is sterk, en weet te overtuigen dankzij het fantastische taalgevoel van Limón en haar gave om vrolijkheid en diepe somberheid met elkaar te combineren. Toch mis ik die enorme uitschieters in de bundel, waar die in The Carrying wel zitten.

Hoe dan ook; enorm sterk en een goede 4*.

Opgehangen honden? Ja, echt niet, daar gaan we niet aan beginnen! Ik heb nog geen bladzijde gelezen, maar ik wil nu al dat degene die daar verantwoordelijk voor is op een gruwelijke wijze ofwel sterft ofwel te grazen wordt genomen door de heldhaftige politie in deze thriller.

Hmm... uiteindelijk is het vooral slappe hap met weinig interessante personages en een hoop politiek gedoe. Echt een thriller kun je dit amper noemen, maar ik snap dat het wat betreft genre-omschrijvingen wel het dichts in de buurt komt.

Slecht wordt het niet, interessant ook niet echt. 6je. 3*

Tijdens het lezen werd ik boos, verdrietig, moest ik lachen, leefde ik mee en kon ik niet begrijpen dat de ellende van het snel veroordelen van totaal onschuldigen nog steeds zo ontzettend vaak voorkomt. Ik had helemaal niet meer in de gaten dat dit een boek is over mensen die ik niet ken, in een land waar ik nog nooit ben geweest en een rechtssysteem waar ik (hopelijk) nooit iets mee te maken zal krijgen. Grisham en McCloskey namen me mee in een wereld waarvan ik me maar al te goed bewust ben, en drukte mijn neus nogmaals op de keiharde feiten dat mensen toch eigenlijk best wel ver van het padje zijn.

Op nog geen twee werkdagen heb ik dit boek uitgelezen omdat ik het gewoon niet kon wegleggen. De zaken waarover gesproken wordt, zijn tot in detail uitgelegd. Dat zou eventueel kunnen zorgen voor een overkill aan informatie, maar dat is hier zeker niet het geval. Het maakt het juist interessanter en hoe meer info ik lees over de zaken, hoe schrijnender het is en hoe meer ik me besef hoe afschuwelijk sommige zaken in elkaar zitten.

Een absolute aanrader voor mensen met interesse in het verrotte rechtssysteem en in hoe het ego zelfs een ter dood veroordeling van een ander kan veroorzaken. 4,5*

stem geplaatst