menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Shaky. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018, september 2018, oktober 2018, november 2018, december 2018, januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019, juni 2019

Mannheim Rex - Robert Pobi (2012) 4,0

Alternatieve titel: Lokaas, gisteren om 19:21 uur

Mannheim Rex is na het heerlijke Bloodman het tweede boek van Pobi dat ik lees en opnieuw weet de schrijver me te overtuigen. Mannheim Rex staat te boek als een horror-thriller en wanneer je de plotomschrijving leest lijkt het daar inderdaad op af te stevenen:

Het gaat niet zo goed met horrorauteur Gavin Corlie en nadat hij in een opwelling opnieuw te ver is gegaan is het voor hem duidelijk: tijd om te verhuizen naar een afgelegen plek. Die plek is het idyllische dorpje New Mannheim waar hij een oud landhuis op de kop tikt aan een groot meer. Het dorp lijkt echter alles behalve perfect aangezien mensen spoorloos verdwijnen en Gavin begint zich langzaam te beseffen dat er iets gruwelijks aanwezig is in New Mannheim. Samen met de dertienjarige Finn besluit hij op onderzoek uit te gaan.

Wat volgt is echter alles behalve een doorsnee horror-thrillerverhaal. Pobi focust zich namelijk veel meer op de onderlinge relaties tussen zijn personages en deze pakken eigenlijk allemaal goed uit. Gavin en Finn zijn een fantastisch koppel en ook de lokale politiechef Pope en 'love-interest' Laurel brengen het nodige leesplezier teweeg.

De zoektocht naar wat het dorpje al jarenlang teistert komt hiermee ogenschijnlijk op de achtergrond te liggen en net wanneer je helemaal opgaat in de perikelen van de levens van met name Finn en Gavin wordt je plotseling met een sterk thrillerelement van het verhaal om je oren geslagen. De situaties waarbij de monster-vis een slachtoffer maakt zijn goed gebracht en met name de volslagen gestoorde Pope brengt de nodige psychologische spanning met zich mee.

Opnieuw genoten van een boek van Pobi: 4*

» details   » naar bericht  » reageer  

Keeping an Eye Open: Essays on Art - Julian Barnes (2015) 3,5

Alternatieve titel: In Ogenschouw: Essays over Kunst, afgelopen vrijdag om 20:03 uur

Passievol en bijna in romanvorm neemt Barnes ons mee in de wereld van de kunst. Hij pikt een aantal kunstenaars uit waar hij veel feeling bij heeft en vertelt de meest uiteenlopende, maar relevante, zaken. Zo krijgen we achtergrondinformatie over de werken, de artiesten en de tijdsperiode. Barnes legt verbanden, geeft meningen en brengt feiten op een bijzonder enthousiaste manier waar zelfs de meest stugge 'kunsthater' goede zin van krijgt. Hoewel dit boek uitnodigt tot verder lezen is het wel behoorlijk specifieke materie waar je alleen aan moet beginnen wanneer je al enige interesse in kunst hebt.

Niet alle besproken kunstenaars / kunstwerken spreken me aan, maar door de manier van schrijven zorgt Barnes er wel voor dat ik constant gefocust blijft.

Deze verzameling essays krijgt van mij een dikke 7.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tess of the d'Urbervilles - Thomas Hardy (1891) 4,0

Alternatieve titel: Tess van de d'Urbervilles, afgelopen donderdag om 10:28 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

Derde Persoon, De - René Appel (1991) 4,0

9 juni, 22:20 uur

Mijn eerste kennismaking met het werk van Appel en ik ben aangenaam verrast.

Het begint ijzersterk: Magda wordt gestalkt door Freek en lijdt ontzettend onder deze psychologische druk. Wanneer er geen uitweg meer lijkt te zijn dient zich haar ridder op het witte paard aan: Cees. Deze man zal het oplossen, deze man is er voor haar, deze man.... blijkt net zo gestoord te zijn als Freek. Heerlijk, uitstekende twist.

Helaas begint het boek ook langzaam maar zeker wat in te kakken na deze onthulling. Er volgen wat minder interessante gebeurtenissen en het wordt wat oppervlakkiger. De vaart wordt wel weer opgepakt, maar de uiteindelijke clou valt zwaar tegen. Om nog maar te zwijgen van het totaal overbodige laatste hoofdstuk... tenzij....:

Impliceert Appel met dit laatste hoofdstuk dat er wellicht iets niet helemaal in orde is met Magda zelf? Ze lijkt namelijk wel erg veel pech te hebben met werkelijk elke relatie in haar leven. Freek stalkte haar, Cees stalkte haar, ze kan niet door een deur met haar ouders (wat is daar gebeurd tussen haar en haar vader??) en de laatste zin van het boek lijkt aan te geven dat de ellende opnieuw begint maar nu met Elwine. Zou het kunnen dat Appel hier bijzonder sluw en doordacht aangeeft dat de gemene deler in al dit ongeluk Magda zelf is? Manipuleert Magda de boel wellicht zelf? Zij hield immers Freek en Cees aan het lijntje, zij bemoeit zich met het leven van Elwine, zij laat haar deur open staan zodat er door de junk gestolen kan worden wat haar uiteindelijk helpt vrijpleiten. Hmm... dubbele twist? Dat zou veel in perspectief plaatsen en dit, uiteindelijk vrij doorsnee verhaal, een diepere laag geven.

Als ik heel eerlijk ben; nee, ik denk niet dat Appel dat helemaal voor ogen had, maar dat ik die verbanden deels zelf getrokken heb. Toch zorgt dit ervoor dat ik nog over het boek kan nadenken. Tel daarbij op de prettige schrijfstijl van Appel en ik kom toch op een mooie 4* uit.

» details   » naar bericht  » reageer  

Dolores Dolly Poppedijn - Thomas Olde Heuvelt (2019) 3,0

6 juni, 19:47 uur

Een nogal apart verhaal dat ook nog eens bijzonder onconventioneel gebracht wordt. Zo begint ieder hoofdstuk met een tekening en een gedichtje en wordt er hier en daar plots gerijmd. Dat kan heel erg goed uitpakken, maar Dolores Dolly Poppedijn is het vooral toch allemaal nét niet.

Het plot is vrij simpel; Charlotte heeft het moeilijk met het verlies van haar kind en wil haar baby koste wat kost terug. De eerste vijftien pagina's van het boek zorgden voor een flinke déjà vu qua locatie (afgelegen landgoed), personages (Charlotte en Gilman), de kamer met het roze behang.... ja hoor, dit is duidelijk geïnspireerd door The Yellow Wallpaper - Charlotte Perkins Gilman (1892) en laat dat nu één van mijn favoriete verhalen zijn.

Helaas komt Dolores Dolly Poppedijn niet in de buurt van dat meesterwerk. Het verhaal is warrig, soms wat onduidelijk en simpelweg niet spannend genoeg om echt te kunnen boeien. De eerste helft van het boek kan mij dan ook niet genoeg betrekken om iets om de personages te geven. Dit komt mede door het trage tempo en het nog 'geheim' willen houden waar dit boek naartoe gaat. Na de eerste helft wordt het wel wat beter (en toegankelijker) en komen er ook horror-elementen om de hoek kijken. Het is echter te magertjes om indruk te maken.

Een voldoende is het zeker, mede door de hommage aan Charlotte Perkins Gilman, maar het houdt niet over.

» details   » naar bericht  » reageer  

History of Wolves - Emily Fridlund (2017) 4,5

Alternatieve titel: Een Geschiedenis van Wolven, 2 juni, 17:06 uur

Madeline (Linda / Maddie) is een veertienjarig meisje dat opgroeit in een voormalige commune waar enkel zij en haar ouders nog van over zijn. Ze slijt haar dagen voornamelijk in haar eentje, slentert rond, zorgt voor de honden, wandelt veel en observeert nog meer.

Vanaf het begin van het verhaal wordt meteen duidelijk; dit is geen doorsnee Amerikaanse tiener en ik kon er niets aan doen, maar ik voelde een treurig gevoel bij Madeline. Ze had duidelijk niet gekozen voor dit leven, maar ze wist niet beter. Het was niet haar schuld dat haar ouders haar in haar kinderjaren te veel alleen lieten, het was niet haar schuld dat haar moeder afstand creëerde door haar 'de directeur' te noemen, het was niet haar schuld dat haar vader haar enkel aandacht schonk wanneer hij mannelijke klusjes voor haar had. Dit alles zorgde er echter wel voor dat de nu veertienjarige geen vriendinnetjes heeft en op school meer gepest en vermeden wordt dan wat anders. Dit zorgt er ook voor dat ze smacht naar aandacht, liefde en genegenheid.

In eerste instantie zoekt ze dit bij haar geschiedenisleraar en dat dit niet gezond is, wordt al snel duidelijk wanneer er geruchten door de school gaan dat deze leraar een andere leerlinge onzedelijk betast zou hebben. Madeline zit middenin deze affaire, maar kijkt op een bepaalde manier ook slechts van een afstandje toe en dit kenmerkt het gebrek aan menselijk contact dat Madeline ervaart: zelfs te midden van een dergelijk schandaal voelt Madeline zich gescheiden. Of is dit slechts het gevoel dat ik als lezer ervaar? Krachtig schrijfwerk van Fridlund zorgt voor dit constante gevoel van afstand maar tevens betrokkenheid.

Het leven van Madeline komt pas echt op haar kop te staan (of ervaart zij dit eigenlijk helemaal niet zo, maar komt ze hier pas later achter?) wanneer ze kennismaakt met haar nieuwe overburen: Leo, Patra en hun zoontje Paul. Madeline wordt de babysitter van Paul en ontwikkelt al snel een diepe band met dit eigenaardige mannetje. Dat er iets niet helemaal pluis is, wordt voor de lezer al snel duidelijk. Helaas gaan de ogen van Madeline pas veel later, dan wel niet, open. Paul is geboren in een christenwetenschappers-gezin waar niet geloofd wordt in medicatie of doktoren en dit moet Paul, tegen zijn schuld in, bekopen met de dood wanneer hij ziek wordt en zijn ouders middels bidden en het bijna obsessief ontkennen van de ziekte, hopen dat Paul er wel weer bovenop komt.

Het leven van Madeline lijkt zo gewoon, maar is tevens zo ongelooflijk anders. Maar is niet ieders leven uitermate saai en tevens bijzonder uniek en enerverend? Zo heeft de ietwat saaie geschiedenisdocent een duistere kant en is de ogenschijnlijk all-American-family een ontwricht geheel dat de grip met de realiteit kwijt lijkt te zijn.

Madeline wordt gevormd door het gedrag van anderen en de wereld om haar heen. Zelf moet ze een weg zien te vinden door dit oerwoud van ervaringen en gevoelens terwijl ze niets anders wil dan acceptatie, liefde en aandacht. Schijnbaar is dat toch nog te veel gevraagd.

» details   » naar bericht  » reageer  

Mysterious Affair at Styles, The - Agatha Christie (1920) 3,0

Alternatieve titel: De Zaak Styles, 30 mei, 11:44 uur

Het debuut van Christie (althans; van boeken die ook daadwerkelijk gepubliceerd zijn) en tevens mijn eerste kennismaking met het schrijfwerk van deze detective-gigant.

Laat ik meteen met de deur in huis vallen: dit is niet zo aan mij besteed. Het is weliswaar vlot gebracht, er zit humor in het boek en je krijgt de kans mee te denken over de mogelijke moordenaar, maar het hangt mij teveel aan elkaar van toevalligheden, tegenstrijdigheden en een clue vanuit eerder onbekende informatie brengen.

Poirot komt over als een vervelend, betweterig mannetje, maar wellicht dat dit in latere romans nog wat gefinetuned wordt want van de film- en serieadaptaties van het werk kan ik me herinneren dat hij juist een geliefd karakter is bij het publiek.

Het is jammer dat je constant op het verkeerde been gezet om uiteindelijk uit te komen op de meest voor de hand liggende dader waarvan meermaals gezegd werd dat hij het niet was... seriously? Dat is een beetje als een film waar alles uiteindelijk 'slechts een droom leek te zijn': ook zo irritant..

Het verhaal is overigens zo uit; los van het feit dat het slechts een redelijk kort verhaal is, zorgt Christie ervoor dat het tempo er goed inzit.

Al met al een magere voldoende, maar ik heb voor mezelf kunnen bepalen dat dit genre niet direct aan mij besteed is.

» details   » naar bericht  » reageer  

Gedichten van de Broer van Roos - Tim Hofman (2017) 1,5

28 mei, 12:53 uur

Poeh.. dit was niet al te best. Een soort verzameling slechte taalgrapjes waarbij 'camping Engels' een favoriet middel lijkt van Hofman. 'Maar dat is toch helemaal niet grappig?' Nee, inderdaad... dat is het ook niet. Het is vooral heel erg storend en flauw.

Eerlijk is eerlijk; er zaten twee gedichtjes bij waarvan ik dacht 'dit gaat nog wel'. Twee gedichtjes van ongeveer 70 pagina's aan ongein is echter veel te weinig om ook maar een milde positieve indruk achter te laten.

Daarnaast stoort de rol die de auteur zichzelf toekent. De flaptekst / achterkant van het boek getuigt van een enorme zelfverheerlijking en impliceert dat we deze persoon toch echt wel allemaal heel goed kennen. Ook zet hij bij gedichten die misschien enigszins nog iets zouden kunnen betekenen 'fictief' achter de titel. Wat bedoelt hij daarmee? Bang om misschien iemand te beledigen of put hij bij die gedichten, die over vader en moeder gaan, niet uit de realiteit? Wat wil hij hiermee? Onnodig en vrij desastreus om het woord 'fictief' bij een gedicht te plaatsen.

Al met al geen prettige leeservaring.

» details   » naar bericht  » reageer  

How I Learned to Drive - Paula Vogel (1997) 4,0

Alternatieve titel: Zo Haalde Ik Mijn Rijbewijs, 28 mei, 12:10 uur

Mijn derde Paula Vogel toneelstuk en de beste van de drie. Deze keer geen meligheid of lollig gedoe, maar vanaf de eerste scene sociaal-emotionele problemen verpakt in een met metaforen overladen drama dat in 1998 de Pulitzer Prijs voor Beste Drama in de wacht sleepte.

Protagonist Li'l Bit neemt ons mee op haar reis naar volwassenheid waarbij de focust ligt op de momenten die ze doorbracht met haar oom Peck. Hoewel haar oom in het begin misschien nog overkomt als een behulpzame man die zijn nichtje rijlessen geeft, wordt al gauw duidelijk dat hij duistere bijbedoelingen heeft.

Wat Vogel uitstekend doet in How I Learned to Drive is autorijden inzetten als metafoor voor het leven van Li'l Bit. De levensfase waar de problemen met haar oom beginnen verloopt, net zoals een beginnend bestuurder, met horten en stoten, en wanneer ze de traumatische gebeurtenissen uit haar jeugd later in haar leven een plekje heeft weten te geven verandert ze langzaamaan in een zelfverzekerde weggebruiker. De manier waarop de relatie tussen Peck en Li'l Bit omschreven wordt, toont tevens de scheve machtsverhouding en de manier waarop het roofdier controle uitoefent op zijn prooi.

Thematisch erg sterk en Vogel weet me eindelijk echt te overtuigen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Lach Jij Maar Pinkeltje! - Dick Laan (1965) 3,5

27 mei, 22:38 uur

stem geplaatst

» details  

O! O, Die Wolkewietje Toch! - Dick Laan (1966) 3,5

27 mei, 22:37 uur

stem geplaatst

» details  

Grote Avontuur van Pinkelotje, Het - Dick Laan (1967) 3,5

27 mei, 22:37 uur

stem geplaatst

» details  

Rosemary's Baby - Ira Levin (1967) 4,0

27 mei, 21:43 uur

Onbegrijpelijk dat ik als horror-fan deze genreklassieker nooit eerder gelezen heb. De Polanski-verfilming heb ik gezien, maar daar ben ik nooit zo kapot van geweest. Eindelijk heb ik gisteren Rosemary's Baby gelezen en het viel zeker niet tegen.

Levin weet mijn aandacht er bijzonder goed bij te houden door de flinke vaart die erin zit en het zelden afwijken van het hoofdplot. Daarnaast is het taalgebruik prima en zit er net genoeg foreshadowing in zijn woordkeuze zonder al te voorspelbaar te worden.

Toch kent het boek ook wel wat minpuntjes. Zo is protagonist Rosemary een wel ontzettend onderdanig persoon en enkel bezig met het pleasen van anderen. Ze lijkt haar eigen lichaam niet te kennen en kiest constant voor het sociaal wenselijke gedrag in plaats van wat het beste is voor haar ongeboren baby. Dit werkt natuurlijk volledig in de hand van het plot, maar zorgt er ook meteen voor dat ze niet bepaald 'likeable' is. Daar komt bovenop dat de finale wel erg kort is en met het beperkt aantal bladzijdes van dit boek had daar gerust nog wat meer aandacht aan geschonken kunnen worden.

Toch is die finale ook meteen hét sterkste punt wat mij betreft. Dat klinkt misschien wat tegenstrijdig, maar waar de lengte en gedetailleerdheid van de finale te wensen overlaat, scoort het gevoel en het feit dat het kwaad het van het goed overwint ontzettend veel punten bij mij. Er wordt eens niet gekozen voor een all-American einde waarbij iedereen nog lang en gelukkig leeft. Nee; het kwaad wint. deal er maar mee Rosemary. Buitengewoon sterk gedaan door Levin.

Over het geheel genomen een zeer aardig genrewerkje dat dankzij dat einde een half puntje meer krijgt: 4*.

» details   » naar bericht  » reageer  

Pinkeltje en de Aardmannetjes - Dick Laan (1964) 3,0

26 mei, 22:19 uur

stem geplaatst

» details  

Pinkeltje en de Boze Tovenaar - Dick Laan (1968) 3,5

26 mei, 22:18 uur

stem geplaatst

» details  

Wolkewietje Is Ondeugend Geweest - Dick Laan (1959) 3,0

26 mei, 22:18 uur

stem geplaatst

» details  

Pinkeltje Ontmoet Wolkewietje - Dick Laan (1958) 3,0

26 mei, 22:18 uur

stem geplaatst

» details  

Pinkeltje op Zoek naar Klaas Vaak - Dick Laan (1954) 3,5

26 mei, 22:17 uur

stem geplaatst

» details  

Pinkeltje in Artis - Dick Laan (1952) 3,5

26 mei, 22:17 uur

stem geplaatst

» details  

Pinkeltje op Reis - Dick Laan (1950) 3,5

26 mei, 22:17 uur

stem geplaatst

» details  

Pinkeltje en Zijn Vriendjes - Dick Laan (1949) 3,5

26 mei, 22:17 uur

stem geplaatst

» details  

Avonturen van Pinkeltje, De - Dick Laan (1939) 3,5

26 mei, 22:17 uur

stem geplaatst

» details  

Man Die Zijn Baas Liet Verdwijnen, De - Jaap Stroosnier (2019) 3,5

25 mei, 14:27 uur

Dit debuut van Stroosnier, headhunter, schrijver en kunstschilder die eerder in verschillende managementfuncties bij multinationals werkte, kent sterke kanten maar heeft ook nog duidelijke zwaktes.

Laat ik vooropstellen dat het verhaal mij zeker geamuseerd heeft. Het is absurd, over the top en heeft een enorm tempo. De personages komen, voor het grootste deel, goed uit de verf en ik heb af en toe hardop moeten lachen om acties van Tom, de broer van protagonist Jack.

Het verhaal zelf is in de basis vrij simpel: Jack krijgt een nieuwe baan, zijn baas probeert hem als excuus te gebruiken wanneer het slecht gaat en Jack besluit dit niet te pikken. Toch weet Stroosnier meer dan genoeg originaliteit en speelsheid toe te voegen aan dit verhaal door tal van absurde bij-personen een dienende rol te gunnen.

Hier zit echter ook meteen een minpuntje aan. De vele absurde personen zorgen voor een ongeloofwaardig verloop van het plot en af en toe is het allemaal 'too much'. Er worden te veel ideeën bij elkaar gevoegd waardoor de aandacht voor de motivatie en achtergrond van de karakters af en toe vergeten wordt. Het beste voorbeeld hiervoor is toch wel de huurmoordenaar die als pastoor wordt neergezet; een beetje een karikatuur van een personage dat 'geleend' is uit andere over the top werken. Daarnaast is de schrijfstijl niet altijd even consequent en wordt er zelfs op een gegeven moment de vierde muur gebroken en dit past totaal niet in de context.

Voor mij was dit een debuut dat mij nieuwsgierig genoeg maakt naar het vervolg van de schrijverscarrière van Stroosnier. Het speelse karakter en het rijke palet aan personages smaakt naar meer.

» details   » naar bericht  » reageer  

Himmel, Der Nirgendwo Endet - Marlen Haushofer (1966) 2,0

Alternatieve titel: Hemel Die Nergens Ophoudt, 25 mei, 09:17 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

» details  

Hot 'n' Throbbing - Paula Vogel (1994) 2,5

18 mei, 18:55 uur

Dit is het tweede toneelstuk van Vogel dat ik lees en net als bij The Baltimore Waltz - Paula Vogel (1992), kent dit boek grote opstartproblemen.

Alles draait om Charlene, schrijfster van erotische boekjes, die samen met haar twee puberende kinderen zo goed mogelijk probeert te leven. De vader van deze kinderen, Clyde, is niet langer in beeld omdat hij in het verleden nogal losse handjes had.

Genoeg voer om een diepgaand, sociaal-psychologisch drama te schrijven. Helaas kiest Vogel er opnieuw voor om het in het begin voornamelijk op de komedie te gooien. De ene na de andere flauwe grap / opmerking komt voorbij waardoor binding met de personages onmogelijk wordt gemaakt. Gezien het beroep van Charlene kunnen jullie het niveau van de grapjes wel inschatten....

Ook in dit toneelstuk slaat de toon plotseling om en gaan we van een melige klucht naar een situatie waar uiteindelijk een familiedrama uit voortkomt. En hier wringt de schoen ook zo enorm. De omslag is te plots en te ongeloofwaardig. Clyde heeft een contactverbod, komt toch langs, Charlene laat hem binnen maar omdat zijn opmerkingen haar niet aanstaan besluit ze hem in zijn kont te schieten... uhm...wat??.... daarna belanden ze samen in bed en in een opwelling vermoordt hij haar. Een zeer vreemd en onlogisch verloop van het verhaal en daarbij wordt dit er in een paar bladzijdes doorheen gejaagd.

Alsof het nog niet allemaal genoeg als los zand aanvoelt eindigen we met de dochter van Charlene die volwassen is en een lezing geeft waarbij ze met veel verdriet terugdenkt aan haar moeder. Huh? Wait..what? Hoe zijn we hier belandt, wat is er in de tussentijd gebeurd. Waarom moet ik in een laatste paragraaf zien waar haar dochter staat, wat is daar de link naar de rest van het boek en waarom lezen we dan niet wat er met haar zoontje gebeurd is?

Nee, dit is mij een te onsamenhangend verhaal dat niet genoeg aandacht besteedt aan de issues die uitgediept hadden moeten worden. Opnieuw teveel lollig gedoe in het begin en een weinig bevredigend einde.

» details   » naar bericht  » reageer  

Vanwege een Tere Huid - Anton Koolhaas (1973) 2,5

17 mei, 23:01 uur

Poeh, lastig doorheen te komen boek. Koolhaas blijft ellenlang hangen in omschrijvingen en aanlopen die uiteindelijk eindigen in deceptie omdat de 'pay-off' veel te mager is. De manier waarop jeugdige liefde omschreven wordt, doet mij ook bijzonder weinig omdat het met zoveel afstand en zakelijkheid beschreven wordt dat alle mogelijke romantiek eruit getrokken wordt. Geen prettige leeservaring. 2,5*.

» details   » naar bericht  » reageer  

Miss Callaghan Comes to Grief - James Hadley Chase (1941) 3,5

Alternatieve titel: Meisjes… Opgepast, 16 mei, 21:50 uur

Zoals hierboven al genoemd door Cornelis, heeft dit boek jarenlang op de zwarte lijst gestaan. Aangezien het een boek uit 1941 betrof, ging ik er een beetje vanuit dat het 'wel allemaal reuze mee zou vallen'.

Nou, I stand corrected. Hadley Chase neemt geen blad voor de mond en schrijft compromisloos over maatschappelijke problemen verpakt in een thriller. Hij kaart vrouwenrechten aan, prostitutie, de machtspositie van de maffia, de corruptie van de staat en ga zo maar door. Daarnaast schuwt hij het ook niet om behoorlijk levendig te omschrijven en verkrachtingen, mishandelingen, moord en zelfs martelingen worden realistisch en rauw gebracht. Het boek weet op deze manier goed te boeien en de diepere laag ligt er toch wel dik bovenop. Ik vermoed dan ook dat dit de ware reden is geweest voor verbanning en niet de expliciete scenes.

Toch is het niet helemaal een echte topper. Verhaaltechnisch is het allemaal niet zoveel bijzonders en het einde wordt naar mijn gevoel behoorlijk afgeraffeld. Met slechts 200 pagina's waarvan er zo'n 175 aan de aanloop besteed worden, blijft een echte grand finale uit.

Al met al toch een boeiend boek en 3,5* is het zeker waard.

» details   » naar bericht  » reageer