Ik zit nog middenin dit verhaal, maar ik wil mijn frustratie toch wel even uiten.

Het probleem dat ik heb is dat ik op 1/3 zit en er is nog geen ene sodemieter gebeurd! Ik ben alleen maar opnieuw de introductie van "de beste Deen die ooit heeft geleefd" (lijkt wel geschreven door een kind) aan het lezen die gewoon potverdorie honderd bladzijdes duurt. Deel I was precies hetzelfde. Ook telkens als er een nieuw personage voorbijkomt, wordt die weer helemaal tot in de treuren geïntroduceerd. Jaaahaaa, ik ken ze, ik heb deel I gelezen! Ik snap dat je graag boeken wilt verkopen en daarom ieder personage dat in het eerste deel voorkwam opnieuw wil introduceren voor de mensen die instappen in deel II, maar dit is zo godsgruwelijk gekunsteld gedaan. Het haalt werkelijk alle flow, die toch al ver te zoeken is, uit het verhaal en het maakt het allemaal zo goedkoop en suf.

Dit is suf!! Ik voel me weer een leerling op de middelbare school die verplicht een boek moest lezen waar geen ene fluit aan is.

Ja, ik weet het, ik kan stoppen, maar dat wil ik niet. Ik ben hieraan begonnen en wil dit uitlezen. Jensen, dit kan maar beter heel snel veel beter worden, anders ben ik klaar met de serie. Zo, daar zal deze successchrijver uit Denemarken wel van wakker liggen als er 1 willekeurige gast uit NL zijn boeken niet meer leest.

Excuses, tot zover mijn frustratie. Lees rustig verder allemaal.

Sterk! Mooi relaas over een vrouw die van de een op andere dag besluit te vertrekken. Ze is helemaal klaar met haar gevormde en geknede leven dat helemaal niet meer van haar voelt.

Of ja, is het écht "van de een op de andere dag", of is dit juist wat er al jaren zat aan te komen? Voor mij is dat een van de vragen die het boek stelt. Het alledaagse, saaie, voorspelbare en banale leven, is dat nu echt waar we voor moeten kiezen? Maar je hebt gekozen. Deze dame uit Dublin heeft een man, kinderen, een opgebouwd leven. Misschien was dat achteraf niet haar gedroomde keuze, maar wat is dat wel? Bestaat dat überhaupt wel? Nu is ze weg, en wordt er op neergekeken als een midlife crisis. De vraag is of dit haar midlife crisis is, of dat haar uitgestippelde leven juist de crisis was.

Ze kiest voor zichzelf, zonder te weten wat dat nu eigenlijk precies betekent. Wij gaan mee op de reis en weten ook niet waar die ons zal brengen. Er wordt geen eindpunt bereikt want klaar met kiezen en klaar met voelen, kunnen we als mensen niet zijn.

Van mij mag Sweeney met een nieuw werk komen, dit smaakt naar meer. 4*

Opnieuw een meer dan prima deel in de Hunter & Garcia-reeks. Tijdens het lezen ben ik me er wel van bewust dat er ook heel veel mensen zijn die niks met thrillers hebben, want de boeken volgen echt allemaal exact hetzelfde stramien. Van de ene kant kan ik me goed voorstellen dat dit als saai en origineel wordt beschouwd, van de andere kant is het juist des te knap om in een totaal verzadigde markt er bovenuit te springen, of in ieder geval "heel boeiend te zijn". En boeiend is Carter; hij weet piekfijn hoe hij een dergelijke thriller moet opbouwen en doet dit met interessante personages.

Bij een titel als The Death Sculptor weet je meteen wat de handelswijze van de killer is; en ja hoor, zo pakt het ook allemaal uit.

Ik geniet hier van. Niks nieuws, niks origineels, maar een sterke thriller als dit voelt wel als thuiskomen na een lange dag op het werk, of als een fijne warme douche op een koude dag: bijzonder prettig. 4*

Poeh, lastig te beoordelen dit. Het vaag houden van het einde en van wat er nu precies aan de hand is, wordt sterk neergezet. Aan de andere kant is dat ook meteen het zwakke punt van het boek want je krijgt eigenlijk nergens antwoorden op, alles blijft een beetje artsy-fartsy in de lucht zweven terwijl ik flashbacks krijg naar snobistische horrorfilms.

Hipster horror, prima in zijn subgenre, maar niet helemaal aan mij besteed. 3*

Bijzondere roman waarbij je eigenlijk vanaf het begin al precies weet wat er gaat gebeuren met die tanden die Vos vindt, maar waarbij het mij als lezer totaal niet stoorde dat het verhaal inderdaad die voorspelbare kant op gaat. Het boek staat namelijk bol van de absurde zinnen waarbij ik eerlijk moet toegeven of ik niet weet of Hulst dit bewust komisch heeft gemaakt (ik hoop het wel) of dat het zo ontzettend gekunsteld quasi-intelligent moet voorstellen dat het een beetje beschamend is. Hoe dan ook; ook dat maakt niet uit want het werkt. Het werkt echt heel erg goed. De schrijfstijl past precies bij de tijdsperiode(n) waar dit verhaal zich in speelt, en het past ook precies bij Vos. Want onze Vos is van lage klasse, met de nodige trauma's, die dolgraag, koste wat kost, bij de elite wil horen... en sja.. daar hoort nu eenmaal ook bepaald taalgebruik bij. Dat dit niet enkel in de passages gebruikt wordt die Vos uit, maar in de volledige vertelstijl, spreekt mij erg aan in deze roman. "Het klopt gewoon", om het zo maar eens uit te drukken.

De horror/griezel wordt tot een absoluut minimum beperkt, want daar ligt de focus van het verhaal helemaal niet. De spaarzame griezel-scènes passen daarom ook weer perfect bij de rest van de stijl en setting.

De moraal ligt er dik bovenop en Hulst schuwt het niet om deze in dikke klonters met een trechter door onze strot te stouwen. Je raadt het al: geen probleem! Want dat komt perfect overeen met Vos en zijn wereld.

Heerlijk boek, klopt van begin tot eind. Voor mij een dikke 8.

4*

stem geplaatst

Kerst is al voorbij, maar dat weerhoudt mij er niet van om jullie een fantastisch laatste week van 2025 te wensen.

Het blijft een genot om op BoekMeter te kunnen rondhangen en die traditie, die gewoonte, die obsessie, blijf ik in 2026 met alle liefde in stand houden.

Crew en alle andere BoekMeter-buddies: geniet ervan en dank voor het levendig en boeiend houden van deze mooie website.

The Carrying, uit 2018, maakte enorme indruk op me. Ook The Hurting Kind bevalt goed, maar weet me veel minder te ontroeren dan dat prachtwerk uit '18.

The Hurting Kind is opgedeeld in 4 delen: lente, zomer, herfst en winter. Alle delen draaien om connectie. Connectie tussen pijn en vreugde, connectie tussen mensen, connectie door taal. Wat me goed bevalt is de wijze waarop Limón observaties afwisselt met emotionele passages; hierdoor krijgt het geheel een mooie en af en toe vreemde mix tussen feit en gevoel.

Het geheel is sterk, en weet te overtuigen dankzij het fantastische taalgevoel van Limón en haar gave om vrolijkheid en diepe somberheid met elkaar te combineren. Toch mis ik die enorme uitschieters in de bundel, waar die in The Carrying wel zitten.

Hoe dan ook; enorm sterk en een goede 4*.

Opgehangen honden? Ja, echt niet, daar gaan we niet aan beginnen! Ik heb nog geen bladzijde gelezen, maar ik wil nu al dat degene die daar verantwoordelijk voor is op een gruwelijke wijze ofwel sterft ofwel te grazen wordt genomen door de heldhaftige politie in deze thriller.

Hmm... uiteindelijk is het vooral slappe hap met weinig interessante personages en een hoop politiek gedoe. Echt een thriller kun je dit amper noemen, maar ik snap dat het wat betreft genre-omschrijvingen wel het dichts in de buurt komt.

Slecht wordt het niet, interessant ook niet echt. 6je. 3*

Tijdens het lezen werd ik boos, verdrietig, moest ik lachen, leefde ik mee en kon ik niet begrijpen dat de ellende van het snel veroordelen van totaal onschuldigen nog steeds zo ontzettend vaak voorkomt. Ik had helemaal niet meer in de gaten dat dit een boek is over mensen die ik niet ken, in een land waar ik nog nooit ben geweest en een rechtssysteem waar ik (hopelijk) nooit iets mee te maken zal krijgen. Grisham en McCloskey namen me mee in een wereld waarvan ik me maar al te goed bewust ben, en drukte mijn neus nogmaals op de keiharde feiten dat mensen toch eigenlijk best wel ver van het padje zijn.

Op nog geen twee werkdagen heb ik dit boek uitgelezen omdat ik het gewoon niet kon wegleggen. De zaken waarover gesproken wordt, zijn tot in detail uitgelegd. Dat zou eventueel kunnen zorgen voor een overkill aan informatie, maar dat is hier zeker niet het geval. Het maakt het juist interessanter en hoe meer info ik lees over de zaken, hoe schrijnender het is en hoe meer ik me besef hoe afschuwelijk sommige zaken in elkaar zitten.

Een absolute aanrader voor mensen met interesse in het verrotte rechtssysteem en in hoe het ego zelfs een ter dood veroordeling van een ander kan veroorzaken. 4,5*

stem geplaatst