menu

Hier kun je zien welke berichten sinterklaas als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Belofte van Pisa, De - Mano Bouzamour (2013)

1,5
Net niet.... Te Hollands allemaal...

In een tijd als nu hebben we weer jonge schrijvers nodig. De Marokkaans afkomstige Mano Bouzamour leek een mooie inzet te maken. Een boek dat zich voornamelijk afspeelt in De Pijp... een buurt waar ik woon. De omschrijvingen zijn herkenbaar en erg mooi en beeldig neergezet en de inleiding is ook erg sterk. Vervolgens de omschrijving van de cultuur waarin de hoofdpersonage opgroeit... ook mooi gedaan. En dan die rechtzaak tegen zijn broer en zijn vriend, en de uitkomst ervan: Sterk.... maar daarna zakt het langzaam maar zeker als een plumpudding in elkaar, is het te soft, voorzichtig, sketcherig en stereotype.... met weinig pit en lijkt het net alsof ik een C-boek aan het lezen ben die je zo in de schoolbibliotheek kan vinden.

En dat is jammer want de poging was erg goed, en misschien ligt het wel aan mij dat ik zit te wachten op een Nederlandse jonge schrijver die tussen de regels doorleest. In plaats daarvan is dit weer zo'n typisch wraakverhaaltje, met de nodige drank, drugs en seksleven, en het vermijden van eventuele levensmomenten die dat ideale leventje kunnen vervuilen. Want het moet natuurlijk allemaal wel feestelijk ogen. De laatste zin deed mijn tenen krullen. Past ook echt bij zo'n typische happy end...

Nee, niet echt aan mij besteed. Misschien omdat ik het toch liever recht voor zijn raap wil in plaats van dat je te zuinig bent en wilt pronken dat je bijvoorbeeld een trio bent ondergaan tijdens een geweldige Fissa. De Belgen weten daar toch nog steeds veel meer voorsprong in te hebben...

2,5*

Neemt echter niet weg dat ik de schrijver weer een kans ga geven met zijn tweede boek.

Droogte, De - Herman Brusselmans (2003)

5,0
Omdat mijn vrouw de smerigste teef en de goorste hoer van heel België was heb ik best wel een moeilijke scheiding achter de rug... Een betere openingszin bestaat toch bijna niet? Gevolgd met die rechtzaak... Hoe je van goedkope humor gewoon al krom kan liggen van het lachen. En dan zijn we nog lang niet klaar...

Ja, waar gaat dit boek eigenlijk over... slechts over Fazio die een moeilijke scheiding achter de rug heeft, een beetje van kroeg naar kroeg zwerft en af en toe bij zijn verknipte moeder zit... over verknipt gesproken... de hele wereld rond Fazio is verknipt, iedereen die hij tegen komt is verknipt... behalve Fazio zelf.

En hoe is het mogelijk... zelden zoveel pret gehad met grappen die gewoon zo onlogisch en ongelofelijk fout zijn, bijna op elke bladzijde. Je zou haast denken dat Brusselmans op dat moment een hoop gal te spuwen gehad heeft. Dingen als Die bankovervaller, en die ene Ivo in de kroeg die een halve pagina flappert met zijn tong omdat hij aan een lekker wijf moest denken die hij die dag had gesproken, eigenlijk zo simpel maar ondertussen.... hoe kom je erop?

Kortom, het ging helemaal nergens over... en misschien is ie daarom oh zo leuk!

5,0*

Het Smelt - Lize Spit (2016)

3,5
Mmmh... goed boek, maar helaas toch net niet helemaal.

Het mooie aan dit boek is de enthousiaste vertelling over de elementen uit de jeugd van Lize Spit... heel herkenbaar ook aangezien ze van mijn generatie is. Het switcht vaak van drie tijdsbestekken.... het heden, 2002 en de jaren 90/00... het begint mooi, het moet een zomers verhaal wezen, en de introductie over Lize en haar familie en vrienden is ook uitgebreid... al dan niet iets te uitgebreid...

Helaas zijn de tijdsprongen erg van de hak op de tak en weet ik niet echt de verbintenis te vinden... zeker als het gaat om de tussenstukjes tussen het heden en 2002... De experimenten in de schuur weten op den duur een beetje monotoon te wezen. Het liefst heb ik in deze kwestie wel wat meer variatie en meer achtergrond in de vriendschap met Laurens en Pim. Nu word het eerder erg fragmentarisch en los van elkaar verteld waarbij de beklemmende toewerking naar het einde naar mijn gevoel ruw verstoord wordt, en dat is jammer... want het concept is erg goed. Alhoewel... wat Eva met dat blok ijs wou doen... oh, was dat het?

Wel prima om te lezen, en het mooie was dat ik erg veel beschrijvingen herkende. Ook dat laatste stuk uit 2002 met Tesje greep me bij mijn keel... al lijkt dat, door echt de massale stortvloed aan elementen eerder in het verhaal, ook zomaar uit het niets te komen, waarbij ik het maar moeilijk kon linken.

Al dan niet wel een erg mooie poging, want jonge romanschrijvers zouden we anno nu wel vaker nodig hebben.

3,5* Voor de poging.

Joodse Messias, De - Arnon Grunberg (2004)

1,5
Een oer-vervelend zeikboek.

De zwarte humor en de bizarre dingetjes zouden veel beter binnenkomen als dit boek niet zo'n betweterige en vooral betuttelende ondertoon had. Misschien was het wel de bedoeling van Grunberg of misschien moest hij nodig weer eens een keertje een vriendin hebben (of vriend), maar bij mij kwam het niet helder binnen.

Ja, een besnijdenis die uit de hand loopt, en de uiteindelijke homofiele neigingen van de twee joodse vrienden... toegegeven, ik heb in het begin best wel even kunnen lachen... maar al snel weet de boel, met de bladzijdes, maar oppervlakkig, saai, orthodox en kleurloos te blijven... Die twee Joodse personages zijn ook haast zo dood als een pier en weten me nergens te raken of boeien. En ja... de eeuwige missie: Joden troosten... Zelfspot of zelfmedelijden?

Helaas... Het voordeel is wel dat dit boek leest als een trein en dat er heel af en toe nog wel een verrassende wending is... Maar of de boel overeind blijft staan... Nee, niet bepaald... En als het allemaal sarcastisch of zwarthumoristisch bedoeld was... Waar was die passie van dat gevoel voor humor dan gebleven?

1,5*

Komt een Vrouw bij de Dokter - Kluun (2003)

0,5
Die drie bladzijdes voordat het verhaal begon, met al die opmerkingen van desbetreffende die dit boek oh zo geweldig vonden. Eentje had zelfs tijdens het lezen in lijn 51 haar uitstaphalte gemist zo goed dit boek was. Nou goh meid... zo ken ik er ook een. Na het schijten was ik vergeten dat er een rol pleepapier naast me hing en veegde per ongeluk mijn reet af met dit boek. Zo verbluft was ik er door geraakt.

De eerste bladzijde zegt al genoeg... het schetst al meteen een perfectionistische Hollandse huis tuin en keuken leventje over Stijn die zogezegd met het lekkerste wijf van Nederland heeft. Ze hebben veel geld, een bruisend leven, casino's, luxe feestjes, zullen ook nooit naar de Aldi gaan en die dingen en een schat van een dochtertje. Stijn neukt ook nog andere vrouwen maarja... Carmen accepteert het maar, want er is ook nog een dochter van 2 die ze op moeten voeden. Dan komt het hartverscheurende nieuws dat hun angst waarmaakt, Carmen krijgt kanker... en met overmaat van een ramp nog in haar tiet ook. Ja, hoe wil je zo ogen als een van de gebotoxeerde, glossy wijven in een trendy magazine... zeker wanneer ie begint te rotten en er op den duur af moet. Maar afijn... niet erg... het hippe leventje is vanaf dat punt pas echt begonnen... Terwijl Carmen thuis ligt te lijden en haar hele tiet er godverdomme met groene klonters, etter en slijm afrot is het voor Stijn de vrijbrief om heel Nederland en andere kustplaatsjes af te gaan om zichzelf helemaal vol te gieten, snuiven, slikken en voornamelijk andere wijven te neuken. Want die hebben tenminste twee tieten en daar krijgt hij zijn lul wel van omhoog... bij Carmen lukt dat helaas niet meer... ja logisch... En is ie terug van vakantie... dan heeft hij altijd nog wel Roos, tevens ook een geil wijf die nog haar beide tieten heeft om te rampestampen. Tsja, de manier waarop het geschreven wordt: het leest echt alsof dit Kluuns beste tijd van zijn leven was in plaats van dat het moet ogen als een rouwverslag. Ochja... en zo'n dochtertje van twee erbij... met dingen als "wordt mammie nou een engel?"... nou even huilen hoor... Hart-ver-scheurend!

En zo leest het boek wel heerlijk weg... als het om leedvermaak gaat en een inkijk in een gemiddelde RTL 4 programma over het goede trendy leven als je vrouw kanker heeft. Ook dat stukje met die negerin in de lift was wel leuk... Vele pagina's worden besteed aan het zon-zee-strand-nachtclub-drank-drugs-lekkere wijven-en-een-wijf met-1-tiet-thuis... maar na 100 pagina's schijnen er nog 250 pagina's te zijn. Ohja... ook nog elke hoofdstuk beginnen met liedjes waar van ik de adrenalinerush van Kluun keer op keer meevoel... de adrenalinerush van: Kijk mij verzwelgen in de zelfmedelijden maar ondertussen zo megalomaan en geweldig zijn.... en nu moeten jullie me geweldig en zielig tegelijk vinden, en nu moeten jullie huilen... oooh, kijk nou eens wat ik zeg... en hoe verkeerd bezig ik wel niet was, andere wijven geneukt, mezelf voor mijn sodemieter gereden met allemaal drank en drugs achter mijn kiezen, en mijn lekkere wijf die eerst zo mooi was mist nu een tiet door haar kankerkanker. Misschien heeft hij wel de aap uitgehangen tijdens de ziekte van zijn vrouw omdat hij al veel eerder schrijver wou worden.

Een afgang... die ene huisvrouw was weer niet om te neuken zo lelijk.

Ook moet er nog een halve pagina besteed worden aan het kutje van Carmen, dat nu allemaal bruin roestwater pist en ja, dat zelfde kutje was nog zo opwindend, heb ik telkenmale mijn piemel in gestoken en was ik in klaargekomen.... en dan denk je dat je eindelijk het einde van het boek hebt bereikt... heeft die Carmen verdomme ook nog eens twintig bladzijden nodig om dood te gaan. Kanker hé!!!

Man! Man! Man! wat een achtbaanrit... Ergens zo slecht dat het ook ergens wel goed wordt. Logisch ook dat dit boek zo de hemel in geprezen wordt... zegt ook wel genoeg over de iq van de gemiddelde Linda/Viva/Oh oh Cherso-achtige mentaliteit die niet meer weg te denken is. Ik zou me er al haast op verheugen dat mijn toekomstige partner kanker krijgt... dan wel niet aan der tiet... misschien wel aan der schaamlip... Dan kan ik nog wel eens haantje de voorste zijn en een nog uitbundiger boek schrijven waarbij "Komt een vrouw bij de Dokter" nog maar slechts een aflevering van Sesamstraat is.

Maargoed Kluun... ik zie dat je genoten hebt van die tijd... in deel 2 schijnt hij helemaal los te gaan... ik ben benieuwd. En zo schijnt er ook nog eens een prequel te zijn waar nog meer aandacht besteed wordt aan het hippe leven wanneer Carmen haar beide tieten nog had... tsjonge jonge.

0,5*

Mank - Herman Brusselmans (2002)

4,0
Die Brusselmans... de man schrijft haast vier boeken per jaar. Op een dag was hij vast wel een keer aan het wandelen in Gent en schoot het lapje onder zijn laars los. Irritant is dat als je ver van huis bent... nouja... ook een mooie inspiratie om daar ook maar even een boek over schrijven.

Dit boek gaat dus slechts over de laars van Brusselmans... hij blaast de boel lekker op en komt op de weg naar de schoenmaker ook weer allemaal krankzinnige idioten tegen... waar de schoenmaker zelf er ook eentje van is. Maar dat blijft natuurlijk niet bij één keer.... continu schiet het lapje weer los en moet hij weer terug naar die uiterst tergende doch getraumatiseerde schoenmaker... Ja... thats it eigenlijk.

En ook weet de man dit weer te verwerken tot een hillarisch verhaal waar de puberale fantasieën goed van toepassing komen.

4,0*

Mio Inverno a Zerolandia, Il - Paola Predicatori (2012)

Alternatieve titel: Mijn Winter met Zero

5,0
Mijn winter met Zero. De letterlijke Italiaanse vertaling: Mijn winter in Zeroland zou mooier zijn geweest. Maar dat terzijde.

Wat had ik hier in handen? Voor inspiraties voor een van mijn aanstaande boeken ben ik naar Lochem of all places gegaan. Hoe mijn keuze daar is gevallen weet ik nog steeds niet. Veronderstellend dat ik gewoon wat fotootjes ging schieten, kwam ik ineens terecht bij een boekhandel... Geen dorpse waarbij alleen nieuw spul in het assortiment lag. Zoals menig boekenliefhebber is het altijd fijn om evengoed, met veronderstelling om niks te kopen, te struinen door de boeken... om te onthouden voor later. Totdat ik bij de aanbiedingbakken kwam en oog in oog kwam met dit boek. Het ultieme visitekaartje was al de haast magische voorkant... en vijf euro. Ja shit. Geen rugzak bij me, en ik moest nog verder... Zou ik hem wel of niet meenemen? Die voorkant... en wanneer ik er een beetje doorheen ging bladeren was ik gelijk verkocht door enkele zinnen. En dan de krantenreacties op de achterkant... Ik hak de knoop door.

En wat zou ik een spijt hebben gehad als ik hem gewoon had laten liggen uit angst voor volle handen.

Of ik misschien overdrijf of niet... ik heb in jaren niet meer zo'n mooi en confronterend boek gelezen. Confronterend vooral... Ik ben zelf schrijver die niet vies is voor de gevoeligste onderwerpen en om andermans ellende of verdriet op papier te zetten, maar waar ik vaak naar het botte neig te gaan, is het ineens hele andere koek dat je het scherpe mag ervaren. Dat dit boek nog steeds in mijn hoofd rondspookt en me in de greep houdt is een feit. En dan zo'n simpel boekje van 244 pagina's...

Al in het eerste hoofdstuk (en al helemaal de inleiding) werd ik meegezogen in de rouw van de 17 jarige Alexandra... en in plaats van dat de verloop een groot brok verdriet en uitzichtloosheid is of een Carry Slee-achtig "oh wat erg!"-gebeuren, beseft Alexandra dat ze door moet zetten. De dood van haar moeder lijkt voor haar een tijdsprong te zijn. Ineens is het geen giecheltante meer die met haar vriendinnen roddelt, en een hele waslijst aan jongens opdreunt in iedere pauze. Integendeel... ze begint haar rug naar haar vriendinnen toe te keren... Dat denkt ze voor elkaar te krijgen door in het nieuwe schooljaar aan de tafel te zitten van buitenbeentje Gabrielle... oftewel Zero.

Wat hierbij confronterend was is dat zowel Gabrielle zelf als Alexandra's observatie ervan, erg herkenbaar is voor mij. De jongen is erg gesloten, zelfbeschermend en het mikpunt van het geroddel. Waar Alexandra het eerst een rare snuiter vond begint Zero haar aan te trekken.

En vanaf dat punt vraag ik het me af: Wat overkwam deze schrijfster om gewoon zo'n bloedmooi portret neer te zetten dat me gewoon overal raakte. Soms ook te mooi om waar te zijn... of toch niet? Ook de stukken dat Alexandra tijd overhoudt om aan haar moeder te denken en in gedachten tegen haar spreekt. Ik zeg zo maar: Het is maar dat ik de tijd dat ik nog wel eens kon huilen bij boeken en films een beetje ben overgroeid... maar dan nog wisten ze me zo diep te raken. Je voelde ook dat Alexandra hiermee de realiteit probeerde te verzachten. Zelden heb ik zoiets in een boek mogen meemaken, zonder dat het vaak overladen werd met een hoop uitleg of diepzinnigheid. Dit boek omschrijft gewoon zoals het is... en niets meer of niets minder.

De stukken tussen Alexandra en Zero waren onwijs mooi en ook daar houdt de schrijfster het niet zuinig of veilig en legt ze de complexe wereld van deze jongen bloot. Naast de hartverwarmende momenten, waarbij de uitspatting van seks en betovering achterwege gelaten wordt, heeft deze relatie ook zijn pijnpunten waarbij geduld van Alexandra's kant is vereist. Ook wanneer ze het "Zeroland" naar boven haalt voelde ik een warmtescheut. Dat de winter is verkozen boven de zomer vond ik ook helemaal niet misplaatst en het rauwe sfeertje blijft hoe dan ook altijd om de hoek loeren. En of het allemaal mondt tot een happy end of niet... Dat moet je zelf ontdekken, maar ik zeg daar nogmaals bij: Dit boek gaat niks uit de weg.

Bloedmooi, rauw, warm en recht voor zijn raap. Dat is wat ik over dit boek kan samenvatten.
Jammer dat er niet meer van deze schrijfster in Nederland is uitgebracht.

5,0*

Misfit - Vincent Overeem (2008)

5,0
Een van de beste boeken in jaren... dat mag gezegd worden.

Waar te beginnen... de schrijfstijl is verbazingwekkend en heeft volledig een eigen identiteit. Overeem weet hier subtiel te blijven en met niet al te veel emoties een sterk, beklemmend en tegelijkertijd ook erg mooi verhaal te vertellen en een meeslepende sfeer neer te zetten waar ik zelfs het gevoel kreeg alsof hij zijn inspiraties uit de films van Haneke of Seidl heeft gehaald. De schrijver laat veel dingen door de lezer zelf invullen.

De personages zijn hier ook buitengewoon neergezet: om over de merkwaardige namen maar de zwijgen en het is bijna alsof je in het hoofd van de (naamloze) hoofdpersonage zelf zit. Wat gevoelens betreft ging het bij mij alle kanten op... soms werd mijn hart gestreeld door mooie liefdesmomenten met de meest simpele dingetjes op de achtergrond (slechts een doelloze wandeling tussen Kaat en de hoofdpersoon weet al te betoveren), wordt je bewonderd door flashbacks met het bijzondere broertje van de hoofdpersoon, maar aan de andere kant weet het boek ook echt beklemmend en met het moment steeds dreigender te worden... terwijl er misschien niet echt veel bijzonders aan de hand is... of toch weer wel?

Bijna nergens aan vast te koppelen... weinig woorden voor... gewoon prachtig!

5,0*

Pitface: Een Parabel - Herman Brusselmans (2001)

4,0
Op de eerste pagina kan je zien dat Brusselmans in een behoorlijke bad mood moest zijn. Hij is hier wel zwartgalliger en meedogenlozer dan gewoonlijk.

En de wereld die hij hierin creëert... het moet ogen als een soort toekomstperspectief... soms had ik een beetje een Sin City gevoel. Pitface is zo'n stereotype figuur die samen met zijn psychotische vriend brillekens door deze post apocalyptische België toert... op zoek naar de liefde... Waarschijnlijk moet dat een soort virusuitbraak zijn geweest: de liefdeloosheid. Brusselmans creëert een duistere wereld vol gekken, idioten en gewetelozen. In principe weet hij je er al lezer wel in mee te slepen en werkt het prima. Hij heeft hier ook overduidelijk inspiraties op "filmhelden met grote pistolen'," want uiteindelijk wordt Pitface een soort Charles Bronson of Sylvester Stalone... alleen dan wel van de slechte kant... ach... in principe is iedereen slecht in dit boek. Dan nog een snufje Harley Davidson and the Marlboro man wat betreft die ene drug. Actiescenes worden hier ook erg realistisch omschreven en de Brusselmans-humor gaat ook enkele niveaus omhoog.

Erg interessant boek die ook lekker makkelijk weg leest.

4,0*

Poppy en Eddie - Herman Brusselmans (2014)

4,5
Sterk!

Het begint nog allemaal typisch Brusselmans... de welbekende verknipte wereld die hij schetst, de botte doch zeer grove humor dat je op je lachspieren werkt, de seks... maar langzamerhand wordt de boel steeds benauwender en werkt het toe naar het fatale middelpunt, waarin je kan zien dat Brusselmans nu toch echt wel serieus is.

Dat is ook af te leiden aan de laatste kwart van het boek... Brusselmans spuwt vanalles op papier, alles wat er tijdens zijn verwerkingsproces in hem opkomt. Het sleurde mij in ieder geval mee.

4,5*