Tarzan en WOI vond ik een vreemde combinatie. Maar al lezende viel het me erg mee. Er gebeurt van alles in dit boek en die afwisseling werkte goed voor mij. Ik was prettig verrast met dit 1e Tarzan-boek dat ik las..

Ik ben ervan overtuigd dat ik dit boek zoveel jaar geleden hoger had beoordeeld, dan nu. Er zit veel in, in dit boek: autobiografische elementen m.b.t het (moeizaam) op papier zetten van een roman, rassenstrijd in de USA, woningbouwproblemen, omgaan met relaties etc. Maar Malamud heeft het de lezer met zijn stijl in dit boek bepaald niet makkelijk gemaakt. En dan gaat het in de richting van een beoordeling gemakkelijk in twee richtingen uiteen: you love it or you hate it. En ik vond dit geen 'prettig' boek om te lezen, maar overigens wel waard om kennis van te nemen.

Och, het magisch realisme valt nogal mee. Wat overblijft is een fraai, redelijk kort, verhaal, waarbij de hoofdpersoon van alles meemaakt en terugkijkt naar het verleden, naar zijn vader die hij slechts tijdens zijn jeugd gekend heeft. En hij komt dan voor vraagtekens te staan. Fraai is dat emotievolle gebeurtenissen invoelend, maar tegelijk met een zekere afstandelijkheid worden beschreven. Nog steeds een lezenswaardig goed Vlaams boek uit de vorige eeuw dat een periode beschrijft van enkele decennia eerder.

Af en toe probeer ik een voor mij onbekende buitenlandse auteur die (nog) niet vertaald in het Nederlands verscheen. Dit is ook weer zo'n boek. Ook weer een prettige verrassing. In dit geval is de hoofdpersoon een krimi-auteur met een writers block en het gaat ook over haar relatie met haar beide uitgevers. En dan stuurt haar mnl. uitgever haar naar een duur en chique hotel (dit hotel bestaat echt) in een ski-resort in een dorpje in Zwitserland. En daar komt ze weer in contact met een oude liefde van haar en het mysterie van drie verdwenen vrouwen... en dan zitten er nog wat meer verwikkelingen. Wat mij betreft een heel goed boek, aangenaam om te lezen en met voldoende twists en turns om je goed bezig te houden. Wat mij betreft AANBEVOLEN. Maar of er hier in Nl. een uitgever voor te vinden is...

Best een leuk, tamelijk romantisch verhaal van deze schrijfster, maar ook niet meer dan dat. Vrouwelijke dievegge en man van zeer gegoede familie ontmoeten elkaar op een, voor beiden, onverwacht moment. En dan springt (wat later) de vonk over. Tess Gerritsen schrijft in haar voorwoord dat ze getriggerd werd om dit soort boeken te schrijven, nadat ze een stel romantische pockets cadeau kreeg van een patiënt in het ziekenhuis en deze las en dat ze vervolgens in de eerste acht boeken die zij schreef spanning met liefde combineerde. Ik geef de voorkeur aan haar latere thrillers.

Ik heb gemengde gevoelens bij dit boek. De gezinsproblematiek wordt mooi beschreven en je gaat meeleven met het gezin, vader, dochter en kat. Maar dan moet er naar een oplossing van het probleem gewerkt worden en dan wordt wat later de Egyptische godin/kat ten tonele gevoerd. Ik vind dat geen geweldige oplossing en een kunstmatige truc. Maar als je dat wegdenkt of overslaat blijft een mooi verhaal over van een goede bewogen schrijver.

[quote]psyche schreef:


Gedeeltelijk eens met psyche. Het verhaal leest lekker weg. Maar het is wel een onwaarschijnlijk verhaal geworden. En dat onwaarschijnlijke hoort bij dat gedrag van de hoofdpersoon en bij dat van de de zaak behandelende politieambtenaren ter plekke. En dan wordt er een link gelegd met het verleden, waarbij zich voor mij wreekt dat dit het eerste deel van deze serie is dat ik lees. Ik heb betere boeken van deze schrijvers gelezen. Toch nog 3,5 * omdat er wel spanning in het geheel wordt opgebouwd.

Nou bekroningen en loftuitingen genoeg op de achterflap: Gouden Uil en Libris Literatuurprijs en vgs de Groene Amsterdammer de belangrijkste roman van de 21e eeuw.
Dit boek lag al een tijdje op een stapel te wachten. Nu opgepakt.
Tja, ik ga niet in mee in de loftuitingen. Hofmeester raakt steeds verwarder in de loop van de drie delen van dit boek. Dat is nog te aanvaarden in de eerste twee delen, maar in het 3e deel ontspoort het verhaal volledig en wordt het saai omdat er niks nieuws meer gebeurt, behalve die verdere reis in Namibië en het contact met Kaisa.
Xenofobie kan ik er niet in zien, behalve dat Hofmeester moedwillig vasthoudt aan de (zo leuk gevonden) gelijkenis met Mohammed Atta.
Het boek maakt op mij de indruk te willen choqueren, en dat is tot op zekere hoogte wel gelukt, maar ja... ...

Volgens info op de achterflap beschrijft de auteur veel van haar eigen leven in dit boek. Dat maakt het een interessant boek om kennis van te nemen, alsmede door de beschrijvingen van de periodes voor, tijdens en kort na de Hongaarse opstand van 1956 tegen het toen door Rusland gesteunde regiem, toen een flink aantal Hongaren naar het meer liberale West-Europa vluchtte.

Zo goed als ik (in het verleden) ‘Mooi Was Maria’ van deze schrijfster vond, zo slecht vind ik deze bundel van bij elkaar geraapte verhalen. Veel van hen komen tamelijk chaotisch over en zijn, wat mij betreft, oninteressant. Het best is de auteur op gang in het 1e verhaal waar een cliënt een intakegesprek krijgt bij de vrouwelijke therapeut. En ja, dan komt ook de beroepsachtergrond van de schrijfster naar voren. In het 8e verhaal ‘De Gerolde Bal’ maakt de schrijfster in het eerste stukje haar eigen proza, geënt op het Frans “Hij ziet mijn hulpvragende blik en wil mij een plastic tasje aanredeneren. Maar ik redeneer hem terug dat er slechts een boodschap bovenop kan komen te bivakkeren…” Tja, als dat humor is, is dat niet de mijne.

Verhaal over Ouarda, eerst als een jong meisje, dan als een opgroeiende jonge meid en tenslotte als een jonge vrouw in Marokko, waarbij de vader als hoofd van het gezin de baas is en de kinderen moeten gehoorzamen en waarbij het meisje/de vrouw achtergesteld is en blijft, en zich binnenshuis dient te bewegen en voor het huis en de kinderen dient te zorgen. En al komen hier wel heel veel problemen bij elkaar blijft het afschuwelijk wat Ouarda zoal mee moet maken en hoe zij probeert zich hieraan te ontworstelen. Over het verdere verloop van haar leven heeft de auteur een vervolgboek geschreven. Persoonlijk vindt ik deze synopsis overigens te uitvoerig.

Hm, een goed verhaal, met een apart einde. Maar, met een anale verkrachtingsscène waarbij de vrouw na afloop aangeeft het toch wel lekker gevonden te hebben. Nogal afwijkend van de huidige "Me Too" discussie! De Villiers staat erom bekend dat hij zich goed verdiepte in de geografie en topografie van het verhaal en dat blijkt hier ook weer.

De Villiers heeft met (SAS Malko) zo'n 200 spionagethrillers op zijn naam staan. Uit de periode waarin Paul Kenny (van de schrijvers Gaston Van den Panhuyse & Jean Libert) en Jean Bruce (met OSS 117) ook zoveel boeken in dit genre afleverden. Beetje overkill was dat toen wel.

Het 2e deel uit de Frieda Klein-serie. Frieda Klein gaat de politie helpen een moord op te lossen. Het is een ongeloofwaardige samenwerking tussen een rechercheteam en een psychotherapeut die haar eigen weg bewandelt. Dat levert onderlinge spanningen op, ook binnen het gestarte rechercheteam. Dat en een afgeraffeld en ongeloofwaardig einde maakt dat mijn waardering stokt op 3,5*. Maar het boek leest vlot en prettig weg; dat dan weer wel.

Nu gelezen. Een goede novelle die niet zo makkelijk wegleest als eerst gedacht. Maar de stijl is wel passend bij dit verhaal dat verteld wordt door de nieuwe gouvernante van de jonge kinderen. Zij zoekt uit wat er aan de hand is in het huis en met de beide kinderen. Fraai is dat veel onduidelijk blijft ondanks de gesprekken en naspeuringen van deze vrouw die het moeilijk krijgt in een (voor haar en ons) ongrijpbare wereld. Dat en een passend einde maken dat het boek (hopelijk) nog jarenlang populair zal blijven.

Hoofdpersoon Felix Sommers lijkt wel heel erg geïnspireerd op de vader van de auteur: Willem Ruis. Dat maakt het wel apart om dit boek te lezen. Daarnaast wordt er behoorlijk en weer gesprongen in tijd en plaats. Dat doet wat modieus aan en maakt het nodeloos ingewikkeld. Het boek leest verder makkelijk weg, en dat is dan ook de voornaamste credit.

Een aardig en vrij dik boek over een lange wandeltocht, dacht ik zo, en oef, dat wordt doorzetten net als voor de wandelaars op deze Camino. Maar, ik vind het een alleszins genietbaar boek, ook al omdat ik me de ontberingen op zo'n tocht goed kan voorstellen en er ook blij over ben dat ik zo'n tocht zelf niet hoef te maken. Laat ik het zo zeggen: de tocht wordt gedetailleerd besproken met een verblijf in hostels, B&B's en hotels en soms zelfs in de open lucht. Daarnaast komt de achtergrond van de beide hoofdpersonen uitgebreid aan bod, en dat maakt het boek interessanter en waardevoller.
Mijn waardering ****, en zeker interessant voor de Camino geïnteresseerden onder de lezers.