Hier kun je zien welke berichten Cornelis als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Ik had nog niet van deze schrijfster gehoord, maar ze heeft me niet teleurgesteld. Een vlot geschreven spannende thriller die je in je greep houdt. Zeker niet minder van kwaliteit dan de meer bekende thrillerschrijfsters van Nederlandse bodem.
Klein en fijn. Marnix Gijsen heeft een prettige vertelstijl en ik mag zijn boeken graag lezen. Dit is daar ook weer een voorbeeld van. Licht ironisch, maar wel interessant genoeg over wat zich zoal in de buitenlandse dienst kan afspelen. Eind, beetje 'over the top', maar dat geeft niet.
Apart boek. Ik heb het opgepakt als een sfeerbeschrijving van een Frans dorpje aan de voet van de Pyreneeën. Met een lach en een traan en ook humoristisch. Sprak mij best aan. En dat klopt dus ook wel, maar zo tegen 2/3de van het boek gaat het een andere kant op en krijgen aan het eind (redelijk onverwacht) forse thrillerelementen de overhand. Tja ... En dan is er een Engelse die het Frans met een fors accent spreekt, hetgeen de vertaalster overgenomen heeft in de Nederlandse vertaling met veel Rrr in de woorden. En er is de geest van de overleden man van de kroegbazin tegen wie gepraat wordt. Dat geheel maakt het wel een aardig boek, maar onevenwichtig en soms ook gewoon ongeloofwaardig.
Het grootste gedeelte van het boek gaat over de verhouding tussen de schrijfster en haar katten in Engeland, in een flat in Londen en in een huis op het platteland. Het is een eerlijke verhalenbundel geworden, waarbij goed tot uitdrukking komt dat katten van verschillende afkomst geen vrienden worden omdat ze in het zelfde huis zijn komen te wonen. De grijze en de zwarte bakenen elk hun eigen territorium af en claimen elk de liefde en aandacht van de eigenaresse. Alles heel herkenbaar. De schrijfster laat beide poezen gezinsuitbreiding krijgen, waarbij je je afvraagt waarom ze poezen niet eerder laat steriliseren als er al zoveel poezen in de buurt zijn ... ... Hier speelt denkelijk nog de gedachte dat een poes voor een volledig poezeleven toch ook best een moederpoes mag worden.
Dit is het verhaal van Martin, de zoon van een alleenstaande moeder, die opgroeit zonder veel liefde en zijn langdurige vriendschap met Ben van rijke en adellijke komaf. Ze ontmoeten elkaar op kostschool en gaan later beiden studeren in Cambridge. Beiden trouwen, maar Martin wil geen kinderen en Ben en zijn vrouw krijgen vervolgens vier kinderen. Het is een zedenschets uit het Engeland van enige tijd terug. Dat er heen en weer gesprongen wordt tussen locatie en tijd gaat niet ten koste van het verhaal, integendeel, het geeft juist meer achtergrondinformatie. En aan het slot wat thrillerelementen en (kleine) verrassingen, waarbij verraad en hypocrisie een rol spelen. Goed en prettig leesbaar boek.
Leuk dat de schrijfster zich ook eens aan een spionageplot waagt. Het levert een aardig verhaal op waarbij de schrijfster welheeft moeten worstelen er een goed einde aan te breien.
Niet overtuigend. Twee verhaallijnen lopen door elkaar heen. Hoe hersenen gebruikt (zouden) kunnen worden voor verkeerde - / voor spionage - doeleinden en wat er is gebeurd met de dochter van de patiënt van Dokter Love. De eerste verhaallijn wordt niet verder uitgewerkt en dat is teleurstellend omdat die in het begin juist belangrijk lijkt te worden. Blijft over een niet overtuigende spionage detective in het Nabije Oosten.
Archer schrijft zo makkelijk en zet trefzeker een indrukwekkend verhaal neer.
Tja, het tweede boek uit een serie van vier. En dan begin ik met het 2e deel. Dat is niet echt handig. En ik vond de hoofdpersonen niet echt overtuigend net wat te..., en de verhaallijn met onwaarschijnlijkheden w.b. bijv. de opgelopen verwondingen 'over the top'. Maar het leest wel prettig weg. Maar, ik had me van deze schrijver met zoveel ervaring in het veld toch een ander soort boek voorgesteld. En men heeft dit boek in het VK de categorie jeugdboek toebedeeld. Misschien op grond van de prettige leesbaarheid. Maar wat mij betreft is dat toch echt ten onrechte.
Dan Brown krijgt voor mij de voorkeur. Hij maakt een redelijk ingewikkeld verhaal spannend en niet onmogelijk. Gregg Loomis heeft met zijn held Lang Reilly een held gecreëerd in wie ik veel minder geloof omdat hij het wel echt heel moeilijk maakt voor zichzelf, maar ook voor zijn vrienden en kennissen. Een aantal legt het loodje. Het is dat hij hulp krijgt van een mooie struise vrouw van Duitse komaf tevens een ex-collega, maar anders had hij het nooit gered. Ik vermoed dat Loomis heeft willen meeliften op het succes van Dan Brown. En dan valt dit tegen. Ik vrees voor de rest van de serie.
Het boek neemt wel heel veel tijd om dit verhaal te vertellen, over de methoden van de FBI om corrupte rechters en corrupte advocaten aan te pakken. Om een en ander te verduidelijken komen veel kleine rechtszaken aan de orde die er om gaan een schadevergoeding te verkrijgen voor zaken, die in onze opvattingen in Nederland, niet echt schadeplichtig lijken. Een grote hoeveelheid personen wordt ten tonele gevoerd die soms bij hun voornaam en dan weer bij hun achternaam bekend gemaakt worden. Al met al maakt dit geen prettig leesbaar boek. Ik heb het met moeite uitgelezen.
Een boek dat wel de moeite waard is om te lezen, dat wel. En je herkent de Wolkers-stijl die de beschrijving van zaken duidelijk en beperkt houdt. Het boek ging mij echt pakken in hoofdstuk 3, in het laatste hoofdstuk. Daarvoor kwamen bij mij als emoties jegens de hoofdpersoon medeleven en irritatie naar boven. Tja, ik heb een voorkeur voor andere boeken van deze schrijver.
Uitstekend debuut. De vrouwelijke hoofdpersoon wordt fraai neergezet met haar sterke kanten (nieuwsgierigheid en doorzettingsvermogen), maar ook haar minder sterke kanten (impulsief en emotioneel i.p.v. rationeel reagerend). Ook haar moeite met relaties komt duidelijk naar voren. En het thrillerelement zit er uitstekend in. Het eind heeft toch nog verrassingen, maar is ook 'over the top' en daarmee onwaarschijnlijk geworden. Ben wel benieuwd naar vervolgdelen.
Wel ongeveer eens met voorafgaande commentaren. Heel wat verhaallijnen die door elkaar lopen en af en toe ook een stapje terug in de tijd maken; dat maakt het aanvankelijk niet makkelijk om te lezen. Dan komt de ramp met de MH17 aan bod. Ik vind het niet kies jegens de nabestaanden om deze ramp op deze manier in een thriller te verwerken. Daar had best een andere keuze in gemaakt kunnen worden. En dan wordt er een nogal vreemd einde aan het verhaal gemaakt.
In het boek etaleert Kosinski wel erg zijn muzikale kennis, hetgeen het boek minder makkelijk leesbaar maakt. Het boek was voor mij meer interessant, dan boeiend.
Colometa is naast een mooi boek ook een apart boek. Het verhaal is in de ik-persoon geschreven en de ik-persoon is een eenvoudige jonge vrouw die opgroeit van een jong meisje naar wier hand door meerdere mannen wordt gedongen tot een moeder met twee jonge kinderen. Deze schrijfwijze maakt dat ze in herhalingen valt en uiterlijke zaken minutieus beschrijft. Haar behoefte aan genegenheid doet haar veelal vallen voor verkeerde mannen. En door later te leven als een getrouwde vrouw die niet meer hard hoeft te werken raakt zij ook ontregeld. Wanneer je went aan en je overgeeft aan deze schrijfwijze lees je een mooie vrouwenkroniek.
Wel een goed boek, met een uiterst interessant thema, what if ... Maar de stijl van Roth maakt het geen makkelijk leesbaar boek, lange zinnen en daarbij dan nog ingevoegde bijzinnen. Verder zou Trump (stukken van) dit boek zomaar gelezen kunnen hebben: 'America First'. En ja, een plotseling en vreemd einde. Maar de personages uit het boek blijven je bij, resoneren na,: de vader, de moeder, Philip Roth als hoofdpersoon, zijn broer, zijn stiefbroer en zijn tante en de gebeurtenissen zijn knap beschreven.
In de bundel staan geniale verhalen, zoals, inderdaad het stuk over het kattenluik in de hemelpoort, maar ook is dat het verhaal ‘de burmees’ waarbij de kat zich ’s nachts nestelt tussen de eigenaresse en haar nieuwe amant. Verder is natuurlijk de boompoes uiterst verhelderend. Ook ik heb onder een boom gestaan niet wetend wat te doen toen de poes heel hoog daarheen gevlucht was voor een in mijn ogen stoute hond. En het recept van Dekkers is dus juist. De poes komt uit zichzelf weer naar beneden. Een leuke bundel verhalen om te lezen, met wetenswaardigheden en met opinies en een aantal verhalen die er echt uit springen.
Gruwelijk wat zich allemaal afspeelt, maar het boek grijpt je wel en is spannend tot het einde.
Bernard Foy heeft een akelige handicap opgelopen als soldaat in WOII. Je kan je voorstellen dat dit nogal wat gevolgen heeft voor de thuissituatie en zijn relatie met zijn mooie en levenslustige jonge vrouw. En Simenon tekent dit netjes en bescheiden op. Toch wel enigszins gedateerd nu.
P.G. Wodehouse schreef humorvolle boeken en Tom Sharpe schreef kluchten. Je moet ervan houden. En dat lukt me goed met de serie Wilt boeken. Dit boek gaat over een College in Cambridge dat niet met zijn tijd is meegegaan en te maken krijgt met voorgestelde hervormingen van het Hoofd en het verzet daartegen van de staf en m.n. ook de portier. Het onderliggend probleem is hoe instituties met hun tijd moeten meegaan om te overleven. Het kluchtige geheel is erg over the top en het slot overtuigde me niet. Maar er is daarna een tweede deel verschenen. Sharpe heeft zelf lesgegeven op Cambridge en kan dus ook putten uit persoonlijke ervaringen en/of verhalen. Voor degenen die van dit soort boeken houden is het smullen.
De Engelse titel van het boek dekt de lading beter. Onderhoudende thriller die de lezer bezig blijft houden. Niet zozeer of ze de moordenaars te pakken krijgen, maar hoe dit uiteindelijk gebeurt.
Een boek in drie delen. In het eerste deel maken we kennis met een kleinen Maori gemeenschap en een gezin daarbinnen. De manier van schrijven vond ik niet prettig, veel herhalingen en veel Maori woorden die je moest opzoeken in een verklarende woordenlijst. Sommige van die woorden hebben dan ook nog meerdere betekenissen. Ik twijfelde of ik verder moest lezen. In het tweede deel krijgt deze gemeenschap te maken met de oprukkende verworvenheden van een westerse, moderne samenleving waarbij deze immigranten dominant zijn geworden. Zij proberen de Maori gemeenschap ertoe te brengen dat zij meewerken aan het toelaten van modern toerisme op hun terrein met alles wat daarbij hoort en ze houden hen toenemende werkgelegenheid als lokaas voor. Het is ontroerend te lezen hoe de Maori's trachten hun gemeenschap en tradities overeind te houden t.o.v. de overmacht aan (westerse) mensen en kapitaal. Ik was toen blij doorgelezen te hebben. Het derde deel is relatief kort en rond het geheel af.
Het gegeven is goed en aardig. Maar de uitwerking vond ik matig.
Simenon schreef zijn eerste Maigret in 1929. Dit boek 'Het Eerste Onderzoek van Maigret' kwam pas in 1949 uit, maar neemt de lezer mee terug in de tijd toen Maigret net getrouwd was en met zijn politiewerk begon. Daarmee heeft hij een heel aardig en onderhoudend verhaal verteld in een eenvoudige stijl. Tja, en tijdens zijn werk worden er door Maigret aardig wat pijpen gerookt en wordt er aardig wat alcohol genuttigd, maar ja, als je een hele dag lang vanuit een café een huis aan de overkant in de gaten moet houden...
Te lang en onevenwichtig boek. Sfeertekening goed. Plot 'over the top' en wordt dan aan het eind een wel spannende 'satire'. De hoofdpersoon wordt wel goed neergezet. Mogelijk dat ik een vervolg hoger zal waarderen.
De schrijfster heeft zich goed verplaatst in het leven van een opgroeiende jongen. Gedurende het verhaal blijf je je afvragen hoe het verder moet gaan nadat zijn moeder niet meer reageert. En dat houdt de spanning er aardig in. Dit is het debuut van deze schrijfster in roman-vorm en is in dat opzicht geslaagd.
Dit boek verscheen oorspronkelijk in 1962 en was gebaseerd op essays die geschreven werden in de periode 1959 - 1961. In latere edities heeft Clarke dit boek meer up-to-date gebracht. Maar in deze 1e editie heeft hij (zie de boekomslag) al aandacht voor mogelijke ontwikkelingen als: rond de wereld in 80 minuten, vliegen zonder brandstof, reizen met een hovercraft, zwaartekracht overwinnen, communicatie in de ruimte en de specifieke problemen waarvoor de verschillende planeten ons zullen stellen.
Ik heb dit boek nu gelezen, nu er een oorlog wordt gevoerd in Oost-Europa. Het maakt maar weer eens duidelijk hoe het ene volk het andere kan bevechten en onderdrukken. Gruwelijk. En het boek vertelt dan ook een gruwelijk verhaal, waarin veel waargebeurde gebeurtenissen zijn verwerkt., het getto in Warschau, Korczak en de weeskinderen, de opstand daar tegen de bezetters, ontsnapping uit het getto en ten slotte de complete verwoesting van de stad. En onvoorstelbaar: na WOII hebben de Polen het oude centrum van Warschau weer opgebouwd zoals het eens was. Een documentaire film daar laat zien wat er zoal gebeurde tijdens deze oorlog. En dan het 2e gedeelte van het boek de verbanning van Duitse soldaten naar een Siberisch krijgsgevangenenkamp. Ook weer een gruwelijk verhaal. Het fictieve verhaal over de poppen maakt het totale geheel dan gelukkig wat 'lichter'. Wat mij betreft een lezenswaardig verhaal, met name voor degenen die wat minder over deze oorlogsgeschiedenis gehoord c.q. gelezen hebben.