Wel interessant om deze kant van de Apartheid te belichten, maar verder een chaotisch verteld en niet meer prettig leesbaar verhaal. Met een verklarende woordenlijst achterin, waarin veel woorden trouwens niet voorkomen.

In het eerste gedeelte heel saai. Daarna komt het boek op gang, maar echt pakkend wordt het niet door dat gestoorde personage Beth in de hoofdrol. Wel komt de Zweedse winteratmosfeer duidelijk over met sneeuw en nattigheid bij dooi en met in de zomer kleine vliegjes. Het laatste gedeelte van het boek gaat ineens een heel andere kant uit en betekent een (te) grote stijlbreuk.

De ene keer een detective, de andere keer een klassieker, een volgende keer een thriller en dan ter afwisseling een feel-good boek of eentje met dieren erin. En dan kwam ik dit boek tegen waarbij een kat een hoofdrol heeft, niet de hoofdrol maar toch. Het is een aardig tussendoortje. Iets voor de zomervakantie wellicht? De streek rond Napels met het eilandje Ischia krijgt hier ook flink wat aandacht, en die staat nog op mijn to-do lijstje. Kortom geen spectaculair goed boek, maar wel aardig.

Tja, een ten dele autobiografisch verhaal van deze schrijfster. Hier schrijft ze een familiekroniek over de familie van haar, een stuk oudere, Zuid-Amerikaanse echtgenoot. Omdat haar bronnen beperkt zijn en ze toch vrij volledig wil zijn springt ze wel eens van de hak op de tak. Het boek geeft inzicht in de gewelddadige geschiedenis van deze regio (Colombia - Venezuela) vanaf de inval van de Spanjaarden die op zoek gingen naar goud. Verder is het interessant dat de vondst van olie in deze regio er toe leidde dat de goed florerende agrarische economie nagenoeg verdween met alle gevolgen van dien. Wel een interessant boek, maar naar mijn bescheiden mening de in 1982 toegekende Somerset Maugham-prijs toch niet waard. Daarvoor kwamen de personen uit het boek te weinig tot leven.

En dit boek geldt als een jeugdboek. Maar het is wel een uitstekend jeugdboek geworden, dat goed kan worden gelezen door jong volwassenen en ook door volwassenen. Er is alle aandacht voor een goed plot en de sociaal culturele diversiteit tussen Europa en Afrika aan de ene kant, maar ook binnen Afrika zelf. Na de onafhankelijkheidsoorlog die Algerije losweekt van het zijn van een Franse kolonie, blijft het land over met verschillende stammen die onderling de macht moeten verdelen. En daarbij dreigt het Nomadenvolk van de Toearegs het onderspit te delven tegen het grotere deel van de Arabische, Mohammedaanse bevolking. En dan is daar de nieuwe ontwikkeling van de strijd om de grondstoffen in de woestijn. Het boek stoelt ook op de persoonlijke ervaring van de auteur die een tijd bij de Toearegs woonde en dat vertaalt zich in positieve zin.

Gemengde gevoelens over deze thriller. Privédetective Kate Brannigan krijgt te maken met 3 verschillende zaken op haar bordje, hetgeen drie verschillende verhaallijnen oplevert. Tot zover niks mis mee. Maar deze hoofdpersoon wil het wel allemaal in haar eentje doen en dat is toch niet geloofwaardig. Wel vlot geschreven met telkens vleugjes humor ertussen. Maar dat doet ook wat afbreuk aan het thrillerelement. M.a.w. aardig om een keer te lezen en misschien zijn andere uit de serie Kate Brannigan beter ... ...

Het is het 1e boek dat ik lees van deze auteur. Het is me niet meegevallen. Je wordt overspoeld met routebeschrijvingen in verre landen en met de namen van veel organisaties met wie samengewerkt wordt. Ik denk dat de auteur het zelf ook niet zo'n pakkend verhaal vond en misschien ook daarom heeft hij een scheepskaping aan het geheel toegevoegd. En dat stuk van het boek leest ineens een stuk prettiger.

De Nederlandse uitgave is van De Vrijbuiter in de serie Pink Pockets. Normaal gesproken niet echt een aanrader voor mij om zo'n boek ter hand te nemen. En ik heb me (toch) best vermaakt met dit boek aan het begin van dit jaar. Een moord in het verleden en een moord in het heden en de vrouwelijke rechercheur die aangestuurd wordt door haar chef om dit zaakje snel en op zijn manier op te lossen. Een stukje bovennatuurlijks verleden en heden en een einde dat me niet helemaal aanstaat. Maar alles bij elkaar genoeg escapisme en verstrooiing, maar ik vervolg mijn reis door boekenland nu wel met een ander genre.

Een wat harde misdaadstory kan ik nog wel hebben. Maar dit vond ik een ziek boek. Er zit wat mij betreft veel te veel serieus al dan niet expliciet beschreven geweld in om nog voor enig leesplezier te zorgen. Het enige positieve is wat mij betreft dat het een spannend boek geworden is, maar verder is het geheel mij te onwaarschijnlijk geworden.
Op de achterflap staat o.m. gemeld dat lezers op goodreads hoge scores hebben gegeven **** of *****, maar dan ben ik het gewoon niet met hen eens.
En tenslotte: als je dan toch een boek wil lezen uit deze serie, begin dan beter met deel 1.

Tja, een goede vriendin had me afgeraden om dit boek te gaan lezen. Zij vond het niet om doorheen te komen. Maar misschien zou ik het willen proberen, omdat er veel therapeutische zaken in spelen. En dat vind ik op zich natuurlijk wel interessant. Dat heb ik echter geweten. Net als anderen (op bol.com) vindt ik dit een boek dat zich moeilijk tot het eind toe laat lezen. Er speelt van alles, maar er gebeurt niet zoveel waarmee de zaak verder komt en dat maakt het een erg traag boek. Er zijn erg veel verknipte personen in de uitgebreide familie van de hoofdpersoon, zoveel dat dat onwaarschijnlijk wordt. En er speelt van alles binnen de politie. Tenslotte het plot: het wordt erg onwaarschijnlijk naar mate het verhaal zich verder ontwikkelt. Ik heb nog een boek van deze schrijfster liggen, maar ik laat maar heel veel andere boeken voorgaan.

Een met Aegron. Een spannend boek dat niet voor niets beroemd is geworden en meerdere keren werd verfilmd. En die Quatermain is een jager van professie. En op dat punt zijn de tijden nu gelukkig wel veranderd. Wanneer de groep mannen een groep olifanten tegenkomt worden er enkele omgelegd, voor de slagtanden, voor het ivoor, en die beschrijving gaat je door merg en been.

Ik vind deze auteur goede thrillers schrijven. En dit is weer een fraaie met twee verhaallijnen, die over het onderzoek zelf en die over wat er vooraf gebeurde met de bij de moordgeschiedenis betrokken mensen. Daarbij worden de Koude Oorlog-perikelen goed en levensecht beschreven. En dan zijn er natuurlijk ook de persoonlijke omstandigheden van de rechercheurs.

Het moge dan zo zijn dat dit de populaire manier van praten was van de toenmalige punkers en nihilistische jongeren in Berlijn. Als het op schrift staat en je moet er zo'n 280 pgs. doorheen is het een erg moeizame klus, die ik halverwege al wilde opgeven. Maar goed, ik wilde wel weten hoe het zou aflopen. Dat weet ik nu. Zo heel erg verrassend was dat nou ook weet niet. Laat ik zeggen, zeer terecht dat dit boek niet in onze taal is vertaald. Ik denk dat Regener het bij 2 boeken uit deze serie had moeten laten.

Een opmerkelijk en een opmerkelijk goed en rijk boek. Er lopen in ieder geval twee verhaallijnen door elkaar heen, die van de dichters Arthur Rimbaud en Paul Verlaine (over hun onderlinge relatie) en die van het meisje Louise, 12 jaar oud, die samen met haar broertje Marcel achterblijft nadat hun beide ouders zijn overleden. Eerst verzorgt het jonge nichtje de beide kinderen nog, maar nadat ook die overlijdt staan de beide kinderen er helemaal alleen voor, en zonder veel kennis over de achtergrond van de familie. Er wordt tussen beide verhaallijnen heen en weer gesprongen. En er gebeurt van alles. Op het laatst zijn er wel heel veel verwikkelingen. En het einde vond ik minder geslaagd, maar al met al zeer onderhoudende en intrigerende literatuur met een lijntje naar werkelijke gebeurtenissen uit het verleden.

Ik blijf dit een aardig klein boek vinden. Iets om de grijze hersencellen mee te belasten. Ben benieuwd hoeveel medelezers en medestanders er zullen reageren.

Toegegeven, het duurt lang voordat deze zaak echt op gang komt. We hebben dan al de helft van het boek doorgeploeterd. De politie ploetert ook en ploetert ook maar door. En zo leren we intussen meer van de achtergrond en afkomst van John Rebus. En de politie moet op vage aanwijzingen autonummers langs lopen en huis-aan-huis onderzoek doen. En John Rebus is met zichzelf bezig. Maar vervolgens gaat de zaak wel los. En dan wordt het spannend en geloofwaardiger. Uiteindelijk wel een OK detective met een typische sfeer, zoals ik Edinburgh niet ken en gelukkig ook maar.

Zoals hierboven beschreven valt dit verhaal in 3 deeltjes uiteen. Het 1e gedeelte: de jongeman Knulp die voor een zwervend bestaan kiest. Het 2e gedeelte waar de reisgenoot van Knulp vertelt over hun beider belevenissen en inzichten. En het 3e gedeelte waar de al wat oudere Knulp zijn vriend de dokter o.m. vertelt over zijn eerste jeugdliefde en de dokter concludeert dat Knulp nu ernstig ziek is. Het 1e en het 3e gedeelte vond ik het fraaist in de mooie verhalende stijl van Hesse. Het 2e gedeelte sprak mij wat minder aan. Daarom een iets lagere beoordeling door mij van dit boek van Hesse.

Een goed thrillerdebuut waarbij een belangrijke problematiek aan de orde wordt gesteld: het gebruik van een verleidersdrug (zoals GHB) om een (jonge) vrouw in bed te krijgen en te kunnen misbruiken. Vervolgens komt het slachtoffer voor de keus te staan om aangifte te doen (met alle gevolgen van dien) of niet. In dit verhaal wordt de misbruiker vervolgens vermoord in zijn eigen badcel aangetroffen. De vraag wordt dan wie de moordenaar is, hetgeen de rechercheurs van de Amsterdamse politie Frank van Opdam en Linda de Vries moeten oplossen. Dat leidt ertoe dat zij een sectie op het stoffelijk overschot moeten bijwonen, hetgeen in extenso beschreven wordt (dat had wat mij betreft wat minder gekund). Bij het onderzoek worden zij (en de lezer) verschillende malen op het verkeerde been gezet. Of de uiteindelijk gekozen oplossing de beste is, daar valt over te discussiëren. Toch een zeer geslaagd debuut. (zie ook de vele lovende recensies op bol.com).

Niet een heel speciale thriller. Het kabbelt wat voort, maar geeft wel een goede beschrijving van wat er "in 't milieu" kan spelen.

Nog steeds zeer goed leesbaar, maar denkelijk niet echt voor de jongere generatie onder ons.