Een verhaal dat behoorlijk goed in elkaar steekt, maar wel 'over the top' is met zoveel moorden. En ik twijfel nu of ik gauw aan een volgend boek van deze schrijfster moet beginnen. Even wat minder geweld, denk ik.
En trouwens behoorlijk wat missers in de Nederlandse tekst en een, in mijn ogen, lelijke Nederlandse cover.

Goede detective met twee interessante detectives als hoofdpersonen. Alhoewel de auteur haar tijd neemt om dit verhaal te vertellen verveelt het niet. En dan te bedenken dat dit een debuut is. Wat literaire prijzen betreft is de auteur met dit boek geëerd met: Dilys Award Nominee (1993) en CWA New Blood Dagger (1992). Alleen het einde is enigszins rommelig. Maar dan heb je er inmiddels wel een aantal uren plezier aan beleefd.

Wel een spannend boek, maar met ook flink wat details over het onder zee functioneren en niet functioneren van zo'n duikboot. (Misschien is dat wel juist interessant voor de technici onder de lezers.) Daarin overdrijft de auteur wat, wat mij betreft. Maar het boek heeft de tand des tijds goed doorstaan. Dat dan weer wel.

Geen goed verhaal. Een verhaal met veel onduidelijkheden, dan wel onwaarschijnlijkheden en met veel vreemde personages. Wie is er nog een normaal mens in dit kleine stadjes Arden in de VS. En wordt het verhaal griezelig? een beetje, maar niet veel. Is het verhaal een thriller? Ook een beetje. Ook op goodreads wisselen goede en slechte beoordelingen elkaar af. Zoiets van 'you love it, or you hate it'. En dan behoor ik deze keer tot de 2e categorie.

De titel van het boek geeft het al aan: de hoofdpersoon is een vervelend mens, die met name zijn eigen behoeften najaagt. De vertaling van Marsman maakt het geen vloeiend en makkelijk leesbaar boek voor nu. M.a.w. Interessant om kennis van te nemen, en daar blijft het bij.

De info op de Nederlandse cover geeft heel veel info weg, waaronder hoe het verhaal ongeveer zal aflopen. Dat is jammer. Maar gelukkig had ik (deze keer) niets hiervan tevoren gelezen. Ik heb dit boek uitgekozen in verband met lovende recensies over andere boeken van deze auteur. Dan over het boek zelf: Het helpt als je niet afgeschrikt wordt door verhalen over de bijhorende problematiek van het werk en het leven van deze psychotherapeute en separaat daarvan over het leven van deze jonge cliënte ‘met issues’. En dan komen de belevenissen van de vrouwelijke cliënt het meest geloofwaardig over. De therapeute krijgt wel erg veel last van haar eigen problematische achtergrond en verliest zich daarin. Het boek neemt uitgebreid de tijd om het verhaal te vertellen. Wel even doorzetten dus, maar dan heb je een alleszins redelijk boek te pakken dat je zeker een aantal uren zal boeien.

Geen grote literatuur, maar wel een onderhoudend psychologisch erotisch getint verhaal. De voor de vrouw aangenomen chauffeur wordt langzaam, maar zeker ingepalmd door de getrouwde Irmgard. En ja, verzet je daar maar eens tegen, als het je tegelijk intrigeert en je eigen huwelijk op apegapen ligt. Beide hoofdpersonen hebben hun eigen achtergrondproblemen. En hoe zou dat alles aflopen? De auteur heeft er een alleszins dragelijk einde aan gebreid.

Geen vrolijk, maar wel een goed en innemend boek. Het beschrijft het leven in Afdeling X, een kleine mannenafdeling in een psychiatrisch ziekenhuis voor militair personeel dat in de oorlog psychische problemen heeft gekregen, terwijl de oorlog in Zuidoost Azië nu op zijn einde loopt. De kleine tengere zuster Honour Langtry zwaait er de scepter met gevoel en duidelijkheid. In deze kleine gemeenschap is men nagenoeg geheel op elkaar aangewezen. Alleen zuster Langtry gaat 's avonds weg om in het zusterhuis te gaan slapen. Alle patiënten hebben zo hun problemen. En ze weten ook dat deze afdeling, dit psych. ziekenhuis zal ophouden te bestaan. Veel units staan al leeg. Het is een boek dat me geraakt heeft.

Bepaald geen jeugdboek, hoewel de hoofdpersoon nog maar negen jaar oud is. En hij maakt veel mee in zijn nog zo jonge leven. Die belevenissen worden vanuit de ik-persoon beschreven. Hij krijgt te maken met vrienden die spelletjes met elkaar uithalen, ook gemene spelletjes. En hij krijgt in zijn milieu en omgeving te maken met een soort kleine maffia. De macht en onmacht van alle personen wordt treffend beschreven. Een dergelijk boek kan alleen maar in Italië geschreven worden met die sfeer van intense hitte en deze personen die proberen te overleven in hun soms barre omstandigheden. Een heel apart coming of age-verhaal. De schrijver kreeg voor dit boek in 2001 de prestigieuze Premio Viareggio.

Een verhaal dat vriendelijk en mooi begint: een man en een vrouw ontmoeten elkaar in een wegrestaurant. Zij is er een nuchtere serveerster en hij is klant en hij heeft een mooie auto. Die terloopse ontmoeting maakt bij beiden iets los.Hij is wel getrouwd en zij heeft een relatie achter de rug en woont bij haar ongehuwde tante. En toch vallen ze voor elkaar. Maar na een gezamenlijk etentje gaat het vreselijk mis. De politie wordt ingeschakeld. En de recherche doet zijn werk, maar kan de zaak niet oplossen. In arren moede en omdat ze nieuwsgierig is schakelt de vrouw van de man privédetective Max Winter in. Er blijkt veel aan de hand te zijn in het verleden van de betrokkenen. (Maar zoveel dat het verhaal er onwaarschijnlijk door wordt.) En zo zitten er veel lagen in dit toch boeiende detectiveverhaal.

Cees Nooteboom, Adriaan van Dis, A. den Doolaard, maar ook Bertus Aafjes zijn Nederlandse schrijvers die (ook) bekend zijn geworden van hun reisverhalen. Vol goede moed ben ik begonnen aan deze bundel van impressies, verhaaltjes. Met de blik en de kennis van nu vind ik ze teleurstellend. Er is een stukje over de kleding van de Nederlandse man op vakantie in Italië maar een dergelijk kritisch verhaal heb ik eerder gelezen. Veelvuldig laat de auteur zich door een pastoor uitnodigen voor logies en diner met wijn, maar zoiets zal ons niet lukken. Aan het eind van het boek staan drie verhaaltjes die Napels en omgeving verheerlijken. Ik zal de lezer berichten of we het met de auteur eens zijn na ons komend bezoek aan deze streek.

Ik ken iemand (vr) die positief is over de boeken van Santa Montefiore. Dus ik heb dit boek nu geprobeerd, als het eerste boek van deze schrijfster dat ik lees. Het is me niet meegevallen. De karakters vond ik maar matig interessant en niet erg overtuigend. Het verhaar op zich van hetzelfde laken een pak, niet erg interessant en niet overtuigend. Een kleine verrassing in het plot aan het eind. En nog een toelichting van de schrijfster waarbij zij haar fascinatie voor de geestenwereld meldt.